dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Jacques Smeets - De Amsterdamse carrousel
Gepubliceerd op: 23-10-2017 Aantal woorden: 431
Laatste wijziging: - Aantal views: 48
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De Amsterdamse carrousel

Jacques Smeets


De wereld draait door, kortweg DWDD genoemd. Een van de heilige tv-praattafels, waar velen aanschuiven bij Matthijs van Nieuwkerk, de dominee zonder kerk. Niet dat wij daar aanschuiven. Wij zijn maar normale, gewone, al of niet hardwerkende Nederlanders. Of je moet het al heel erg bont hebben gemaakt, bijvoorbeeld de politie openlijk te kakken hebben gezet, een boek over je eigen seksueel misbruik hebben geschreven of nietszeggende flauwekul verkopen in een theater. Maar dan ben je niet meer normaal of gewoon, dan ben je buitengewoon of bijzonder. Hard werken doen ze wel allemaal, als je ze gelooft tenminste. Je moet Amsterdam wel de stad vinden, waar hét gebeurt.

Over het algemeen genomen is DWDD echter de dagelijkse doordeweekse carrousel van BN’ers. Niet elke dag dezelfde natuurlijk, er is immers voldoende aanbod. Het legertje aan betweters groeit gestaag. Zij blijken overal verstand van te hebben, want zij praten over alle onderwerpen die ter tafel komen. Of het gaat over economie, misdaad, politiek, eten, muziek of seks. Het maakt niet uit. Zij vertellen ons, het klapvee, de kijkers die de voor hen broodnodige cijfers maken, hoe het leven in elkaar behoort te zitten en hoe wij het beste ervan kunnen maken. DWDD is blijkbaar een instant hit geworden.

Alhoewel? Er schijnt hier en daar betonrot voor te komen. Nog houdt Matthijs stand in de keiharde kijkcijferwereld van onze nationale televisie, ons troetelscherm waar we vrijwel allemaal aan verslaafd zijn geraakt. We bakken er massaal op los, vechten geschillen met buren uit, praten ons suf over boeren, over ons leven en vooral over onze dood. We lachen ons een breuk om de onderbroekenlol in de Nederlandse film en we zingen ons hees voor juryleden – ook al BN’ers – om maar vooral beroemd te worden. Maar, een beetje aandacht is toch mooi, nietwaar? Aandacht die we massaal tijdens onze jeugdjaren ontbeerden.

Na de Gooische Matras hebben we nu dus de Amsterdamse Carrousel van de Heilige Praattafels. De carrousel was altijd dezelfde. Kom jij bij mij, dan kom ik bij jou. De volgende keer schuif je bij hem aan en dan nodig ik de ander uit. Maar vergeet vooral Peter R. De Vries niet. Want die kan je werkelijk alles vragen. Hij heeft zelfs nog verstand van een hamer en een spijker, maar gegarandeerd ook van de Amsterdamse ui.

Ben benieuwd of de Amsterdamse carrousel ooit tot stilstand komt. Ik denk het niet, tenminste niet zolang er televisie is en er BN’ers zijn. En de meesten wonen natuurlijk in Amsterdam. Daar buiten voelen zij zich een vreemdeling die verdwaald is zeker.

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens