zondag 24 september 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Henk Gruys - Het ritueel van de verwonde vingers
Gepubliceerd op: 22-04-2017 Aantal woorden: 667
Laatste wijziging: 22-04-2017 Aantal views: 125
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Het ritueel van de verwonde vingers

Henk Gruys



Mijn grootmoeder van moederszijde woonde in een huis dat voor een ter plaatse onbekende bezoeker niet gemakkelijk te vinden was.
    Kwam je door de Hoofdstraat, net voorbij de ingang van het park met zijn dikke bomen, dan zag je links een zwaar, massief pand, oker van kleur, waarin de dominee van de hervormde kerk woonde. Daar voorbij, of erlangs eigenlijk, liep tussen muren en een houten schutting een zeer nauw steegje. Dat kwam na een meter of twintig, verrassend plotseling, uit bij een zeer ruime tuin ter rechterzijde, met achter een klinkerstraatje, het lage houten huis van mijn grootmoeder.

Mijn grootmoeder liep tegen de tachtig, had dertien kinderen en woonde er tot het eind van haar leven. Tezamen met haar enige ongehuwd gebleven zoon: Cornelis.
    – Voornamelijk over hem gaat dit kleine verhaal.

Van oom Cor, wiens schedel nagenoeg kaal was – alleen op zijn achterhoofd groeide nog haar, – zwart, – kan ik mij herinneren dat hij altijd dikke, gebreide zwarte sokken droeg.
    Op een of andere wijze leek dat bij elkaar te horen; zwart haar en zwarte sokken, een soort onverbrekelijke eenheid; al kon ik die niet verklaren. In dat beeld paste tevens zijn goedlachse, altijd ietwat glimmende ronde gezicht.
    Hij was broodbezorger van beroep.

Mijn moeder en ik bezochten mijn grootmoeder bijna wekelijks. En soms was Cornelis dan thuis. Van de lage huiskamer kan ik mij voornamelijk de oude, weinig bij elkaar passende meubels te binnen brengen, en kussens waaruit stoffige geuren opstegen. En niet te vergeten de slecht verlichte keukenkamer met aanrechtje, en het stinkende, houten privaat binnenhuis.
    Ome Cor was, ondanks zijn vrijgezellenbestaan en middelbare leeftijd, een groot vriend van kinderen. Hij plaagde ons vaak, en maakte ons niet zelden aan het lachen. Je kon merken dat het hem buitengewoon veel plezier deed zich met ons bezig te houden. En als mijn moeder en ik op bezoek kwamen, had hij menigmaal iets leuks bedacht.
    Zo kon hij bijvoorbeeld van een reclameballon van VanHaren-schoenen, door middel van een eraan bevestigd pakje sigaretten, een zeppelin maken. De zeppelin dreef dan, als aan een onzichtbaar draadje, langzaam en hoog door de huiskamer, daalde bij de deur naar de keuken, ging door de deur en was verdwenen. Even later kwam hij op de tocht weer terug en vervolgde zijn rondje.
    Hoe leuk de zeppelin echter ook was; van een nog hogere orde toch was de muziekdoos. –
    Maar dat had een andere reden.
    De muziekdoos was een soort klein snaarinstrument, waarop je kon tokkelen, hetgeen klonk als plieng-plieng-plang en dat ook een grappig blatend geluid kon geven. De onderdelen waren: een lege luciferdoos, een haarspeld en een paar elastiekjes.
    Toch was het niet het instrument zelf dat zo'n fascinerende indruk op mij maakte.
    Het was de wijze waarop het tot stand kwam.
    In mijn herinnering bleef ik aan de tafel wachten als ome Cor het voor mij ging voltooien; hij verliet daarvoor de kamer en kwam even later terug met de muziekdoos. Gelukt!
    Maar wel hield hij dan zijn bebloede vingers in zijn zakdoek. Altijd. Verscheidene malen heeft hij zo dat knutselwerkje voor mij gemaakt. En als het klaar was hield hij er steeds een bloedende hand aan over.
    Gewonde vingers waren kennelijk onvermijdelijk als je de muziekdoos ging maken, realiseerde ik mij... Een ongemak dat ome Cor blijkbaar iedere keer voor mij over had. Ik begreep het niet, en ook niet wat er precies gebeurde. Misschien was het ook niet te begrijpen.
    Als ik eraan terugdenk, dan heeft het nog altijd iets ontroerends in zich, iets spiritueels bijna.
    Een klein bebloed offer van Cornelis voor zijn neefje van zes.



Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en Renι Claessens