dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Emily - Verlaten
Gepubliceerd op: 28-10-2017 Aantal woorden: 1397
Laatste wijziging: - Aantal views: 87
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Verlaten

Emily


Ik werd vanochtend, zoals altijd, om 9 uur wakker. Ik keek mijn kamer rond, alles zag er normaal uit. Mijn bureau was nog steeds dezelfde bende als de avond ervoor. Ik had geprobeerd om de bloemen, die naast mijn bed staan, te tekenen. Het wilde niet lukken en ben vervolgens maar naar bed gegaan. Mijn schoenen lagen nog steeds op een hoop in de hoek. Mijn boeken op de plank nog steeds geordend op schrijver en grootte. Mijn kamer is best netjes, vergeleken met de kamers van mijn vriendinnen. De kamers van Los en Sarah waren altijd een bende. De hele kamer bezaaid met kleding, kleding en nog meer kleding. Over Los en Sarah gesproken, ik heb geen idee wat er met hun is gebeurd, wat er is gebeurd met iedereen eigenlijk. Los en Sarah waren gisteren vertrokken voor een weekendje naar New Ward. Eigenlijk zou ik meegaan, maar mijn ouders hadden mij huisarrest gegeven. Ik was twee avonden achter elkaar te laat thuisgekomen na het uitgaan. Ze waren daar niet zo blij mee en we hebben een uur lang geruzied over dat het belachelijk was dat ik niet mee naar New Ward zou mogen. Ik ben uiteindelijk naar mijn kamer gegaan, ben op bed gaan liggen en vervolgens was ik in slaap gevallen. Eigenlijk had ik gehoopt dat mijn ouders wel bij zouden draaien, maar nee, ik mocht nog steeds niet mee. Alleen Los leek er mee te zitten, toen ik de meiden vertelde dat ik niet mee zou gaan. Los en ik waren dan ook al bevriend sinds dat we vier jaar oud waren en zijn nog steeds heel close. We hebben nooit ruzie gehad en zaten altijd op een lijn. Sarah kwam er pas bij toen we naar de middelbare school gingen. Ze heeft Los al vanaf het begin voor zichzelf willen hebben. Los en ik hadden dat natuurlijk wel door en konden er altijd wel om lachen.

Het enige wat er was veranderd in mijn kamer, was dat er een stapel vers gewassen kleding op mijn bureaustoel lag. Mijn moeder deed altijd de was op zondag en legde voordat ze naar bed de kleding in mijn kamer. Het moet dus gebeurd zijn nadat ze naar bed is gegaan, maar wat is er gebeurd met mijn moeder. Wat is er gebeurd met mijn vader, wat is er gebeurd met iedereen. Ik stond op en pakte de kleding en legde het in mijn witte kledingkast in de hoek. Ik pakte wat kleding uit mijn kast. Mijn spijkerbroek met gaten bij de knien en een simpel wit shirt met zwarte tekst en kleedde mij om. Toen ik me omdraaide om mijn slaapkamer uit te lopen en naar beneden te gaan, realiseerde ik me dat er wel iets was veranderd. Ik was nog half aan het slapen, dus het was me nog niet eerder opgevallen, maar de deur was zwart van het roet en was al half weggebrand. Die rooklucht, die was viel me ook pas op bij het zien van de deur. Het was een combinatie van de geur die je hebt met onze vuurkorf in de tuin en de rook van een uitgeblazen kaars. Ik dacht niet meteen aan brand, iets in mij zei namelijk dat het er dan anders aan toe zou gaan. Dan zou ik daar niet zo hebben gestaan, zo rustig en toch zo verbaasd. Ik zou dan niet rustig wakker zijn geworden of mij rustig aan hebben kunnen kleden. De brandweer zou mij dan uit het huis hebben gehaald. Het moest iets anders zijn. Op dat moment raakte ik in paniek.Ik kon me niet meer bewegen. Ik begon om mijn ouders te roepen, maar kreeg geen antwoord.Ik voelde alle hoop uit me weglopen, eenzaam. Na 5 minuten werd ik rustiger, ik kon weer helder nadenken. Ik haalde nog een keer diep adem en zette de eerste stap richting mijn deur. Ik stapte er overheen en liep de gang door naar de trap. Terwijl ik naar beneden liep zag ik dat de grote ramen aan de zijkant van de trap waren gesmolten. Ik bleef even staan om naar buiten te kijken. Dat was het moment dat ik voor het eerst naar buiten keek. Alle bomen en struiken aan de oever van het meer waren kaal en zwart. De bomen van het bos, waar het meer wordt omringd waren ook kaal en zwart. De takken staken griezelig af tegen het rood gloeiende licht. Het rode licht met oranje wolken zijn griezelig, maar ook verbazingwekkend mooi. Als ik ooit de kans zou hebben om ooit weer rustig te kunnen gaan zitten, dan het ik het willen tekenen. Het gras was niet meer zo helder groen als altijd, het was geel geworden en op sommige plekken was er alleen nog maar aarde te zien. Sommige stukken op de grond en in de bomen waren nog aan het gloeien. Het water zag er nog normaal uit, net zo helder als altijd. De straat lag aan de andere kant van het huis en kon niet zien hoe die er aan toe waren. Het enige huis dat ik kon zien vanuit het raam, was het huis van de familie Kobussen. Waar meneer en mevrouw Kobussen 2 jaar geleden kwamen wonen, samen met hun 5 chihuahuas. Het huis was er niet goed aan toe. Overal zwarte verbrande plekken. Het balkon was er afgevallen en in het zwembad terecht gekomen. De wereld zag eruit als de Hel waar ik over gelezen heb in mijn favoriete boeken. Een wereld zonder leven. Een wereld vol kale zwarte bomen. Een wereld vol brandplekken, onbewoonbaar. De geur van verbranding, van het kampvuur in de zomer, van het uitblazen van kaarsen, voordat je naar bed gaat. De wereld is veranderd in de Hel. Waar ben ik beland. Ik weet niet hoelang ik naar het uitzicht heb blijven staren, maar op een gegeven moment ben ik verder naar beneden gelopen. Ik ben direct naar bank gelopen en ben gaan zitten. Wat is er gebeurd? Waar is iedereen? Waarom ben ik er wel nog? Langzaam aan gingen al die vragen uit mijn hoofd. Ik dacht aan alle leuke momenten uit mijn leven. Het moment dat ik voor het eerst kon fietsen, zonder de hulp van papa. Ik was toen iets te enthousiast dat ik begon te juichen en ik omviel. Mijn knie lag open en moest huilen, papa moest lachen en daardoor werd ik weer vrolijk. Dat was tevens ook het moment dat hij mij vertelde wat er ook gebeurd, probeer er iets positiefs in te zien. De momenten wanneer ik ziek was mijn moeder altijd zelfgebakken koekjes voor mij bakte en dat nog steeds deed ook al ben ik nu ouder. Het moment dat ik samen met Los mee ging op vakantie en we in een tent moesten slapen. We vonden het vreselijk, al die enge geluiden s avonds vonden wij maar niks. De momenten op school of in de club dat Los, Sarah en ik samen de perfecte jongen voor elkaar probeerde te spotten. Het laatste wat in mij opkwam was mijn verjaardagsfeest van een maand terug. Mijn ouders hadden de inkopen gedaan en het huis versierd. Vervolgens waren ze maar naar de ouders van Los gegaan, omdat ze niet in de herrie wilden blijven. Het feest was echt waanzinnig, heel veel mensen van school waren gekomen. Sarah was al na een half uur naar buiten gegaan met een jongen genaamd Evan uit het football team. Los en ik hebben een beetje gedanst, gekletst en naar jongens gekeken. We hadden beide niet zoveel behoefte om met de andere mensen op het feest te praten.Rond een uurtje of 3 was eindelijk iedereen naar huis gegaan. Los en Sarah zouden blijven slapen, alleen hadden we Sarah niet meer gezien sinds ze was weggelopen met die jongen. De volgende ochtend hadden Los en ik uitgeslapen tot 12 uur. Mijn moeder had pannenkoeken voor ons gebakken. Vervolgens zijn we begonnen aan het opruimen en schoonmaken van het huis. Het schoonmaken heeft uiteindelijk bijna 4 uur geduurd. Gelukkig hoefde ik het niet alleen te doen, anders had ik er 2 dagen over gedaan. Ik was onbewust gaan huilen, maar na een paar minuten waren de tranen gestopt. Ik zit nu nog steeds op de bank, zonder een teken dat mij hoop kan geven. Ik was de laatste persoon op aarde en de eerste in Hel.


Henk Gruys @ 05-11-2017 16:14:59
Prima surrealistisch gegeven: die verbrande omgeving. Een vondst. Maar je gaat wel langs de rand van de waarschijnlijkheid; want vreemd dat niemand 's nachts iets van de brand heeft gemerkt..
Het tweede gedeelte, met die familieomstandigheden enzovoorts, kan ik minder waarderen. Herinnering aan betere tijden?
Het hangt er maar zo'n beetje aan. Dit deel en de brand zou je denk ik wat beter op elkaar moeten afstemmen.
Met groet.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en Ren Claessens