dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Bernardus Bakx - Doet ie het of doet ie het niet?
Gepubliceerd op: 25-05-2016 Aantal woorden: 1527
Laatste wijziging: - Aantal views: 538
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Doet ie het of doet ie het niet?

Bernardus Bakx


Doet ie het wel of doet ie het niet?

Willem keek op de klok, die op de schoorsteenmantel stond, vlak naast de foto van zijn helaas te vroeg gestorven vrouw, en zag dat het alweer kwart over negen was. Hij was wat later uit bed dan gewoonlijk omdat hij een onrustige nacht achter de rug had; het duurde wel tot tegen vier uur voordat hij eindelijk in slaap viel. En toen hij uiteindelijk bijna de slaap vatte, waren het de beelden van vroeger, uit de oorlog, die probeerde hem het slapen te beletten. In de loop van de tijd was hij er wel aan gewend om daardoor uit een droomloze slaap gehouden te worden.
De grote tafel stond tegen de muur met het grote raam. Dat vond hij gezellig omdat hij dan, als hij weer eens geen zin had om te lezen, naar buiten kon kijken. Naar het drukke gedoe op straat kijken heeft hij altijd wel leuk gevonden.
Hij pakte de laatste boterham van zijn ontbijtbordje. Terwijl hij rustig de boterham opat staarde hij dus naar buiten en keek vanaf de achtste verdieping naar de overkant van de straat. Daar was net te zien hoe een invalide in een scootmobiel probeerde over de drempel te rijden van de drogisterij. Na enige pogingen gaf de invalide het op. En ondanks dat er veel mensen voorbij kwamen was er geen een die er aan dacht om de elektrische rolstoel een zetje over die verdraaide drempel te geven.

De oude man schoof zijn lege bordje die op de radiobode stond opzij om in het blad te zoeken welke programma’s interessant genoeg waren om naar te kijken. Terwijl hij het blad opensloeg dronk hij het laatste beetje koffie op die alweer bijna koud was. Toen hij bij de dag van vandaag kwam, de datum stond bovenaan de bladzijde: 26 november 2023, zag hij al snel dat er niets anders op de televisie was dan de herhalingen van die infantiele spelletjesprogramma’s, waar een bepaald deel van de bevolking helaas nog steeds warm voor loopt.
Hij zette zijn bril af en stond toen licht kreunend op, waarbij hij met zijn knieholtes de stoel naar achteren duwde, en pakte het lege bordje en de koffiemok om deze naar de keuken te brengen. Hij probeerde, ondanks de tweeëntachtig jaren die hij achter zich had, om zijn huis zo netjes mogelijk te houden. Hij strompelde langzaam naar de keuken en zette het bordje en de koffiemok op het aanrecht. Dat ging niet zo makkelijk want het stond wel al aardig vol zodat hij een en ander opzij moest schuiven om ruimte te maken. Ook de wasbak lag vol met vuile borden en overig vaatwerk, dus daarin kon hij ook al niets kwijt.
Willem zuchtte eens diep en dacht dat hij de volgende week maar eens moest beginnen met afwassen, op dit moment had hij er even geen zin in. Vroeger deed mijn vrouwlief dat altijd, dacht hij, en de keuken was haar heiligdom; daar was voor mij geen plaats. Er verscheen een gelukkige glimlach op het gezicht van Willem want het deed hem goed aan die tijd te denken.
Hij strompelde nu voorzichtig naar de slaapkamer om zijn bed op te gaan maken. Het extra brede bed, dat hij gekocht had omdat de vrouw het zo lekker vond om heerlijk breeduit te kunnen liggen, verschoonde hij bijna elke maand. Dat kon hij niet vaker omdat het nogal een zwaar karwei was om die zware dekbedhoes om het dekbed heen te krijgen. Hij had er wel eens over gedacht om er dan maar een laken en een gewone deken op te liggen maar hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om de prachtige dekbedhoes, die zijn vrouw nog gekocht had, voor altijd in de kast te laten verdwijnen.
Uiteindelijk lukte het hem, ondanks zijn stramme rug, waarmee hij jaren lang zware arbeid mee had verricht, om het onderlaken en het dekbed netjes recht te trekken. Tevreden verliet hij de slaapkamer waarbij hij moest opletten om niet tegen de enige stoel in de kamer, waar ook al een berg vuil wasgoed oplag, aan te lopen.

Het was inmiddels half elf geworden. Willem trok zijn dikke jas aan en pakte de fel blauwgroen gekleurde plastic boodschappentas op om naar de supermarkt te gaan. Dat deed hij altijd omstreeks deze tijd omdat het dan niet zo druk in de winkel is. Het manoeuvreren om de mensen heen ging hem niet zo makkelijk meer af, en hij werd er alleen maar doodmoe van.
Willem stapte in de lift en drukte op de knop voor de begane grond. Beneden gekomen stapte hij uit de lift waarbij het bijna tegen de buurvrouw, die in de flat naast die van Willem woonde, aan liep. Zonder te groeten stapte de vrouw in de lift. Willem had niet anders verwacht want dat mens is altijd chagrijnig. Buiten op straat gekomen stond hij even stil om de frisse lucht diep in zijn neus op te snuiven. Dat rook wel even naar iets anders dan de benauwde en bedompte lucht die in Willem’s flat hing. De huiskamerramen konden namelijk niet opengezet worden, alleen het raam in de slaapkamer kon open.
Hij stak de weg over naar de supermarkt. Dat lukte deze keer zonder dat hij moest uitwijken voor een auto of een fietser. In de supermarkt werkte een vriendelijke jongedame die altijd voor hem voor een karretje zorgde. Ook nu weer kwam ze snel aangelopen, en zei: ‘Zal ik maar weer een karretje voor u pakken, Ome Willem?’ En met een flinke ruk trok ze een karretje uit de rij en gaf hem aan de oude man. ‘Heeft u uw bril bij u, Ome Willem?’ vroeg ze. ‘En leg de wandelstok maar in het karretje.’
De lieve vrouw wel tien keer dankzeggend, deed Willem wat hem gevraagd werd en liep toen verder de winkel in. Hij moest bij het boodschappen doen goed opletten om niet te veel mee te nemen want dat kon hij zich met de maandelijkse karige oudedagsvoorziening niet veroorloven. Hij zette zijn bril op en haalde het boodschappenlijstje uit zijn binnenzak. Daar was hij heel zuinig op want op dat lijstje stonden de artikelen die hij bijna elke dag weer kocht. Zoals gezegd liet de uitkering niet toe om eens onbezorgd een paar extra lekkere dingen te kopen. Een mooi stukje vlees koste algauw net zoveel als hij voor een hele dag kon uitgeven.

Nadat Willem na een half uurtje winkelen bij de kassa had afgerekend en de vriendelijke juffrouw gedag had gezegd, stak hij weer de weg over, met in de ene hand de boodschappentas en in de andere hand zijn stok, en nam de lift weer naar boven naar de achtste verdieping. Hij stak de sleutel van de flatdeur in het slot en stapte naar binnen. De bedompte lucht sloeg hem tegemoet en deed hem enige keren hoesten. Maar algauw wende Willem weer aan die lucht; hij wist niet beter. Nadat hij zijn jas en de wandelstok aan de kapstok in de gang had gehangen legde hij de boodschappen op de tafel voor het raam en ging toen zitten op zijn stoel. Hij moest toch even bijkomen van die flinke wandeling. ‘Tja, ik ben nou eenmaal geen achttien meer,’ mopperde hij hardop. Hij leunde achterover en deed zijn ogen dicht. ‘Zo, even een uurtje knorren,’ zuchtte hij.
Maar het lukte Willem niet om de weg te doezelen; de stoel was toch wel te ongemakkelijk om een dutje in te doen. Dus na enkele minuten stond hij maar weer op en liep naar de slaapkamer om daar op zijn bed te gaan liggen. Toen hij eenmaal lag bedacht hij zich dat hij niet te lang moest doorslapen omdat hij op tijd zijn eten klaar moest maken en zijn suikerpillen moest innemen.
Met een ontspannen zucht draaide Willem zich op zijn zij en keek toen tegen het glas water aan dat op het nachtkastje stond. Dat heeft hij er altijd staan want elke avond opnieuw wordt het water ververst, en daarnaast lag een mooi rond en roodglanzend tabletje. Dat is een Piapil. Deze pil is wijdverspreid onder het oudere en dus vergrijzende deel van de bevolking. De pil wordt geheel gratis ter beschikking gesteld sinds de Pia-Wet is aangenomen in 2017. Maar je moet wel zeker weten dat je hem wilt innemen, en hem dus niet gauw uitspuugt omdat je je vergist hebt, want je krijgt hem namelijk maar één keer.
Gerustgesteld door de gedachte dat hij een uitweg had als hij het niet meer zag zitten, sloot hij zijn ogen, en met een tevreden grijns op zijn gezicht viel Willem toch eindelijk in slaap.

De Piapil is verkrijgbaar voor alle mensen boven de tachtig jaar. In verband met de altijd steeds maar toenemende zorgkosten hebben de achtereenvolgende regeringen besloten om op de bijzondere vergoedingen voor behandeling van terminale ziekten fors te bezuinigen. Als alternatief is de Piapil voor deze terminale zieken vrij verkrijgbaar. De huidige regering echter heeft besloten om deze pil aan iedereen die aan het leeftijdscriterium voldoet te verstrekken.

© 2016 Ben Bakx




Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens