dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Sanne - De ruzie tussen God en de Duivel
Gepubliceerd op: 22-02-2004 Aantal woorden: 1542
Laatste wijziging: - Aantal views: 1334
Easy-print versie Aantal reacties: 3 reacties

De ruzie tussen God en de Duivel

Sanne


‘Hee Bel, je gaat de verkeerde kant op!’ probeer ik fluisterend te zeggen, maar met het volume waarmee ik het schreeuw had ik net zo goed een megafoon bij mijn mond kunnen houden. Ik sla giechelend mijn hand voor mijn mond en zak half door mijn benen heen. Tsja… drank en een jointje kunnen een verkeerde invloed hebben op een mens.
‘Nee joh, je kijkt gewoon scheel! Ik ga wel de goede kant op.’ schreeuwt Bel terug en hij wenkt naar me. Misschien heeft hij wel gelijk, want zijn hand zie ik 4 keer naast elkaar wapperen en moeizaam trek ik mezelf op aan de richel van het donkere huis. Tenminste, net was het toch nog donker? Vlak naast mijn hoofd brandt nu ineens een fel licht en er verschijnt het slaapdronken hoofd van een vrouw met krulspelden voor mijn neus. Ze kijkt verschrikkelijk boos en haar lippen vormen een onhoorbare verwijting. Alsof dit een wereldwonder is blijf ik staan en staar naar die boze mond.
‘Hee Bel, moet je dit eens kijken!’ Ik til loom mijn hand op en tik tegen het raam. De vrouw kijkt nu ongeloofwaardig en is dan ineens verdwenen.
‘Bèhèèèl. Kom dan kijken!’ Ik grinnik nog even maar dan merk ik dat Bel in geen velden of wegen te bekennen is. Ik draai me al struikelend om en voel meteen een golf van misselijkheid over me heen komen. Op het moment dat ik eens lekker voorover wil buigen en het beest in mij de vrijheid van de koude natte straatstenen wil gunnen, grijpt iets me in mijn nek en trekt me naar achteren.
‘Dat zal je leren, klein kreng,’ sist een mannenstem in mijn oor. Vlak voordat het zwart wordt voor mijn ogen kots ik mijn pizza en alle drank over mezelf heen, en dan sla ik met mijn hoofd tegen de natte kinderkopjes.

‘Christina… doe je ogen eens open.’ Omdat ik mezelf niet wil laten kennen doe ik mijn ogen open en de eerste paar seconden zie ik helemaal niks. Dan lijkt het alsof er honderden kleuren voorbij schieten maar ik kan mijn ogen niet meer dicht knijpen. In paniek wrijf ik in mijn open ogen.
‘Dat lijkt me niet verstandig, Christina.’ Het is een rustige, zware stem en meteen kalmeer ik. De kleuren trekken weg en ik zie ineens wolken om me heen. Overal zijn ze, en ik lijk zelf op eentje te liggen.
‘Wat krijgen we nou…’ Al mompelend duw ik mezelf omhoog en kijk in de ogen van..
‘God is de naam, aangenaam in de hemel.’ De man, blijkbaar dus God, steekt joviaal zijn hand naar me toe en verdwaasd schud ik deze.
‘Zeg meneer, uhm….God? Hoe kom ik hier terecht? Ben ik nu al dood ofzo…’ God glimlacht en hij strijkt zijn witte gewaad netjes.
‘Je bent in de niet-dood-fase en je bent hier terecht gekomen nadat je gestikt bent in je eigen braaksel. En aangezien wij hier in de Hemel de slechtste niet zijn, hebben we voor jou een andere oplossing bedacht dan het eeuwige leven.’ Hij kijkt me lachend aan alsof dat een overduidelijke zaak is.
‘En waarom heb ik geen recht op het eeuwige leven dan?’
‘Nou Christina, er zijn enkele uitzonderingen. En wij vonden stikken in je eigen braaksel wel zo’n flauwe manier om dood te gaan dat we je een aantal herkansingen aan willen bieden.’ God stond nu echt ronduit schaapachtig te glimlachen en ik voelde met de minuut dommer worden.
‘Herkansingen? Bedoeld u nou dat ik nog een paar keer dood moet gaan voor de goede manier is bereikt?’ Ik schud ongeloofwaardig met mijn hoofd. En God knikt bevestigend op mijn vraag.
‘Mag ik niet gewoon een weekje uw krachten dat ik luister naar al het gezeik van iedereen?’ Hoopvol kijk ik naar hem op maar er verschijnt een strenge blik in zijn ogen.
‘Christina, ik heb liever niet dat je het leven in de echte wereld vergelijkt met die van een Hollywood-Wereld. Loop nu maar mee met die engel, en dan krijg je van hem te horen hoe je wel dood mag gaan.’ Met deze woorden draait God zich om, mij achterlatend als een dom klein kind.
‘Kom je Chris?’ vraagt de aangewezen engel die verrekt veel op Bel lijkt.
‘What the fuck… ben jij dat Bello? Hoe kom jij hier nou terecht?’ Ik heb gelijk en Bel glimlacht mistroostend.
‘Ach Chris, je bent niet de enige die in moeilijkheden verkeerd. Nadat die kerel jou op de straat had gegooid heb ik hem een klap voor zijn harses gegeven en toen lag ik ineens hier. Kijk, moet je dit zien.’ Hij draait zich om en trekt zijn gewaad een stukje naar beneden. Er zit een grote diepe wond waar nog opgedroogd bloed aanzit.
‘Vrouwtje had een mes, dat had ik niet helemaal gezien. Maar kom Chris, ik moet je even laten zien hoe je dood mag gaan.’ Verdoofd laat ik me meenemen door Bel en hij neemt me mee door verschillende wolkenpartijen tot we bij een gouden poort aan zijn gekomen. Hij wappert met zijn hand en de poort zwaait open. Het is een soort wolkenvertrek waar we nu instaan met een bureau en een stoel.
‘Ga zitten Chris.’ Bel loopt om het bureau heen en haalt iets uit een lade.
‘Zeg Bel, waarom moet ik opnieuw doodgaan en mag jij hier gewoon werken?’ Ik vraag het een beetje gepikeerd.
‘Nou Chris, zeg nou zelf dat stikken in je eigen kots niet echt heldhaftig is.’ Duidelijk in zijn nopjes gaat hij op de hoek van het bureau zitten.
‘Wat maakt het verdomme uit of het heldhaftig is of niet? Ik wil niet nog een keer doodgaan hoor.’ Boos kijk ik weg, en begin deze situatie nu wel heel vreemd te vinden.
‘Er zit eigenlijk een andere reden achter, Chris. Ik weet alleen niet of ik die wel mag
vertellen maar aangezien we toch vrienden zijn zal ik het toch maar vertellen.
God en de Duivel hebben een beetje ruzie. Kijk, alles is heel goed geregeld enzo, geen van twee komen iets tekort. Ik bedoel, er gaan even veel slechte mensen dood als goede. Moeilijk te geloven – ik geloof er geen bal van maarja – toch is het zo volgens God. Nou wil het zo zijn dat de Duivel is begonnen met opscheppen dat in de hel veel dappere mensen zitten dan in de hemel. En iedereen geeft de duivel wel een beetje gelijk, en het lijkt nu net alsof God alle afdankertjes opneemt in de hemel. En dus heeft hij een lijst laten maken met lullige sterfgevallen die overnieuw gedaan moeten worden. En nou staat stikken in je eigen kots toevallig op nummer vier. Dus jij mag, omdat jouw dood zo hoog in de lijst staat, een heldhaftige dood kiezen.’ Bel klopt op het stapeltje papieren dat nu voor me ligt op het bureautje.
‘Naja, dat is nog wel goed voor mijn eigen status ook,’ zeg ik schouderophalend en blader eens door de papiertjes heen.
Ik heb vier keuzes; opgegeten worden door een ontsnapte leeuw, doodgeschoten worden door een ontsnapte maniak, struikelen op het perron en dan onder een trein vol schoolkinderen komen of mezelf ophangen en alsnog stikken in mijn eigen kots.
‘Bel, hoe zit dat met die laatste?’
‘Achja, dat is een grapje van God. Als je zelfmoord pleegt ga je automatisch naar de hel, en dan heb je alsnog een lullige dood dus dan kan de Duivel voor lul gezet worden.’
‘Hmm, doe mij dan maar dat laatste.’ Zelfvoldaan schuif ik de stoel achteruit en sla uitdagend mijn armen over elkaar.
‘Waarom, Chris? Dan moet je naar de hel!’ Bel kijkt nu niet meer zo zelfingenomen en hij krijgt rode blosjes op zijn wangen.
‘Grapje stomme sukkel. Ik ga jou hier toch niet in je eentje laten zitten.’ Ik sta op en we omhelzen elkaar.
‘Ze hebben toch wel drank en joints hier?’ vraag ik nog, en dan lopen we gearmd uit het kamertje.

Het is inmiddels 400 jaar later en ik had uiteindelijk gekozen voor de maniak. Want ik zou het zielig vinden voor de leeuw want die zou afgeschoten worden, en die met de trein zou zo gemeen zijn voor die schoolkindertjes. Die maniak zit nu in de hel als het goed is en de ruzie gaat nog eeuwig door tussen God en de Duivel. Maar ach, wat maakt mij dat allemaal uit. Ik vermaak me reuze met Bel in de hemel.


CorvuS @ 24-02-2004 01:24:55
Leuke tekst, idd een snel einde...
Maar je reactie maakt alles weer goed Lol!


Sanne @ 23-02-2004 10:27:42
Bedankt voor je reactie Joyce, ik begon dit verhaal met het idee dat het een horrorverhaal zou worden maar ik moest perse iets zien op tv en vandaar dat het zo afgeraffeld is....Volgende keer zal ik iets meer tijd besteden aan het einde.



Joyce @ 22-02-2004 23:40:12
Leuk verhaal, vond het einde wat minder dan ikeigenlijk verwacht had.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens