donderdag 23 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Chantal Elzinga - Geluk zit in een klein hoekje
Gepubliceerd op: 03-03-2014 Aantal woorden: 659
Laatste wijziging: - Aantal views: 839
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Geluk zit in een klein hoekje

Chantal Elzinga


Het is zondagochtend 9 uur en ik kijk naar mezelf in de spiegel, iets wat veel vrouwen meerdere keren dagelijks doen en vaak langere tijd en dan voornamelijk vlak voor een event/feestje tot ergernis van hun partner, wat dat betreft ben ik de ideale partner voor deze mannen, ik ben geen vrienden met de spiegel, ik zie een misvormde neusje met een rare ‘hobbel’ in het midden, en ondanks dat ik vorige week vol trots kon zeggen dat ik 2 kilo kwijt was geraakt zitten die er inmiddels ook weer aan en voel ik mij nog steeds zoals de oude volle vuilniszak aan de kant van de weg, ook letterlijk aan de kant van de weg, zoals ik 3 maand terug na 12 jaar huwelijk kreeg te horen dat ik als vuilniszak niet genoeg was voor mijn “man” en hij besloten heeft om verder te gaan met die mooie Gucci tas, perfect gevormd en een, jawel.. een strak gevormde neus zonder rare hobbels.
Ik besluit mijn haar in een elastiek te binden want doordat ik veel heb gedraaid vannacht is mijn haar nu een heus vogelnestje geworden waar elke vogel jaloers op zou worden, ik poets snel mijn tanden met het laatste beetje tandpasta in de tube en pak de autosleutels en rijd naar de kerk die zich 10 minuten verderop bevind, ik baal tijdens de rit van mezelf dat ik wederom de fiets niet heb gepakt want ik weet dat ik ruim op tijd zou zijn.
‘Apart hoe iedereen in deze kerkstoelen zo verdomd perfect lijken’.. ik schrik van mijn taalgebruik in mijn innerlijke gedachten en vraag gelijk vergeven.. toch blijft de gedachte mij vasthouden, een ieder hier lijkt het allemaal prima voor elkaar te hebben, en lijkt het aan mij of is elk stelletje ineens een stuk kleffer geworden? Naast mij zie ik een meisje glimlachend kijken naar een jongen uit 2 rijen voor haar en hij beantwoord het met een knipoog, ik weet niet waarom maar ik erger mezelf dood aan deze 2! ‘Concentreer jullie nou eens op de dienst ja!!‘ ik betrap mezelf erop dat ik zelf ook niet 100% bij de preek ben die inmiddels al een kwartier aan de gang is, mijn gedachten blijven afdwalen en ik begin mij zo vreselijk eenzaam te voelen in deze grote goedgevulde kerk, ik voel een brok in mijn keel en kan mijn tranen moeilijk bedwingen ik kan het dan ook niet helpen dat 1 traan over mijn rechterwang naar beneden rolt en zijn weg vind naar mijn kin. Ik schrik wanneer ik iemand zijn hand op mijn schouder voel.. “Gaat het wel”? Ik veeg snel mijn traan van mijn kin en kijk op naar rechts waar een aantrekkelijke man zit van rond mijn leeftijd.. “J-j-ja het gaat wel oké”, hij laat zijn hand van mijn schouder glijden en schenkt mij een glimlach die mij warm van binnen maakt, ik durf de rest van de dienst deze man niet meer aan te kijken omdat ik bang ben dat hij mijn gedachten kan lezen die nu wel erg zijn omgeslagen, ik vraag mij af hoe het nou kan dat deze man mij niet eens was opgevallen.. Waarschijnlijk omdat mijn focus lag bij de kleffe stelletjes om mij heen... De dominee eindigt zijn gebed en wenst iedereen een fijne zondag, ik sta op en wil weglopen wanneer mijn hand word vastgehouden, “Wil, wil je misschien een kopje koffie drinken”? De aantrekkelijke man kijkt mij hoopvol aan..
Ik kan het niet helpen te balen van het feit dat ik niet iets beter mijn best heb gedaan om er iets beter uit te zien dan ik op dit moment doe, deze gedachte word wel abrupt ten einde gebracht wanneer deze man tegenover mij zijn lach laat zien en mij nog vragend aankijkt en op dat moment kan het mij even niets meer schelen, ik verdien dit dus ik antwoord met een verlegen blosje op mijn wangen: “tuurlijk, waarom niet”!

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens