donderdag 18 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Louis Verbaal - bestemming onbekend
Gepubliceerd op: 23-04-2004 Aantal woorden: 2567
Laatste wijziging: - Aantal views: 1609
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

bestemming onbekend

Louis Verbaal


BESTEMMING ONBEKEND


"Ik pak mijn koffers! Ik houd het niet meer! Bekijk het maar!"Als deze woorden langzaam wegsterven en kracht bij worden gezet door het dichtslaan van de deur, blijft Ron verslagen op de trap zitten...

Diana loopt met vlugge pas door de natte straten van Burkley. Regelmatig veegt ze mengeling van motregen en haar tranen van haar gezicht. Met in haar ene hand een koffer met de primaire spullen en in de andere hand haar treinpas, loopt ze gauw door. Gedachten die door haar hoofd spoken, volgen elkaar zo snel op dat er uiteindelijk geen verband meer is. Verwardheid en met een gebroken hart loopt ze gauw naar het treinstation. Bestem-ming onbekend...

Ron kijkt uit het raam en ziet de regen met bakken uit de lucht vallen. Even had hij hoop dat zijn vrouw terug zou komen, haar koffers in de hoek zou gooien en hem zou vergeven. Terwijl hij zich realiseert dat dat wel erg naïef is, neemt hij nog een slok van zijn glas wijn. Daarna draait hij zich om, gaat op de bank zitten en kijkt weemoedig voor zich uit. Daar zit hij dan. Zijn baan en nu ook zijn vrouw kwijt. Waar-om? Waarom heeft hij het zo ver laten komen? Opeens bedenkt hij zich dat hij geen tijd om zelfmedelijden te hebben. Hij zal en moet Diane vinden! Gauw grijpt hij de telefoon en drukt haastig het telefoonnummer van haar ouders in."Met Mevrouw Hadling...Hallo?", klinkt het aan de andere kant van de lijn. Even schraapt Ron zijn keel."Met Ron hier. Mevrouw Hadling, ze heeft me verlaten. Het spijt me zo....


Diane staat intussen op een bijna verlaten station. Links van haar zit een oude man op een bank, aan de andere kant staat een verliefd stelletje op de trein te wachten. Even schouwt ze hen aan en draait zich vervolgens met de tranen over haar wangen rollend om en loopt de andere kant op. Als ze de oude man passeert vraagt hij haar belangstellend wat er aan de hand is. "Dat is uw zaak niet", bijt ze hem toe en laat een ver-baasde man achter op zijn bank. "Ach, hij kan er ook niets aan doen", denkt ze maar ze is niemand een uitleg verschuldigd.In de verte ziet ze de lichten van de trein die haar ver weg van deze plaats, haar familie, vrienden....en Ron zal leiden.

Ron staat wederom bij het raam terwijl meneer en mevrouw Hadling, Diane's ouders, op de bank zitten. Mevrouw Hadling kijkt voor zich uit en weet eigenlijk niet wat ze hier mee aan moet. De vrouw gaat het liefst conflicten uit de weg. Maar haar dochter is haar alles en hoewel ze van buiten heel rustig lijkt gaat ze van binnen kapot aan onzekerheid. Ze zegt niets, ze kijkt alleen vooruit. Meneer Hadling daarentegen is het tegenovergestelde. Het is een licht ontvlambaar mannetje die zich ook met zaken bemoeit die hem helemaal niets aan gaan. Nu zijn dochter weg is gelopen, gevlucht, het is maar hoe je het noemt, kan hij zijn emoties maar net binnenhouden. Hij heeft het nooit echt op Ron gehad en telkens weer in al die jaren konden Diane en haar moeder de twee net uit elkaar houden.
Ron draait zich om. "Een beetje zwijgend voor ons uit kijken hebben we ook niets aan. We moeten haar zoeken, ik zie haar ook zo niet terugkomen!" Meneer Hadling heeft zich meer dan een uur weten in te houden maar na deze woorden van Ron ont-ploft hij."Wat denk je wel, het is allemaal jouw schuld! Mijn dochter had nooit met jou moeten trouwen. Ik heb het haar proberen af te raden, maar zo koppig ze is, ze heeft het doorgezet! Moet je nou eens kijken wat je hebt aangericht! Je bent niet meer dan een nietsnut die door drank zijn dagen doorkomt! Ik zal je..."
Meneer Hadling staat op en loopt naar Ron toe. Net als hij wil uithalen staat mevrouw Had-ling op, de rust hem zelfe al de tijd, komt tussenbeide en haalt de twee kemphanen met al haar kracht uit elkaar. "Dit is belachelijk! Ga op de vuist met elkaar als Diane weer terug is! Hier krijg je haar echt niet mee terug! Zitten allebei!" Na deze onverwachte woedeuitbar-sting van mevrouw Hadling gaan beide heren, ieder aan een andere kant, weer op de bank zit-ten.

Diane pakt haar koffer op en zet hem in de trein. Daarna stapt ze met rooddoorlopen ogen zelf ook in de trein. De conducteur die ook niet dom is en al van verre kon zien dat Diane geen luchtig familiebezoekje gaat maken, loopt naar haar toe. Diane schuift haar koffer in het bagagerek. Opeens hoort ze een stem achter haar. " Eh mevrouw, is alles wel goed?" Diane draait zich om en ziet de conducteur achter haar staan."Ja, alles gaat goed. Ik op bezoek bij mijn..eh..tante." De conducteur kijkt Diane ernstig aan. "Waar woont uw tante?" Diane denkt vlug na en antwoordt met"Buckham". De conducteur kijkt haar vertwijfeld aan. "Buckham? Wel, deze trein gaat naar allerlei plaatsen maar niet naar of zelfs richting Buckham. Trouwens, wel erg laat voor een familiebezoekje, dit is de laatste trein." Diane voelt zich betrapt en gaat met de handen voor haar ogen in haar stoel zitten."Het maakt me ook niet uit. Als ik maar weg ben. Van deze plaats, van iedereen en van Ron. Vooral van hem." De conducteur die inmiddels tegenover haar is komen zitten merkt langzamerhand wat er echt aan de hand is."Mevro-uw, zal ik eerst eens een kop koffie voor u ophalen? Daar knapt u misschien van op." Diane knikt en terwijl de conduc-teur wegloopt om de koffie op te halen, kijkt zij door het raam naar buiten en barst vervolgens in snikken uit.

Inmiddels zijn ook de ouders van Ron bij hem thuis gearri-veerd. Mevrouw en meneer Chester zitten op de tweezitsbank. Meneer Hadling houdt vanuit zijn ooghoeken alle aanwezigen sterk in de gaten, mevrouw Hadling kijkt na haar woedeuitbar-sting gewoon weer voor zich uit en Ron staart wederom uit het raam. Meneer Chester blaast de rook van zijn sigaar door de kamer en kijkt de ouders van Diane minderwaardig aan. "Mijn zoon had nooit met uw dochter moeten trouwen. Moet je eens kijken wat er van komt, tsss." Zijn vrouw geeft hem een por in zijn zij. "Fred, hou je fatsoen." Meneer Hadling staat op en gaat voor Ron's ouders staan."Nee, ik geef hem gelijk. Die nietsnut had nooit met mijn dochter moeten trouwen. Een zwerver als schoon-zoon had ik nog minder erg gevonden." Vader Chester staat ook op en geeft Diane's vader een duw."Dat neem je terug." Binnen enkele seconden ontstaat er een vechtpartij tussen de twee vaders en de moeders staan er wanhopig bij te kijken. Plotse-ling staakt het gevecht en kijken de ouders elkaar verbaasd aan. Meneer Chester pakt zijn sigaar uit de asbak en kijkt de kamer rond."Waar is Ron gebleven?"Ron was het gebekvecht beu en heeft besloten zelf Diane te gaan zoeken. Zijn gezicht zo ver mogelijk in zijn regenjas verscholen, loopt hij door de straten. Het station is niet ver meer weg.

Diane neemt een slok van haar koffie en zet het vervolgens op het tafeltje. Daarna kijkt ze de conducteur die tegenover haar zit aan."Sorry, ik ben Diane." En ze steekt haar hand uit. De conducteur die zich voorstelt als Harvey vraagt wat er nou echt gebeurd is. Diane die iemand heeft gevonden waar ze haar hart kan luchten, begint te vertellen. Ron was altijd al een wilde jongen geweest. Ze hadden elkaar leren kennen toen hij zeventien en zij nog maar veertien was. Haar ouders hadden gehoopt dat het maar kalverliefde was en dat het snel over zou gaan. Op het moment dat zij merkten dat het serieus begon te worden, begonnen ze haar dwars te zitten. Ron mocht niet meer komen en ze kreeg straf als haar ouders merkten dat ze de avond bij Ron had doorgebracht. De hele thuissituatie liep uit de hand en ze liep uiteindelijk van huis weg. Ron die allang alleen woonde na een vervelende thuissituatie, ontving haar met open armen. Op haar negentiende trouwde ze met hem. Haar ouders zagen na een lange tijd in dat bij hen de schuld lag. nadat ze ook inzagen dat hun dochter gelukkig was met Ron, accepteerden ze de situatie. De verhouding met hun dochter klaarde op, alleen met Ron zijn ze nooit gelukkig geweest. Haar vader heeft zelfs verscheidene malen tegenover hem ge-staan, klaar om met hem op de vuist te gaan.Het ging zijn gangetje todat Ron zijn baan verloor. Ron was vanaf die tijd niet meer te harden. hij begon veel te drinken en uiteindelijk weet ze niet meer hoe vaak hij dronken thuis is gekomen. De laatste tijd hadden ze zo vaak ruzie dat het soms leek dat hij het zat te zoeken. Vanavond leek er iets bij haar te knappen. Of ze opeens een ingeving kreeg van'Ik ga weg'. Ze heeft haar koffer gepakt en de rest is geschiedenis.

De conducteur die het hele verhaal heeft aangehoord, weet even niet wat hij moet zeggen. "Je heeft veel meegemaakt,Diane. Maar wat wil je nu? weglopen heeft geen zin. Deze trein stopt straks in Crest en dan? Weglopen voor je problemen heeft geen zin. Je moet ze oplossen. In dit geval zie ik wel dat het geen zin heeft om bij deze man te blijven. Alleen als jullie van elkaar houden, zelfs na dit alles, is er nog hoop." Diane knikt. "Dat is nou het moeilijke. Ik houd inderdaad nog van hem."


Ron loopt op het perron wanhopig te zoeken naar een glimp van Diane. Het enige wat hij ziet is een verlaten perron met verderop een man, zittend op een bankje. Ron besluit naar de man toe te stappen. "Meneer, waar is de laatste trein naar toe gegaan?" De oude man begint te glimlachen."U zoekt uw vrouw, he? Ze is met de laatste trein van vanavond naar Hurstfort vertrokken. De trein rijdt rijdt aan een stuk door, dus ik denk dat ze over een half uur daar aankomt." Ron bedankt de man en loopt naar de uitgang richting zijn huis om zijn auto op te halen. Onderweg vraagt hij zich af hoe de man wist dat hij zijn vrouw zocht. Ach, daar hoeft hij zijn aandacht niet aan te besteden. Zijn vrouw vinden, dat is belangrijker.

Diane kijkt verschrikt op."De trein mindert vaart,hé? Zijn we bijna op onze eindbestemming?" Harvey knikt bevestigend."Ja, dan zijn we in Hurstfort. Heb je daar familie wonen,ik bedoel, heb je al een slaapplaats?" Diane schrikt van deze vraag. Dat is een goeie vraag. Ze weet het niet. Daar staat ze dan, verlaten en alleen op een klein stationnetje in Hurstfort. Harvey kijkt Diane vragend aan."Ik woon in Hurstfort. Als je wil, kun je bij mij overnachten. Mijn vrouw vindt het vast wel goed. Dan kun je morgen bekijken waar je heen gaat." Diane twijfelt, maar ze heeft eigenlijk geen keus. Waar moet dan slapen? Op het station? Harvey biedt haar nog een kop koffie aan en loopt weer uit de coupe.

Ron heeft gelukkig geen stoplichten tegen. Het is immers nacht. Hij kijkt iets opzij en ziet op een bord aan de kant van de weg dat het nog vijftien mijl naar Hurstfort is. "Wat moet ze in dat gat?",denkt hij bij zichzelf. "Ze heeft hele-maal geen familie of wat dan ook in dat gehucht. Dan moet ze wel erg over haar toeren zijn geweest."

Harvey pakt haar koffer en zet hem op het perron. Daarna helpt hij Diane uit de trein."Hier zijn we dan,Hurstfort. Ik woon hier al elf jaar. het is klein, maar ik heb me er nog nooit verveeld."
Op het gezicht van Diane verschijnt een glimlach na deze woorden van Harvey."Harvey, bedankt dat je me hebt aangehoord. Ik was helemaal over mijn toeren, ik ben op de eerste de beste trein gestapt, ik lijk wel gek." Harvey legt zijn hand op haar schouder."Nee, gek ben je niet. Een zeer normale reactie. Eh, mijn aanbod staat nog steeds, anders wil ik je ook wel weg brengen naar wie dan ook. Mijn auto staat aan de achterkant van dit station." Diane twijfelt even. Plotseling kijkt ze Harvey aan. "Kan ik in een hotel blijven overnachten? Ik bedoel, zijn er wel hotels in dit stadje?" Harvey moet even lachen om die vraag."Tuurlijk! Ja, het is wel mogelijk om een hotelkamer te krijgen." Diane heeft haar besluit genomen en vraagt Harvey om haar naar een hotel te brengen. Even later rijdt de auto van Harvey van de parkeerplaats af richting het eerste de beste hotel.

Met piepende banden rijdt er even later een auto de parkeer-plaats op. Ron stapt snel uit de auto en rent het perron op. Waar hij ook kijkt,links of rechts van hem, geen spoor van Diane. Met tranen in zijn ogen en het besef dat hij zijn grote liefde heeft verloren,loopt hij richting zijn auto.

Diane kijkt haar hotelkamer rond. Ja, het is een hotelkamer. Een bed, een kast en meer eigenlijk niet. Vermoeid en vol met vragen laat ze zich op het bed vallen. Ze laat de hele avond de revue passeren. Valt er dan helemaal niets te redden? Is het echt voorbij? Met al die gedachten in haar hoofd kan ze toch niet slapen en ze besluit naar beneden te lopen, naar de lounche. Als ze de trap af loopt ziet ze dat er nog enkele mensen zich in de lounche bevinden. Uitgeput gaat ze op een stoel zitten. Even wenkt ze naar de ober. "Doet u me maar een sherry." Ze kijkt de hal rond tot ze plotseling op haar schou-der wordt getikt."Ik dacht dat jij wel zou slapen." Diane kijkt om en kijkt recht in het voor bekend gezicht."Harvey! Wat doe jij hier nog?" Harvey legt uit dat hij nog even met de eigenaar had gepraat en eigenlijk op het punt stond om te vertrekken.Diane kijkt Harvey vragend aan. "Harvey? Zou je me een plezier willen doen..?"


Als Ron de deur open doet van zijn huis en de kamer binnen loopt, ziet hij dat zijn ouders nog in de kamer zitten."Vade-r! Moeder! Wat doen jullie hier nog? Weten jullie wel hoe laat het is?" Zijn ouders vertellen dat Diane's ouders een paar uur geleden zijn vertrokken en morgen de politie inschakelen als ze dan nog niet terug is.Ron gaat met zijn hoofd leunend op zijn handen op de bank zitten"Ik heb het geprobeerd. Ik weet wel dat ik hier debet aan ben...dat ik zo stom ben geweest! Zij kon er ook niets aan doen. Ik verpruts het elke keer weer! en nou laat ik een schat van een vrouw ergens in de kou lopen-in ik-weet-niet-waar! Wat ben ik toch een..." Op het moment dat Ron helemaal in schuldgevoel wil uitbarsten,gaat de kamer-deur open. Tot zijn schrik komt Diane binnenlopen."Diane! Waar was je? Ik heb me zo ongerust gemaakt! Het spijt me zo!" Vervolgens loopt Ron naar Diane toe en slaat zijn armen om haar heen. Diane kijkt Ron met haar doodvermoeide ogen aan. "D-aar hebben we het morgen wel over, het is al laat. Mag ik jullie trouwens voorstellen? Dit is Harvey...."

Geschreven op 9 juli 1997






@ 21-06-2015 15:35:42




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens