vrijdag 21 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
lodewijk - Hebban olla vogala nestas
Gepubliceerd op: 11-09-2018 Aantal woorden: 1838
Laatste wijziging: - Aantal views: 23
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Hebban olla vogala nestas

lodewijk


'Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic anda thu'.

Vroeg in de ochtend klonken er vogelgeluiden door het geopende slaapkamer raam. Koerende duiven in de bomen bij de buurman in de tuin. Wat een stennis konden die tortels schoppen. We hadden HET in hoofdletters net gedaan en lagen nog wat na te genieten voordat het tijd werd om op te staan. De lakens volledig door de war. Goh dat was best wel weer lekker klonk het van haar kant. Ik bromde wat door mijn ochtend stoppels bij wijze van instemming . “ Het was in één woord geweldig.”” Ik mis het nu al terwijl HET nauwelijks voorbij is! “HET is gewoon te snel ! Trouwens het is nog vroeg : we zouden voor de kerk misschien. Snel kapte ik haar zin af Die leeftijd ligt al jaren achter mij. Zeg maar dat de nieuwe zaadbestelling al klaar ligt in het sorteervalk terwijl de eerste lichting nog door de gleuf van jouw brievenbus moet. Jammer, heel jammer verzuchtte zij met iets wat van teleurstelling in haar stem. Het was in ieder geval beter als de keer daarvoor. Dat jij zo moe thuiskwam van je werk. Tenminste dat beweerde je. Wanneer was dat ook al weer, even kijken, ging ze wat dreinend verder. We doen het gewoon niet vaak genoeg meer! Hoe zo niet vaak genoeg protesteerde ik van mijn kant van het bed. Ik keek naar de kluwen van gebloemde lakens aan het voeteneind en dacht; blij dat die niet elke dag water nodig hebben. Ik doe mijn best, maar ja al die drukte op het het werk en dan die presentatie , die er aan zit te komen. Dat nieuwe product waar ik het laatst over had. Vlak voor de aanvang van Studio Sport. We hebben de vraag nog niet onderzocht en nu al willen ze het in de markt zetten. Niemand weet of de consument daar nou wel op zit te wachten. Een nieuwe manier van brief bestellen. “Ach ja”, zei zij er is altijd wel wat! Je verzint altijd wel een goede reden om het bedrijven van de liefde op je bierbuik te schrijven. Tijdelijk in de ijskast te zetten. Het is alleen jammer dat die daar dan zo lang in ligt, dat HIJ van onderen er bevroren uitkomt. Ze zouden je van je werk neukverlof moeten geven. Misschien dat ik er met je baas over hebben kan. In mijn functie van voorzitters begrijp je wel. Als je dat maar uit je hoofd laat. Dat van laatst. Ik ging wat ongemakkelijk verliggen. 3 maanden geleden bedoel je zei zij sarcastisch Door die periodieke maandstonden hebben vrouwen een preciezere tijdrekening als mannen. Volgens meneer de dominee. Je bedoelt toch niet de laatste keer, dat ik wat concentratie probleempjes had, hoop ik. Ik voelde me soezerig of niet toch wat aan gevallen. In mijn wiek geschoten zo als de duiven in die bomen daar verder op zich moeten voelen als ik ze zou verjagen. Of op de mannelijke meter getrapt.

Ach het geeft ook eigenlijk niet lieverd laten we van ons hart geen moordkuil maken. Het licht in de slaapkamer klaarde op . Zij klonk zacht verzoenend terwijl zij zich naar mij toedraaide. Wat deze ochtend helemaal volmaakt zou maken is als je me nu innig lang zou kussen en in mijn oor zou fluisteren. Jeannettje van me ik houd van jou! In de verten begonnen de kerkklokken voor de eerste zondagdienst al te luiden. Want dat zeg je eigenlijk nooit. In al die jaren dat we nu getrouwd zijn heb ik het je precies één keer horen zeggen. Voor het altaar kon ik HET alleen maar liplezen. Tijdens je aanzoek in de kantine bij de voetbalvereniging was dat. Die zaterdagmiddag dat je 2 keer gescoord had voor open doel. Eigenlijk 3 keer als ik mijzelf meereken. Wat was ik in die tijd gek op jou. Nog wel eens hoor. Maar je weet hoe het is met de liefde. Alles wordt met de jaren normaler. De gekkigheid gaat er af. De vos verliest als een haan zijn veren. Zij ging weer op haar rug liggen sloot haar ogen en tuitte haar lippen. Na ruim een halve minuut opende zij ze weer. Nou komt er nog wat van. Die zoen en die verklaring van eeuwige trouw. Ik keek haar wat vertwijfeld aan. Wat is er nou . Vind je het nou zo moeilijk om het gewoon te zeggen? Waarom eigenlijk ging mijn vrouw verbolgen verder? Je moeder zal het wel weten vulde ze het antwoord voor zichzelf in. Wat is dat toch met jou? Hoelang zijn we nu al niet getrouwd 13 jaar en nog steeds ken je het (&%%^#@) niet over je lippen krijgen. Je bent intern gewoon volledig geblokkeerd. Je zit volkomen vast van binnen. Dat zie je vaak bij mannen in de penopauze! Dat heb je zeker in de Viva gelezen, zei ik om wat terug te zeggen. Neen dat zei Ali. Heb je het er verdomme met je zus overgehad. Ja met wie anders ? Je moeder soms, over jouw gebrek aan pielemans. Die ziet me aankomen. Die vond mij altijd al te min voor haar schat van een jochie. Wat is dat toch met schoonmoeders dat ze hun zonen niet verder willen laten groeien als tot op de leeftijd dat ze net oud genoeg zijn om hun moeders handtasje kunnen halen in de achterkamer. De klachten over hun vaders misdragingen te kunnen aanhoren zonder iets intelligent daar op terug te zeggen. Alleen instemmend ja te knikken met ogen vol onbegrip. De leeftijd van 8 jaar, dat ze er nog niet eens over dromen om naar andere vrouwen te kijken. Wat is dat toch met mannen, dat ze, zo goed gedresseerd als een Shetlander pony , dat zelf niet kunnen zien. Dat hun moeders niet aan geboortebeperking doen, maar aan leeftijdsbegrenzing Eigenlijk zijn jullie mannen gewoon de eunuchen van jullie moeder. Ik zeg het maar even! Ho ho niet generaliseren. Een verdediging tegen deze aantijgingen was moeilijk te vinden. En zich maar beroepen op hun recht op liefde van zoonlief omdat mammie haar lieve jochie 9 maanden lang gedragen heeft. In pijn ter wereld heeft gebracht. Dat hele leven van die klein gehouden zonen wordt een lange tragedie van herstelbetalingen of je geboorte verdomme de periode van net na de eerste wereldoorlog was. Voor Duitsland wel te verstaan. Hoe heette die film ook al weer ?Die Duitse film uit 79, die we hier met het dorpsfeest samen hebben gezien! Die Blechtrommel. Ja !Dat zijn jullie stuk voor stuk: Blechtrommeltjes van je bloedeigen moeder. Mijn vrouw kwam nu pas goed opdreef. Ze is dan ook niet voor niets voorzitters van de plaatselijke afdeling van de Nederlandse vereniging voor christelijke plattelandsvrouwen. Ze wilde doorsputteren met dezelfde sneltrein vaart. Tijd voor een noodstop dacht ik. Nu meteen aan de noodrem trekken want anders werd het de treinramp bij Harmelen. Wat dacht je er van als wij zelf onze eigen baby'tje zouden maken? Onderbrak ik haar met tedere stem. Een kindje van onze liefde voor elkaar. Het leek of ik iets moest wegslikken met mijn omfloerste stem.. Het geluid van de pappa teddybeer van vroeger. Op slag werd het stil aan de andere kant van het bed. Haar ademtempo versnelde hoorbaar. . Mijn vrouw klonk als mijn jongere zusje toen die me bij haar eerste avondmaal het lichaam van de Heer symbolisch tot zich nam. Zou je dat willen, vroeg ze bijna ademloos? Wat zeg je, wil je kinderen van mij ? Nou kinderen, dat nou ook weer niet. Maar laten we beginnen met eentje. En wanneer wil je die dan maken? Het is geen ledikant of bureaukastje van IKEA dat je zo maar effetjes in elkaar knutselt. Klonk zij opgetogen met een ondertoon van ongerustheid in haar stem. Neen ik ken mijn verantwoordelijkheden. Ik loop al een tijdje met het plan rond en ik heb het er met de dominee ook al over gehad. Met dominee Pieterse? Neen neen natuurlijk niet,met Verwoerden van een gemeente verder in het andere dorp. Als ik het onze dominee vertel wil die zo Nederlands hervormd als hij is zowat in de slaapkamer mee komen kijken. Overal zijn neus in steken. Dat gaat me iets te ver. Verkondigt hij onze blijde boodschap morgen nog van de kansel . En kijk mijn moeder hoeft het nog niet te weten! Begrijp je wel. We houden het gewoon een tijdje stil. Dat we het zeker weten zeg maar. Dat we er helemaal uit zijn met mekaar en Klaas. Mijn stem leek helemaal mee te gaan in het idee alleen al. Jij zei zij dromerig het wordt vast een jongetje! Ik zal wel wat minder moeten gaan werken voor de bond, zei zij , maar dat begrijpen mijn vrouwen wel. Misschien me helemaal wel moeten terugtrekken. Niet dat ik dat heel erg vind. Ik heb het er graag voor over. Maar wanneer komt jou en mij goed uit ? Vroeg zij praktisch als ze ook is. Laten we goed rekenen op elkaar! Een lentekindje lijkt mij het allerbeste. Zei ik. Als we over nu pakweg 3 maanden maken komt het in Mei. Dat lijkt me gunstig . Mijn promotie zit er ook aan te komen. Die baan als hoofd postagentschap, dat geeft ons wat meer armslag. De pecunia voor de Pampers. Ergens heb ik trouwens gelezen dat meikinderen tot de gelukkigste volwassenen opgroeien. Mei ging zij er in mee. Ja de meimaand als alle vogeltjes , 'Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic anda thu'. Het begin van onze taal! Weet je nog wel van de middelbare school. Trouwens dat idee van Mei lijkt me een goed plan. Dan draag ik het zwaarste deel van de last van mijn zwangerschap in de koude wintermaanden als een mens toch binnen moet zitten. Winters vergaderen we zo wie zo minder met de vrouwen zo rond de feestdagen. In januari valt er überhaupt nooit wat te bespreken wat niet tot maart kan wachten. Dus, rekende ze verder , als we over 3 maanden er extra werk van maken moet het lukken. Als we HET op zijn minst een keer per dag samen doen. Ik koop wel een thermometer voor je, bracht ik mijn bijdrage in. Ik stop nu vast met het gebruik van de pil. Ja lieverd zei ik dat lijkt me beter. Ik neem mezelf wel weer te hand. Laat we het voor die tijd niet meer doen zodat je vagina en je baarmoedermond kunnen uitrusten. Dat ze extra ontvankelijk zijn voor de Heer. Weer 3 maanden uitstel bedongen. Wat kan een Christuskind in Mei toch wonderen verrichten

Lodewijk

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens