vrijdag 21 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
lodewijk - confrontatie
Gepubliceerd op: 15-08-2018 Aantal woorden: 1506
Laatste wijziging: 22-08-2018 Aantal views: 77
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

confrontatie

lodewijk


Confrontatie

De dingen zullen nooit veranderen zei zij zacht. Niet zolang ik leef. Haar slanke handen leken de tijd waar over zij sprak te willen vasthouden. Regendruppels sloegen hard tegen het beslagen raam. Het is guur weer buiten hoorde ik mijzelf antwoorden. Daarna ,het is gisteren best laat geworden. Om de een of andere reden leken haar woorden mij te dwingen er geen aandacht aan te besteden. Zij ging verder alsof ik antwoordde op wat zij zei. Als je vader zaliger nog geleefd had zouden wij een maand geleden samen met het hele gezin op vakantie zijn gegaan. Naar Egmond aan Zee. Zo als elk jaar. Met die woorden dacht ik terug aan die foto van mij en mijn zusje daar als kleine peuters in die wit stenen prullenbak aan het strand. En of ik haar telefoonnummer had gevraagd. Aan die blonde met wie ik het gisteravond zo laat had gemaakt. ? Had ik die albums nog wel? In dat schattige huisje! Die vakanties waren volgens mij een verblijf van 2 weken in het koloniehuis Zwartendijk. Een Christelijk vakantieoord, gebouwd als een te groot uitgevallen zorgboerderij uit de 19e eeuw. Een gesticht ter wille van de bleekneusjes uit de grote stad. Met die enorme marmeren plaat in de aankomst hal om je die bedeling maar goed in te prenten

Wil je thee, vroeg ik . Zal ik een ketel water opzetten? Wat warms zal je goed doen met dit hondenweer. Zij leek in haar dunne wollen vest even terug te keren naar deze namiddag. Haast onmerkbaar knikte zij voordat zij verder ging. Het waren zulke mooie dagen in Augustus toen jullie nog jong waren. Kraakheldere dagen bijna als de zon scheen en wij met zijn allen naar het strand gingen. Ach, die groenblauwe zee bij Egmond ! Soms was ik gewoon bang dat er barsten zouden komen in het blauw van de hemel. Mijn lieve Hilde en jij met je schepje en je rode plastic emmertje. Zij had geloof ik een blauwe gekregen voor haar verjaardag , zodat jullie geen ruzie zouden krijgen. Een kleuter was je , die klein als hij was dacht dat hij het gevecht met de hele zee wel aan kon. Met dat ene zandkasteel in een middag gebouwd. Een mossel schelp als vlag in top. De verloren kindertijd van mannetje Piggelmee, dacht ik wrang.

Hoor je nog wel eens wat van Hilde? Vroeg zij mij aarzelend. Het werd tijd om te breken met het graven in het verleden. Langzaam keek ze me aan met haar bijziende ogen. Neen de laatste keer was met de begrafenis van tante Ali. De zus van uw vader. Dood gevonden in haar bed. Ik hoor nog maar weinig van haar. Geen woord meer eigenlijk, nu ik er bij stilsta. Niks meer na de geboorte van uw jongste kleinkind. Mijn woorden leken langs elkaar heen te schieten zonder iets van de werkelijkheid te raken. Een stil verdriet in haar ogen maakte de kleur van de regen buiten dieper. Ja tante Ali een leuk mens trouwens ,ging ik verder in de hoop het gesprek een lichtere wending te kunnen geven. Die kwam altijd , hoe noemde ze dat vroeger, aanzeggen. Ja aanzeggen. Iedereen in het buurtschap moest weten dat die of die het loodje had gelegd. Deur aan deur ging ze langs. Wanneer ze werden begraven. Wie er wilde waken. Of er nog vrijwilligers waren om de dierbare af te leggen of de kist te dragen. Voor wie oud en eenzaam zonder familie gestorven was. Zielig hé als je daar helemaal niemand meer voor hebt. Mensen die je ten grave willen dragen. Die dat als naburen zien als hun heilige plicht. Je moet daarvoor verdomme vandaag de dag kraaien inhuren.! Jongen let op je woorden! Ja moe! De regen buiten leek minder te worden Kan je nog herinneren? Tante Riet . Dat mens was zo zwaar die kregen ze nauwelijks de trap af met 4 man. Dat was geen afleggen meer , dat was een10 tons oplegger. Heb je nu al thee gezet? Met een lichte zucht onderbrak zij mijn woordenstroom. Neen moe, dat ga ik nu meteen doen. Haastte ik mij te zeggen. Wat wil je voor thee? Lapsang souchong of Indiase melange . De eerste moet je wel met stokjes roeren , probeerde ik de sfeer verder op te monteren. Kijk zelf maar jonge , maar wel in het goede theeservies. Met het goede theeservies bedoelde zij het servies dat ze met haar "trouwen" van haar moeder zaliger had gekregen. Porselein zo dun als een eierschaal. Wat zij het weinige bezoek telkens trots op wees Zo breekbaar en teer of het haar hart was.. In de loop der jaren waren velen gesneuveld in de afwas op zon en feestdagen. Alleen de theepot met zijn gelijmde tuit, het melk kannetje en 2 kopjes van de 8 hadden haar droomhuwelijk overleefd.

In de keuken achter in het huis dacht ik terug aan mijn tweelingzus. Een twee-eiige noemden de mensen ons. Zij was sprekend het melkmeisje van Vermeer. Met haar gouden haren en haar melkwitte huid. Die azuur blauwe haarband als de hemel boven de duinen in Egmond aan Zee. De parels in haar oren. Oorbellen gekregen voor de eerste heilige communie. Een geschenk van zuster Angelique uit het tehuis voor ongehuwde moeders. Die heldere wat bolle ogen. Die halfgeopende sensuele lippen. Ik zou haar weer eens moeten opzoeken. Haar en haar man Joop. In Halfweg net buiten Haarlem. .

Uit de woonkamer riep mijn moeder, het water kookt. Ik kan het horen zingen in de ketel. Zo als je tante Bora Ja , ja , ik kom eraan maar hij moet nog even trekken in de pot. Waar heb je trouwens het theezeefje gelaten. Als je het niet kunt vinden in de afwas klonk het bijna monter . Dat blonde meisje van gisteravond leek in de verte wel iets op mijn zus. In ieder geval haar volle lippen. Die vragende haast uitdagende ogen Dat glas zo kan smeken ! Dat spelen en zich terugtrekken in stilte om niks te hoeven zeggen over het waarom van haar gevoel. Was mijn moeder vroeger ook zo levenslustig geweest? In welke leerschool der liefde leerden ze vrouwen zo zoenen. Aan gisteravond terugdenkend begonnen mijn wangen weer te gloeien van een ingehouden opwinding. Hadden wij nou wel of niet onze telefoonnummers uitgewisseld? Of zo maar op de bonne fooi hopen elkaar weer te ontmoeten in café Van Zanten? Als er nog koekjes zijn liggen die in de kast, onderbrak de stem van mijn moeder mijn opkomende erectie. In dat koektrommeltje met dat stilleven. Stilleven, dat zou ik met die blonde nou nooit kunnen. Stillevens met blonde haren moet je juist heel veel bier geven voor wat leven in de brouwerij. ! Terug in de woonkamer keek mijn moeder al weer wat helderder uit haar ogen. Als je vader er nog. Ik onderbrak haar bruusk. Iets brak er in mij. Of het nu was dat het gisteren zo laat geworden was. Of de herinnering aan mijn zus, die ik zolang niet had gezien, maar ik schreeuwde bijna. Lieve moeder luister nou eens goed. Voor een laatste keer. Ja ! Als je blief ! Ik en mijn zus hebben mijn vader nooit gekend. Hij staat op niet één foto uit onze jeugd. Ik heb de fotoalbums uit de vuilnisbak gered waarin jij ze had weggegooid . Zo wat door midden gescheurd toen je er achter kwam dat wij dat er achter waren gekomen. Jouw jeugdzonde. Dat je wat je onze vader noemt maar een nacht heb gekend. We hadden verdomme net zo goed uit een potje kunnen komen. Uit een rietje zo als bij de koeien ! Hilde en ik. De vader die jij voor ons hebt bedacht is een foto , die nog genomen moet worden. De wens van mijn zus om een echte vader voor haar kind heb jij nooit geaccepteerd . Een zwaar klote verdringing dat kan ik je wel vertellen. Waarom denk jij zelf dat ze nooit meer bij jou langskomt. Bemoei je nou eens eindelijk niet met zaken waar je als ongehuwde moeder en dat ben je , accepteer dat nou eens g.v.d. , met je kut verhalen geen verstand van hebt. Nooit krijgen zult ook Verstand van jezelf om over het verleden na te denken en van mannen! Of liever het gebrek daar aan!
Volgens mij is de thee nu koud genoeg om te drinken lieverd klonk haar afstandelijke stem. Wil je er een koekje bij ?

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens