zondag 27 mei 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Berghmans Greet - TUINFOTOGRAFIE
Gepubliceerd op: 04-03-2018 Aantal woorden: 662
Laatste wijziging: - Aantal views: 180
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

TUINFOTOGRAFIE

Berghmans Greet


TUINFOTOGRAFIE


Laatst ontmoette ik een fotograaf, gekend om zijn prachtige foto’s in binnen- en buitenland.
“De mooiste tuinen zijn de moeilijkste om te fotograferen”, zei hij, “ ze stralen een wonderlijk natuurlijke sfeer uit die slecht pakt op foto.”
Met ‘slecht pakken op foto’ – een Vlaamse uitdrukking – bedoelde hij ‘amper weer te geven op foto’. Dus bogen we ons, met een glaasje wijn, over het begrip ‘makkelijk’ en ‘moeilijk’ en dan enkel wat betreft het artistieke aspect van de tuinfotografie. Want digitale fotografie met fotobewerking, daar overheerst makkelijk de technische kant op het artistieke, vond hij. Als oudere fotograaf gebruikt hij nog af en toe filmrolletjes, maar die foto’s krijgt hij amper verkocht. Zodoende is hij enkele jaren geleden de kar opgesprongen van het digitale tijdperk.

Makkelijke tuinen zijn voor hem, als fotograaf, tuinen die er als een aantrekkelijke etalage bijliggen, die zich presenteren zoals een mannequin op de catwalk: perfect opgemaakt en aangekleed .
“Natuurlijk heb je rekening te houden met scherpte, verhoudingen en belichting. Als je dat niet doet, dan verpruts je elke foto.” Hij bedoelde dat makkelijke tuinen bijna probleemloos zijn door hun stemmige hoekjes, strakke hagen en perfecte borders. “Moeilijke tuinen, daar moet ik meestal meerdere keren terug naar toe. Die geven zich niet in een-twee-drie bloot”, verduidelijkte hij. Ik begreep hem en vulde aan dat makkelijke tuinen waarschijnlijk tuinen zijn tijdens het topmoment, die piekfijn in orde zijn gebracht en die vaak opengesteld zijn voor publiek. Hij beaamde dit.
In makkelijke tuinen hoeft hij niet te zoeken naar kiekjes want de terrasjes, de vijvers, de borders, de tuinpaden en de beeldjes: dat alles is keurig opgemaakt.
“Ze schreeuwen als het ware om gefotografeerd te worden. Ik kan er niet naast kijken.” Hij zei het met wat spijt in zijn stem, want hij gaat graag op zoek naar verborgen plekjes, ingehouden schoonheid, sluipende mistslierten, gevallen blad, vochtig mos en bronzen gloed. Wanneer hij fotografeert dwaalt hij en speurt hij gretig naar gefilterd licht en zachte schaduw, naar toefjes prille spriet, verweerde schuurtjes, lege schommel en oud gerei. Hij stelt zich verborgen op en wacht geduldig op de boomklever, de groenling, de grote bonte specht of het groepje kauwen die neerstrijkt in een kale berk.
Ik zei dat, volgens mijn mening, dit eerder natuurfotografie is en dat het niet te vergelijken is met tuinfotografie.
Zo bogen we ons opnieuw, dit keer over het verschil tussen natuurfotografie en tuinfotografie en kwamen tot de conclusie dat daar de essentie ligt. Dat de natuur zich niet plichtmatig laat vangen in een mooi plaatje. En dat dit ook geldt voor natuurlijke tuinen die geen doordachte, afgewerkte plekjes aanbieden zodat ze iets moeilijker te vangen zijn op foto. En dat het toch best leuk is om een ‘makkelijke’ geprefabriceerde tuin te fotograferen, zeker na een ‘moeilijke’ natuurtuin die geheimzinnig en koppig zijn schatten verborgen houdt. Want variatie, dat geeft voldoening. Daar komt het op aan, tijdens het werk.
Zo besloten we bij een tweede glaasje wijn.

Greet Berghmans




Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens