zondag 27 mei 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Berghmans Greet - MAGNOLIA
Gepubliceerd op: 04-03-2018 Aantal woorden: 645
Laatste wijziging: - Aantal views: 170
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

MAGNOLIA

Berghmans Greet


MAGNOLIA


“Wanneer jullie nog niet zijn gestart met studeren als de tulpenboom bloeit, vergeet het dan maar. Dan is het een verloren zaak”, orakelde ze. Wij, studenten verloskunde, kregen het als een klap in het gezicht. Na drie maanden stage lopen hadden de meesten nog geen poging ondernomen de dikke cursusboeken – met de stof die de docenten er eerder in sneltempo doorheen hadden doorgejaagd – in te kijken.
Toen onze leerkracht deontologie het onheilspellende bericht aankondigde, stond de boom des oordeels al op het punt te bloeien. Zijn dikke, spitse knoppen stonden op barsten. De bloei kon elk moment gebeuren. We vroegen ons af waarom ze zo lang had gewacht om het mee te delen en het niet had gedaan toen de lessenperiode afliep en de stage begon. Ze had er ons toen op kunnen wijzen dat die boom er niet zomaar stond, maar dat hij een belangrijke functie had die, als er geen acht op werd geslagen, verstrekkende gevolgen had. Sommigen suggereerden dat ze er een genoegen in schepte ons op stang te jagen en dat we nog een zee van tijd hadden. Enkele interne leerlingen zeiden dat ze tijdens de stage al gestart waren met studeren, want ze hadden een jaar tevoren van de laatste jaarstudenten gehoord over de orakelboom.

Het was niet eens een tulpenboom, maar een beverboom (Magnolia x soulangeana). Zoals vele mensen verkeerdelijk een magnolia als tulpenboom benoemen, zo werd ook deze magnolia fout benoemd. Niet dat het ons uitmaakte of het de beverboom was die beschikte over het vonnis van slagen of falen van de studies. Het had evengoed iets anders kunnen zijn wat op dat moment in de kloostertuin bloeide, maar de eer werd aan de beverboom gegeven. Hij spreidde aan de rand van de tuin imposant zijn takken uit over het pad dat van de school langs het klooster liep. Hij stond aan de bocht die afsloeg naar het ziekenhuis pal in het zicht van de ramen van de kamertjes van de interne leerlingen. Zij kenden de boom daardoor beter dan wij, externen, die dagelijks na de lessen en de stage naar huis liepen en er gedurende drie jaar geen acht op sloegen.
Wij voelden ons een beetje dom, zoals een klant die aan de kassa te horen krijgt dat de bon al weken is vervallen en daardoor geen aanspraak kan maken op de korting. In ieder geval, onmiddellijk na het doembericht begonnen we ijverig te studeren. Een week later gingen de eerste smalle, bekervormige bloemen aan de kale takken van de beverboom open. Ze stipten de boom aan, pointillistisch, als met een fijne kwast in zachtroze tinten.
En ja, we zijn allemaal geslaagd. Veertig jaar later staat hij er nog steeds, zo heb ik tijdens de reünie van onze klas gezien. De kleine kloostertuin is verdwenen en is grotendeels ingepalmd door nieuwe klaslokalen die achter de boom zijn neergezet. Hij toont erg oud nu, meer knoestig ook, met schilferige takken en klimop die zich erin omhoog werkt. Aan de feesttafel kwam de boom ter sprake. Iedereen had het over dé tulpenboom. Ik liet het zo. Het gaf me wel een speciaal gevoel te weten dat ik de enige van het gezelschap was die de boom correct bij naam kende. Het leek of ik voor de tweede keer was geslaagd.

Greet Berghmans


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens