donderdag 18 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
wolfgang olij - de gesluierde maan
Gepubliceerd op: 22-09-2018 Aantal woorden: 375
Laatste wijziging: - Aantal views: 35
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

de gesluierde maan

wolfgang olij


De gesluierde maan.

Een minnedicht, hoog in de lucht, zacht straalt zij door de sluiers,
ver van mij vandaan, ze wil mij troosten met haar schijn.

Een zachte glans, een liefdesspel, en toch is zij alleen,
preuts omhuld door dunne wolken, die haar licht verzachten voor mijn hart.

Een knipoog door de sluierband, als signaal uit een hogere dimensie,
al wijkt zij terug achter dunne wolken, zij houdt mij trouw gezelschap.

Een lief gebaar, zo zacht gedempt, een vriendin voor mijn eenzaamheid,
geen felle schijn, geen uitdagende erotiek, maar zacht als een tere kus.

Een teken uit de kosmos, jij bent nooit zonder ons,
al begrijp je onze dimensie niet, we zijn altijd om je heen.


Het samengaan van jou en mij omhulde ons met een sluier,
zacht en teer en toch beschermend tegen zielenpijn en verdriet.

Het gedempte licht van onze liefde joeg eenzaamheid op de vlucht,
de dunne band hield het donker op afstand, wij leefden in de tere schijn.

Het stralen van jouw groene ogen, een vuur dat jij mij zond,
al werd het gedempt door jouw zachte liefde, het drong diep in mijn hart.

Het geluk dat wij beiden deelden, zo sterk en toch zo broos,
krachtig in ons samengaan, teer in het liefdesspel.

Het tasten naar elkaar was als grijpen naar de sterren,
zo ver weg en toch dicht bij, een wereld van hechte liefde.


Een sluier bedekt mijn eenzame bestaan, isoleert mij van geluk,
sluit zich om mij heen, jouw hand kan die sterke band niet breken.

Een donkere wolk doorbreekt de sluier, het tere licht wordt opgeslokt,
leegte verteert mijn bloedende hart, de wolk hult mij in hagel en kilte.

Een vuur, dat nu gedoofd is, geblust door de wrede scheiding,
jouw licht en liefde ging op reis naar de einden van het heelal.

Een kracht uit de krochten van de kosmos, die geluk uiteen wist te scheuren,
als spinrag, zo sterk en kunstig gewrocht, vernield door een ruwe hand.

Een maan die heel ver weg is en het web tracht te herstellen,
maar ze komt niet door die sluier heen, de onbreekbare grens van de dood.





@ 21-06-2015 15:35:42




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens