dinsdag 17 juli 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
José - De Spiegel
Gepubliceerd op: 11-08-2013 Aantal woorden: 3132
Laatste wijziging: - Aantal views: 1298
Easy-print versie Aantal reacties: 2 reacties

De Spiegel

José


Zelfvertrouwen. Schoonheid. Uitstraling. Allemaal hele belangrijke dingen voor een meisje van 16, zoals ik. Maar vergis je niet. 'Echte schoonheid zit van binnen.' Oh, en nog een, misschien wel belangrijker in mijn geval 'Wie mooi wil zijn moet pijn lijden.' Je snapt het niet? Goed, ik zal het allemaal uitleggen.

Het begon allemaal een half jaar geleden, toen ik met mama moest verhuizen naar een andere stad in verband met haar nieuwe baan. We verhuisden naar een oud, gerenoveerd huis. Na een lange zoektocht hebben we samen dit huis uitgekozen. Het is namelijk precies groot genoeg voor ons; er is een kleine keuken en woonkamer, 3 slaapkamers en een badkamer, en een zolder. Ik heb de grootste slaapkamer, waar ik erg blij mee ben. Een van de slaapkamers wordt gebruikt als kantoor, wanneer mijn moeder thuis werkt. De derde kamer is mijn moeders slaapkamer.

Vier weken na de verhuizing hadden we eindelijk genoeg dozen uitgepakt, zodat we zonder hindernissen door het huis konden lopen. Tijdens de verhuizing zijn verschillende dingen kwijtgeraakt, maar we hebben ook veel nieuwe dingen teruggevonden. Ten eerste was alles zo gehaast ingepakt, dat we geen idee hadden wat in welke doos zat.

Tijdens het uitpakken kwamen we verrassende dingen tegen, waarvan we niet eens wisten dat we ze hadden. Daarnaast is het huis voor de renovatie van een oud vrouwtje geweest. Bijna het hele huis is gerenoveerd, behalve de zolder. Nadat de chaos van de verhuizing enigszins voorbij was ben ik op onderzoek uit gegaan. Het moet jaren geleden zijn geweest dat er voor het laatst iemand op die zolder was. Het rook er ontzettend muf en alles was bedekt onder een dikke laag stof. Ik vond er een oude, nog werkende LP-speler en een aantal LP’s, waar mijn moeder erg enthousiast van werd. Een hoop oude boeken, schilderijtjes van molens en landschappen, een afschuwelijk lelijke lampenkap en een stapel planken die waarschijnlijk ooit samen een kast vormden. Achter de stapel planken lagen een aantal opgevouwen dekens. Je weet wel, van die ouderwetse, kriebelige, wollen dekens. Ik wilde ze weggooien, en toen ik ze oppakte zag ik dat er nog wat spullen onder de dekens lagen. Het was een oude sieradendoos, met een paar oorbellen, kettingen en armbanden en een hele oude, maar prachtig versierde, zilveren handspiegel. De sieraden waren erg uit de mode, maar de sieradendoos en de spiegel hadden ondanks dat ze erg oud waren, wel hun charme. Ik besloot ze te aan mezelf toe te eigenen, nog voordat mijn moeder ze gezien had. Ze wist immers toch niet welke spullen uit de verhuisdozen van mij waren.

Een nieuw huis, een nieuwe stad. Dat betekent ook: een nieuwe school. Ik zag er ontzettend tegenop om van school te wisselen. Het was maart toen we verhuisden, dus ik zou in de laatste helft van het schooljaar in een andere klas komen. Daarnaast zit ik in de vierde klas, dus iedereen heeft waarschijnlijk al jaren vaste vriendengroepjes. En inderdaad, de eerste maand was verschrikkelijk.
Mijn klasgenoten waren niet onaardig, maar niemand kwam spontaan naast me zitten tijdens de les of tijdens de pauze, niemand begon een gesprek met me, niemand vroeg of ik na school iets leuks wilde doen. Mijn moeder was de enige vriendin die ik had. Totdat ik die dag op de zolder die spullen vond. Vooral de spiegel was erg bijzonder. Als ik in de spiegel naar mezelf keek zag ik er mooier uit. Welk zestien jarig meisje wil er nou niet mooi uitzien? Het gekke was, nadat ik in de spiegel gekeken had voelde ik me beter. Vrolijker. Aantrekkelijker. Zelfverzekerder. Ik keek in de spiegel voordat ik naar school ging, zodra ik weer thuiskwam, en voordat ik ging slapen. Na een aantal weken raakte ik zo verslaafd aan de spiegel, dat ik zelfs tegen de spiegel begon te praten.

Op een dag keek ik in de spiegel en vroeg ‘Spiegeltje, spiegeltje, in mijn hand. Wie is de mooiste in het land?’ Begrijp me niet verkeerd, ik verwachte geen antwoord. Het voelde op dat moment toepasselijk om dat te zeggen. Ik glimlachte naar mijn spiegelbeeld, en mijn spiegelbeeld glimlachte terug. Daarna gaf mijn spiegelbeeld me een knipoog. Wat? Dat moest ik me ingebeeld hebben. Waarom begon ik in de eerste plaats ook te praten tegen een spiegel. Wat een onzin. Ik staarde met open ogen en open gezakte mond naar de spiegel. Mijn spiegelbeeld deed hetzelfde. In eerste instantie. Na enkele seconden kwam de hand van mijn spiegelbeeld in beeld, en hielp haar onderkaak omhoog, zodat ze haar mond sloot. Daarna glimlachte ze breeduit en zei ‘Met deze uitdrukking op je gezicht denk ik niet dat je ver zal komen tijdens de miss verkiezingen, maar over het algemeen mag je er best wezen.’ Ik gilde en gooide van schrik de spiegel van me af, naar het voeteneinde van mijn bed. Het lande met de spiegelzijde op mijn dekbed. Ik weet niet hoe lang ik vol afschuw naar de spiegel gestaard heb. Werd ik gek?

Het werd hoog tijd om meer tijd te besteden aan mijn nieuwe vrienden. Inmiddels was ik geadopteerd als nieuw lid van een vriendengroepje van mijn school. Een jongen uit dat groepje, Daniël, zat bij mij in de klas. De andere drie, Laura, Eva en Oscar, zaten in twee andere klassen. Het klinkt misschien erg cru, maar deze mensen zijn vrienden geworden omdat ze alle vier niet in andere vriendengroepjes thuishoorden. Elke klas heeft één of twee buitenbeentjes, en nu ben ik er ook een. Ik wilde eerst niet bij dit groepje horen, maar zeg eens eerlijk. Dit is veel beter dan alleen zijn op school. Tot nu toe bracht ik alleen mijn pauzes met deze mensen door, en tijdens de les zit ik meestal naast Daniël. Nu ik me inbeeld dat mijn spiegelbeeld tegen me praat is het echt tijd geworden om meer tijd aan vriendschappen te besteden. Frisse lucht zal misschi..

'Klop, klop, klop.' Mijn gedachten werden abrupt verstoord. Ik keek naar de deur en wilde bijna ‘binnen’ roepen, toen ik me realiseerde dat het geluid niet uit die richting kwam. Het geluid kwam van mijn voeteneinde. ‘Amber, als je klaar ben met je verbazen, kun je me dan omdraaien? Ik zie niets!’ riep een stem uit de spiegel. Ik sprong op en vluchtte naar de deur. Halverwege stopte ik, ik rende terug naar mijn bed, draaide snel de spiegel om en rende zonder verder nog naar de spiegel te kijken de kamer uit. Ja, frisse lucht. Dat is zeker weten het beste idee.

Na mijn wandeling en na het avondeten kon ik de spiegel niet uit mijn hoofd zetten. Ik ging terug naar mijn kamer. Ik deed mijn kamerdeur dicht en liep voorzichtig richting de spiegel op mijn bed. Daar was mijn spiegelbeeld, slapend tegen de linker zijkant van de spiegel, terwijl haar rechter hand haar hoofd ondersteunde. Ik pakte de spiegel op en ging op mijn bed tegen de muur aan zitten. Mijn spiegelbeeld was diep in slaap. ‘Hallo?’ probeerde ik voorzichtig. Niets. Ik tikte met mijn vingernagel tegen de spiegel aan. ‘Huh?’ verward deed mijn spiegelbeeld haar ogen open. ‘O, je bent terug.’ Ze rekte zich uit. Dit was te raar, maar tegelijkertijd ook erg interessant. Ik moest meer weten. ‘Is dit een grap?’ vroeg ik. ‘Hoe werkt dit?’ Ik draaide de spiegel in alle mogelijke richtingen om iets verdachts te vinden ‘Er moet ergens elektronica in gebouwd zijn. En waarschijnlijk ook een camera om mijn reactie vast te leggen’ mompelde ik. ‘STOP, ik word duizelig!’ riep mijn spiegelbeeld. Ik draaide de spiegel terug zodat ik mijn spiegelbeeld kon aankijken. Mijn spiegelbeeld hield zich vast aan beide zijkanten van de spiegel. Ik begon mijn kruisverhoor.

‘Wat is dit? Wie ben je? Waar ben je? Waarom ben je mijn spiegelbeeld? Hoe..?’ ‘Jaja, ik begrijp dat je veel vragen hebt, maar stel me één vraag per keer, oké?’ Mijn spiegelbeeld liet voorzichtig de spiegelrand los en begon te praten. ‘Ik ben, zoals je kunt zien, een spiegel. Niet zomaar een spiegel, een magische spiegel. Mijn naam is Maureen. Aangenaam.’ Ze wachtte glimlachend mijn reactie af. ‘Uh, oké. Natuurlijk. Maureen de magische spiegel. Waarom niet?’ zei ik sarcastisch. ‘Dus, wat voor magische trucjes kun je doen?’ Maureen negeerde mijn sarcasme en begon te vertellen. ‘Zoals je gemerkt hebt voel je je beter wanneer je naar me gekeken hebt, maar ik kan nog veel meer. Ik weet hoe je je voelt, ik weet wat je denkt, ik weet wat je het liefste wil. Ik kan je mooier laten voelen, dat heb je gemerkt, maar ik kan je ook echt mooier maken. Het enige dat je hoeft te doen is je ervoor open stellen.’

Het bleef stil voor een paar seconden. ‘Je weet wat ik denk? Oké, dat is eng,’ zei ik uiteindelijk ‘En mezelf mooier maken? Ik geloof er niets van, maar het is het proberen waard. Eens kijken.. Oh ja, dat puistje op mijn voorhoofd.’ Maureen knijpt haar ogen samen. ‘Waar? Ik zie het niet. Oh ja, ik zie het nu. Doe je ogen dicht en concentreer je op hoe het eruit moet zien volgens jou.’ Ik gehoorzaamde en al snel voelde ik mijn voorhoofd warm worden. Van schrik deed ik mijn ogen open, en precies op dat moment zei Maureen ‘Klaar!’ Ik voelde aan mijn voorhoofd, en het puistje was inderdaad weg. Het deed in ieder geval geen pijn meer.

Dit was het begin van de vriendschap tussen Maureen en mij. Vanaf dat moment praatten we elke dag. Mijn moeder dacht dat ik veel aan het bellen was, maar ze kon niet klagen over de telefoonrekening. Maureen is al een paar eeuwen oud. In die tijd heeft ze verschillende meisjes en vrouwen geholpen met hun schoonheidskwaaltjes, zelfbeeld en liefdesleven. De vorige eigenaresse van de spiegel was de vrouw die in dit huis gewoond heeft. Waarschijnlijk is de spiegel op de zolder beland nadat de kinderen van de vrouw een grote opruiming hielden in haar huis. Maureen weet niet hoe lang ze daar op die stoffige zolder gelegen heeft, maar ze is me erg dankbaar dat ik haar heb gevonden.

Na een tijdje nam ik Maureen ook mee naar school. Ik was erg blij met dat stukje extra zelfvertrouwen. Het was me opgevallen dat er een ontzettende knappe jongen in de zesde klas zit, Tim. Ik was niet de enige, hij kreeg ontzettend veel aandacht van meisjes, maar het leek weinig met hem te doen. Zonder Maureen had ik nooit zijn aandacht kunnen trekken. Dankzij haar ziet mijn huid en haar er supergezond uit. Mijn wenkbrauwen zijn perfect gevormd, mijn wimpers zijn iets langer, de kleur van mijn ogen is nu iets helderder, mijn tanden zijn iets witter, en mijn lippen iets voller. Maureen helpt me met het uitzoeken van kleding tijdens het winkelen en we proberen samen verschillende kapsels en make-up uit tijdschriften uit. Ze is definitief de beste stylist die je je maar wensen kan. Dagen en weken gingen voorbij, en we werden steeds hechter. We praatten samen, we roddelden samen en we keken zelfs films samen. In eerste instantie vond ik het eng dat mijn gedachten niet voor mij alleen waren, maar het had zoveel voordelen.

Door onze hechte band kon ik na een aantal weken ook Maureens gedachten horen. Ze gaf me tips en zelfvertrouwen, genoeg zelfvertrouwen om met Tim te praten.

Het begon ontzettend cliché. Ik stond bij mij kluisje om wat boeken en losse aantekeningen te pakken om mee naar huis te nemen. Ik had de stapel in mijn handen toen ik Maureen stem in mijn hoofd hoorde, ‘Stap naar achteren, nu!’ Ik vertrouwde haar volledig, dus ik deed meteen een stap achteruit en bam! Tim liep in volle vaart tegen me aan, en de stapel boeken en papieren viel verspreid op de grond. ‘Sorry, sorry! Heb je je pijn gedaan?’ Hij hurkte meteen om me te helpen met mijn papieren bij elkaar rapen. ‘Is dit niet perfect?’ riep Maureen in mijn hoofd. Ik negeerde haar. ‘Nee, het is oké,’ antwoordde ik. Ik hurkte ook om een aantal papieren op te rapen. ‘Ja, ja, perfect. Oké, kijk hem aan.’ Ik keek naar hem, wat was hij knap. Hij keek op en we keken elkaar aan. Dit voelde ontzettend ongemakkelijk. ‘Blijf kijken!’ riep Maureen. ‘En glimlach.’ Maureen gaf me een boost zelfvertrouwen. Ik gaf hem mijn beste glimlach. ‘Dank je,’ zei ik, terwijl ik de stapel boeken van hem aannam en opstond. Ik stopte de boeken in mijn tas en gooide mijn kluisje dicht. Ik voelde dat hij nog steeds naar me keek. ‘Ga je naar huis?’ vroeg hij. ‘Wacht, ik loop met je mee. Ik moet toch die kant op,’ zei hij snel toen hij de fietssleutels in mijn hand zag. Missie geslaagd!

Sindsdien zagen we elkaar vaker na schooltijd. We bleven na schooltijd steeds langer op het schoolplein rondhangen. Ik wilde zo graag langer met hem blijven praten, maar volgens Maureen moest ik hem naar mij toe laten komen. ‘Geloof me, hij is van je onder de indruk. Ga naar huis en wacht af. Ik heb dit vele malen eerder gezien. Mannen moeten de illusie hebben dat ze op jacht zijn, maar ondertussen hebben de vrouwen de touwtjes in handen. Wacht maar af.’

Zo gezegd zo gedaan, en inderdaad. Hoe minder aandacht ik aan hem besteedde, hoe vaker hij me opzocht. Hij wachtte me op tijdens de pauzes en na schooltijd. Hij fietste met me mee naar huis, terwijl hij zelf vlak bij de school woonde. Die ene keer, toen het ontzettend regende, nodigde hij me bij hem thuis uit om te wachten totdat het droog werd. Net een week geleden heeft hij gevraagd of ik met hem naar de bioscoop wil, alleen ons, met z’n tweeën. Dat zou vanavond gebeuren.
Ik ben er nu achter gekomen dat Maureen me lang niet alles verteld heeft. Ik was blij met onze hechte band en onze gedeelde gedachten, maar Maureen had me niet verteld dat er een prijs was. Toen ik vanmiddag thuis kwam na school ben ik alleen nog maar bezig geweest met de voorbereidingen voor mijn eerste date. Wat moet ik aan, wat moet ik met mijn haar, en mijn make-up? ‘Doe je ogen dicht en laat mij het werk doen,’ zei Maureen. ‘Ik heb een idee. Je zult het geweldig vinden!’

Nou, dat klonk makkelijk. Ik deed meteen mijn ogen dicht en stelde me open voor elke verandering die ze wilde maken. Dat had ik niet moeten doen. Ik voelde me overal warm worden. Zonder het te vragen wist ik het, de warmte die ik voelde was Maureen. Zij en ik waren één. Plotseling werd ik duizelig, het voelde alsof alles om mij heen aan het draaien was. Ik voelde zelfs niet meer het matras waar ik op zat, of de muur waar ik met mijn rug tegenaan leunde. Van schrik opende ik mijn ogen. Het laatste dat ik zag was de spiegel, het spiegeloppervlak was veranderd in een draaikolk van zwart en zilver, en het trok mij mee naar binnen.

Nu ben ik hier, in de oneindig donkere kamer met één raam. Ik zit opgesloten in de spiegel. Nu ben ik mijn spiegelbeeld. Toen ik naar buiten keek zag ik mezelf, breed grijnzend. ‘Wat heb je gedaan?’ riep ik verbaasd uit. Maureen trok een wenkbrauw op. ‘Is dat niet duidelijk? Ik zit nu in jouw lichaam, jij zit in mijn spiegel. Oh, wat voelt het goed om eindelijk weer vrij te zijn. Twintig jaar op die stoffige zolder was een lange tijd. En wat een heerlijk jong lichaam, veel beter dan het vorige lichaam waar ik in gezeten heb.’ Maureen betaste haar, of eigenlijk mijn, gezicht. Ze gleed met haar vingers door haar haren. ‘Wat?!’ riep ik. ‘Je steelt lichamen? Haal me hieruit!’ ‘Sorry Amber, dat kan niet. De spiegel kan niet leeg zijn. Zodra mijn lichaam te oud is en sterft zal ik terug moeten gaan naar de spiegel, totdat het opnieuw gevonden wordt.’ Ik sloeg met mijn vuist tegen het raam aan. ‘Nee!’ riep ik. ‘Je kunt me hier niet jarenlang opsluiten totdat ik en mijn lichaam doodgaan.’ Maureen lachte gemeen. ‘Ja, dat kan ik wel. Ik doe dit al ruim 500 jaar. Ik was op zoek naar het eeuwige leven, snap je. Mijn plan was geweldig. Ik heb deze spiegel vervloekt, zodat elke vrouw die haar spiegelbeeld bekeek haar ziel ervoor moest geven. Elke ziel gaf me extra jaren. En dat waren nogal een hoop jaren, want welke vrouw kijkt nou niet naar haar spiegelbeeld wanneer ze een spiegel ziet. Totdat Elizabeth mijn plan verpestte. Ze heeft me verraden, de heks! Ze verruilde mijn eigen spiegel voor de behekste spiegel. Hoe heb ik dat niet kunnen opmerken.. Vervolgens sloot ze mijn ziel op in de spiegel, terwijl mijn lichaam levenloos op de grond viel. Ik had niet langer een lichaam, maar ik had wel mijn kennis en mijn magie. Ik ben blij met onze samenwerking, Amber. Je hebt je lichaam en ziel aan me gegeven. Nu kan ik ermee doen wat ik wil. Doe alsof je thuis bent! Ik zal je vanavond alles vertellen over mijn date. Dag!’

Maureen stond op en liep naar mijn bureau, terwijl ik elk scheldwoord riep dat ik kon verzinnen. Ze keek me afkeurend aan en legde de spiegel vervolgens met de spiegelkant naar beneden op het bureau. Sindsdien is het donker.

Hoeveel tijd zal er voorbij zijn gegaan? Ik heb geen idee. Ik kan niet geloven wat er gebeurd is. Hoe kan ik in een spiegel opgesloten zitten?! Ik ben zonet voor de derde keer op zoek gegaan naar een uitgang. Er is niets anders dan pikzwarte duisternis. Ik realiseer me net dat er niet eens een vloer is. Waar sta ik dan op? Ik loop nu weer in een andere richting, op zoek naar iets tastbaars, maar loop ik wel echt? Misschien is alles een illusie.

Wacht, ik hoor iets. En ik zie iets. Er komt licht uit het raam. Iemand heeft de spiegel opgepakt. Is Maureen nu alweer terug? Komt ze me hieruit halen? Ik ren naar het raam toe. Of ik vlieg. Ik verplaats, laten we het daarbij houden. Het is niet Maureen, het is mijn moeder. Mama? ‘Mama!’ roep ik. Ik grijp het raamkozijn vast. ‘Help me!’ Mijn moeder kijkt me aan en trekt wit weg. Haar ogen zijn groot van verbazing. Ze slaat beide handen voor haar mond en tegelijkertijd wordt de afstand tussen ons groter. Twee handen? Wie houdt dan de spiegel vast?

Ik hoor een harde knal, en mijn raam breekt in duizend stukjes.

José @ 13-08-2013 08:48:50
Wat leuk om te lezen. Dankjewel!


Ravelijn @ 12-08-2013 18:59:05
Wat een gaaf verhaal! En wat een onverwachts einde. Ik vind het goed opgebouwd, daarom ook zag ik niet aankomen wat er met de hoofdpersoon gebeurde, hahahaha! Met veel genoegen gelezen, José.




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens