dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Jan van de Weijer - Kronkels en Mijmeringen
Gepubliceerd op: 08-08-2011 Aantal woorden: 25641
Laatste wijziging: 28-06-2013 Aantal views: 2368
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Kronkels en Mijmeringen

Jan van de Weijer


Kronkels
en
Mijmeringen

JH van de Weijer




Deze bundel draag ik op aan:

Jan van de Weijer sr 1905-1984
Jan Snippe sr 1918-1976
Jan Kattenberg 1950-2001

Deze bundel is volledig (word formaat) te downloaden via de link:

https://docs.google.com/leaf?id=0BxWGuR3l3_ceNDJlNjlhYzUtNjgyNC00ZDQ1LWEwYmEtOGRiYThiNGExMGQ0&hl=en_US

Het waren drie verdomd lieve en oprechte Jannen.
Voor vele anderen en mij hele belangrijke mannen.
Helaas zijn ze veel te vroeg van ons heengegaan.
Jannen bedankt jullie hebben het geweldig gedaan.

Gedicht voor mijn vriend
Jan Kattenberg 11-06-2001

Sinds begin vijftiger jaren was jij
mijn vriend, een gewone jongen met
voor ieder een kloppend hart van goud.
Jan, jij had zo'n te vroeg einde echt
niet verdiend, jij was nog zo verdomde
jong en ik voel mij nu soms zo oud.

Jij, jouw tweelingbroer Ger en ik waren
beste kameraden, een drie-eenheid zo
werd door iedereen altijd gezegd. Wij
waren zo speels, oprecht en altijd
vastberaden, als iets erg krom was
maakten wij dat gedrieën weer kaarsrecht.

Je vrouw, jouw kinderen waren de wereld,
jouw alles, jouw trots, voor hen werkte
jij je rot echt niets was jou te veel.
Jij was hun goede voorbeeld, standvastig
als een rots, dat zij jou nu voor altijd
moeten missen is hard en niet reëel

Jouw laatste aardse tijd heb je nog zo
hard gestreden, daarmee heb jij bij een
ieder veel respect verworven. Nu heb je
eindelijk vrede en rust, jouw leed is
geleden. Jouw heengaan deed velen pijn
en met jou is er in mij iets gestorven.

Toon Hermans

Ze zijn zo doordacht, apart
en mooi die schrijfsels van
onze "Sittardse Toon".

Toen hij ze schreef keek
niemand van ze op, nu zijn
ze lief en zo ongewoon.

"Onze Toon."

De schrijfsels van Toon
gaan over geluk, verdriet
en over ons mensenleven.

Zij die daar de schoonheid van
ervaren genieten oprecht, ook
al is het soms maar heel even. 

Anoniem

Anoniem is de arbeider die iedere dag
van acht tot vijf hard moet werken om
zijn maandelijkse lasten te kunnen betalen.
Vaak denkt hij: Had ik maar de kans gehad
om door te leren dan had ik meer bereikt
en hoefde ik niet iedere dag te balen.

Anoniem is de huismoeder waarvan de kinderen
iedere dag op haar kunnen rekenen, gewoon
omdat zij altijd aanwezig is. Niemand die 
haar taken over zal nemen, ook niet als zij
er alleen voor staat, soms is zij treurig
vanwege het partner-gemis.

Anoniem is de diender die zich van zijn taken
kwijt en de orde probeert te handhaven omdat
iedereen dat van hem verwacht. Ondanks alle
hulp is hij altijd alleen als hij droomt over
dat vermoorde kind of over het jonge meisje,
dat bruut werd verkracht.

Anoniem zijn de ambulance mensen die de
man reanimeren die in dronken toestand
voor de disco wreed in elkaar is geslagen.
Zij voelen zich door omstanders zwaar
bedreigd en schandalig genoeg de politie
om hulp en ontzetting zullen moeten vragen.

Anoniem is de militair die 's nachts zijn
ronde moet lopen "om zijn vaderland te
beschermen" in dat vreemde, vijandige land.
Denkend aan zijn vrouw, kinderen, ouders
en vrienden die hopen dat hij heelhuids
terugkomt zonder dat zijn ziel is verbrand.

Anoniem zijn chauffeurs, conducteurs en alle
andere dienstverleners die voor hun werk
altijd klaarstaan voor iedere medemens. Zij
doen met z'n allen zo hun best dit land goed
te laten draaien: Ik hoop dat ik vanavond
heelhuids thuiskom dat is hun aller wens.

Anoniem zijn zij die met hun asociale en
agressieve gedrag de medemens beledigen,
bespotten en vaak heel zwaar mishandelen.
Echter niet meer anoniem zijn wanneer zij
worden gearresteerd en na rechtspraak voor
lange tijd binnen gevangenismuren wandelen. 

Gevoelens
 
Gevoelens hebben is een menselijke
eigenschap, een bepalend iets vervlochten
door het hele leven. Van klein tot groot
van jong tot oud, ongeacht de status van
de persoon, soms vaak of soms heel even.

Het begint al bij de baby groeiend bij de
moeder in de buik, door bewegingen en
stemmen dag en nacht. Opgroeiende als kind
versterken de gevoelens en dat vaak niet
zoals het door de ouders wordt verwacht.

Haat, nijd, afgunst, jaloezie, agressie,
depressiviteit en huichelarij is dat wat
hele volksstammen haten. Liefde, respect,
behulpzaamheid, objectiviteit en
vergevingsgezindheid vullen ´s levens
donkere gaten.

De slechte gevoelens hebben zo veel
verdriet, pijn, oorlogen en ontzettend
veel ellende gebracht. Oprecht goede
gevoelens hebben altijd anderen uit de put
getrokken en hun vaak grote leed verzacht.

Het is een utopie om te denken dat
negatieve gevoelens ooit verdwijnen, dat
zal helaas nooit gebeuren. Maar als een
ieder probeert zijn nare gevoelens te
beheersen, zal deze wereld een heel stuk
mooier kleuren.
 
Als het woord hadden wordt gebruikt
is het voor het woord hebben te laat.

Op = op.

Al sinds dertig jaar zijn ze getrouwd,
deden alles samen altijd hand in hand.
Nu weet de een niet meer wat de ander
voelt, er is totaal geen liefdes band.

Is dat gevoel van lief en leed met elkaar
delen met de kinderen de deur uit gegaan?
Of hebben zij het die vele jaren zonder
het te weten compleet verkeerd gedaan?

Het is voor die twee het gemis om niet
meer voor de kinderen te moeten zorgen.
Misschien worden zij nog wakker en kunnen
samen genieten van iedere nieuwe morgen.

Is het naarmate men ouder wordt dan een
gewone zaak niet om die ander te geven?
Het lijkt mij sterk, ik ken vele ouderen
die niet zonder hun partner kunnen leven.

Familietragedie 19-08-2009 Kampen

De scholen waren net weer begonnen, alles ging weer als voorheen.
Na schooltijd even buitenspelen, dan die avond weer vroeg naar bed.
Morgen is weer een nieuwe dag, het is allemaal weer even wennen.
Pap is voor zijn werk in Düsseldorf, mam regelt nu alle zaken alleen.

In die stille dinsdagnacht slapen moeder en haar veertien kinderen.
Hoe het kan weet niemand, opeens begint het boven fel te branden.
De oudsten wekken mam en anderen, proberen de brand te blussen.
Ondanks hun moed en de hulp van buren zal de brand niet verminderen.

Wat gaat er door een moeder heen, als zij vier kinderen niet kan bereiken?
Hoe is het voor broers en zussen om angstig radeloos toe te moeten zien?
Wetende dat vier broertjes zijn gevangen door vuur op die te hoge zolder.
Hoe heeft 'hun Heer' dit laten gebeuren en het zomaar aan kunnen kijken?

Het bericht van de politie kwam voor de vader als een onverwachte mokerslag.
Die vreselijke terugreis naar Nederland met iedere minuut als een eeuwigheid.
Welke gevoelens had hij bij de hereniging met zijn lieve vrouw en tien kinderen?
Konden zij elkaar troosten gedurende die zwart donkere verdrietige woensdag?

Kunnen buren, vriendjes, familie, vrienden en kennissen omgaan met dit verdriet?
Hebben de burgemeester en instanties de kracht dit immense leed te verzachten?
Waar haalt eenieder in de toekomst de moed vandaan om de pijn te verminderen?
Er is helaas geen antwoord, op al hetgeen dat in de ongewisse toekomst geschiedt.

Heel Nederland treurt en leeft mee met het gezin dat door een ware hel moet gaan.
Omdat hen het allerliefste en mooiste wereldse bezit zo onbarmhartig is ontnomen.
Moge Jeremy, Jeftah, Mattanje en Yiron rusten in vrede en doorleven in hun geliefden.
Om als vier wonderschone, helder flonkerende sterren aan het firmament te staan.

Even alles kwijt

Hoe was toch dat gevoel toen zij hem voor de allereerste keer tegenkwam?
Waren zij spoorslags verkikkerd op elkaar of was het een eerste gewone
ontmoeting? Kan zij de eerste onstuimige omhelzing, na enkele dagen, nog
herinneren? Hoe waren toch ook alweer die eerste maanden van verliefdheid
met die knappe jonge man?

Wanneer waren zij ook alweer getrouwd en was er een groot huwelijksfeest
geweest? Hoeveel mensen waren erbij toen zij het jawoord tegen elkaar hebben
uitgesproken? Kan zij zich nog de cadeaus herinneren die zij van alle gasten
hebben gekregen? Was de eerste huwelijksnacht kort of lang, was haar man lief
of ging hij tekeer als een beest?

Vaag kan zij zich kinderen voor de geest halen, leven zij of liggen zij ergens
in de goot. Hoeveel zij er heeft gekregen is de vraag en hun namen, 'mijn God
hoe heten zij ook alweer.' Ineens slaat de paniek toe, 'morgen moet ik naar de
verjaardag van mijn lieve moeder toe!' Haar zoon pakt lief haar hand en zegt:
'Mam doe maar rustig, uw moeder is al vele jaren dood.'

Even is het stil, ineens zegt zij tegen haar schoondochter: 'Zeg, jouw man is al
zo lang niet gekomen!' De schoondochter kijkt haar man met een vragende blik
aan en in haar ogen staat een traan. Haar man gevat als hij is zegt tegen zijn
moeder: 'En wie denkt u dan wel wie ik ben?' Verwonderd kijkt zij haar zoon aan
en fluistert: 'Maar jij bent mijn jongen, sorry maar ik zat heel even te dromen.'

Veel zonen en dochters heb ik zien breken als hun ouder hen niet herkende,
maar zij hadden altijd clementie. De zware last om te zien hoe hun voorbeeld
langzaam wegkwijnt dragen zij moedig en gedwee. De schat vraagt tig maal
hetzelfde, het besef totaal afwezig en zo in zichzelf gekeerd. Met groot respect
voor al die mensen vraag ik mijzelf dan steeds weer af: 'Hoe houden zij het vol,
die omgang met dementie.' 

Gevangen in gevoelens

Drie decennia is hij getrouwd, zijn liefde werd meer een goede vriendschap voor jaren,
omdat er bij haar totaal geen passie meer was, zij was zo koud als een iglo op de Pool.
Jaren heeft hij geprobeerd om erover te praten, een antwoord heeft hij nooit gekregen
ondanks dat zij altijd bij elkaar zijn is hij zo eenzaam, het bezorgde hem vele grijze haren.

Hij berustte in zijn lot en dacht dat het verdere leven wel zo gedwee door zou kabbelen,
het samen met zijn kinderen zijn was echt genieten, iedere minuut was een waar festijn.
Zijn spruiten vertrokken een voor een met hun verse partners het warme ouderlijke nest,
wederom werd het erg eenzaam om hem heen, het roerige leven kwam weer tot bedaren.

Hetgeen hij altijd had uitgesloten kwam door een gebeurtenis plotseling over hem heen,
iemand uit zijn omgeving kweet zich liefdevol van haar taak hetgeen hem abrupt verraste.
Verwonderd ontdekte hij de charmes, innerlijke schoonheden en compassie bij die ander,
zij wakkerde een vuurtje bij hem aan en zonder dat zij het wist raakte zij gevoelige snaren.

's Nachts werd hij wakker van de mooiste dromen over de liefde met die andere vrouw,
om de daarop volgende dag aangenaam terugdenkend aan die mooie droom te genieten.
Steeds als hij dan zijn geheime liefde ontmoette en sprak voelde hij zich de koning te rijk,
omdat er in haar ogen iets te lezen was dat hij herkende, het twijfelend, verbaasde staren.

Wie weet hoe dit verhaal zal verder gaan, misschien staat het wel in de sterren geschreven
over de gevangene van gevoelens die wilde ontsnappen zonder dat iemand hiervan wist.
Zal hij de stap wagen, haar hierover aanspreken, of laat hij het maar zijn in zijn verlegenheid,
zodat alles bij het oude zal blijven en al die mooie dromen en gedachten voorgoed verjaren.
 
Een (dubbele) lach en een traan

Die twee bijzondere schoonheden zou
ik toch nog wel eens graag willen strelen,
gewoon omdat ze zo adembenemend zacht zijn.
Of wat ruiger met die twee stoeien om ze
dan met vele lieve woordjes te verwennen,
heerlijk ongewoon ouderwets genieten,
zij vinden dat zo fijn.

Vele malen droom ik over ze, als ik dan
wakker word blijven die twee in mijn
gedachten en kan ik de slaap niet meer
vatten. Omdat het wonderschone idee die
twee te betasten mij niet meer los laat
en ik wakker verder fantaseer over die
mooie aparte schatten.

De een net ietsje groter als de ander,
mooi gevormd, in andermans blinde
ogen soms iets te vol en ietwat groot.
Voor mij echter altijd de allermooiste
twee die er zijn geschapen: Costa en
Mistral heetten de lieverds, maar
helaas zijn de twee trouwe honden dood.

Eenzaamheid
 
Eenzaamheid is gewoon iets van alledag,
het bestaat echt niet alleen tijdens de
feestdagen. Het kan iedereen zomaar
overkomen, het is er niet omdat de
mensen er dan zelf om vragen.

Gedurende de feestdagen worden via de media
de emoties heel vaak, zeer zwaar opgeklopt.
Door er zo veel ruchtbaarheid aan te geven
voelen de meeste eenzame mensen zich extra
weggestopt.

Weggestopt voelt zich de echtgenoot die na
dat hele zware ongeluk zijn gezin heeft
verloren. Ook de dakloze verslaafde heeft
dat gevoel, omdat hij in het verkeerde leven
werd geboren.

Alleen is de opa of oma waarvan de partner
na een gelukkig en langdurig huwelijk is
overleden. Zo ook de huiseigenaar, door
een financiële depressie eenzaam tot de
bedelstaf afgegleden.

Het echtpaar dat uit elkaar is gegaan,
waardoor de man alleen achterblijft zonder 
zijn kinderen. De bejaarde vrouw in het
bejaardenhuis is alleen, dat kunnen haar
lotgenoten ook niet verhinderen.

Er zijn echter ook veel singles die bewust
hebben gekozen voor het solo leven, zij
voelen zich fijn. Eenzaamheid is iets van
alledag: Het kan een groot kruis, doch ook
heel vaak een grote zegen zijn.

Een herfstochtend

Mistflarden in de vroege ochtend, tussen de 
majestueuze bomen van het grote woud. Het
bladerdak in felle herfstkleuren brengt veel
felle stoffige zonnestralen tot leven. Zij
schijnen gelijk felle halogeenlampen, dansen
over het afgevallen loofdek op de grond.
Spinnenwebben getooid met dauwdruppels,
van helder fonkelend tot gekleurd geel goud.
 
Ik sta gefascineerd, opgaand in ´t geheel,
te kijken naar dit verschijnsel van de natuur.
Plotseling voel ik mij bekeken, kijk voorzichtig
om en zie bij een boom een mooie vos. Met een
priemende blik aanschouwt hij mijn mensen-lijf, 
wandelt daarna arrogant weg. Was ik een jager
geweest had hij pech gehad en was het voor
Reinaard heel erg zuur.
 
Even verderop hoor ik geritsel en zie een egel
met zijn kopje vast in een plastic beker. Kwaad
op de mensen die alle troep in de natuur laten
slingeren loop ik naar hem toe. Angstig bij het 
geluid van de stappen in de bladeren blijft hij
afwachtend en trillend zitten. Voorzichtig
bevrijd ik hem van zijn gesel waarna hij weg spurt,
dankbaar en wat onzeker.

Nog boos stop ik die beker in de zak van mijn
legerjas, denk aan het geredde beestje. De 
indringende deun van een Vlaamse gaai verstoort
de serene rust in het oeroude bos. In de verte
hoor ik de roep van een edelhert, die zijn 
opponent laat weten de baas te zijn. Door deze
belevenis ben ik wel mijn hoofdpijn kwijt,
gisteravond opgelopen bij dat feestje.

De eerste grote liefde
 
De eerste grote liefde zal je echt nooit vergeten want
zij heeft altijd een heel speciaal plekje in jouw leven.
Hoe apart was het toen je haar voor het eerst zag en jij 
haar bij de eerste afspraak een klam handje mocht geven.

Jullie waren beiden zestien jaar en dachten dat het fijne
gevoel voor elkaar het hele verdere leven lang zou duren.
Eenzaam was je tijdens die vakantie in Frankrijk met je
ouders, ondanks dat je iedere dag een kaart kon sturen.

Na die vakantie waren jullie weer gelukkig en als het vies
weer was gingen jullie samen naar school met de bus.
Honderd uit pratend, lachend over de gekste dingen 
constant hand in hand, gaf zij jou toen die eerste korte kus.

De stoom kwam uit jouw oren, verlegen keek je naar de
grond, zij glimlachte en kneep zachtjes in jouw hand.
Maanden waren jullie een koppel, deden alles met elkaar
en niets dat jullie scheiden kon in het mooie liefdes land.

Die donkere dag stond zij huilend voor je, haar handen
bedekten haar gezicht, het was alsof iemand jou hard sloeg.
Je wist niet wat je zeggen moest en na een hele tijd zei ze:
'Het is uit, mijn ouders vinden jou echt niet goed genoeg.'

Zij liep snikkend weg, jou achterlatend als vastgenageld
aan de grond, dagen lang heb je op je kamer zitten huilen.
Jouw wereld verging, op school meden jullie elkaar en later
hoorde je dat zij van haar pa de school moest verruilen.

Nu is het veertig jaren later, jij bent grijs en samen met een
schat van een vrouw heb je drie volwassen kinderen. Maar
geregeld moet je nog aan jouw eerste liefde denken en aan
het liefdesverdriet van toen, dat nooit zal verminderen.

Gewoon

Gewoon een bezoekje van de dochter,
wiens moeder in het ziekenhuis ligt
na een zware operatie.
Gewoon een vader, die met zijn zoon
naar een voetbalwedstrijd gaat
vanwege hun club-adoratie.
Gewoon een voorbijganger, die twee
mensen uit de wilde rivier redt
nadat hun auto is weg geslipt.
Gewoon toch een cadeautje voor de
pas bevallen vrouw, die de man na
een slippertje heeft gewipt.
Gewoon weer naar die vriend gaan,
om na een zeer heftige ruzie je
verontschuldiging aan te bieden.
Gewoon een kleinzoon, die op een
mooie zomerdag naar zijn opa gaat
om zijn bloementuin te wieden.
Gewoon je jas om de schouders van
je geliefde hangen, tijdens die lange 
bergwandeling in de regen.
Gewoon die onbekende een kans geven,
omdat hij onbekend blijft als je hem
die kans niet zou geven.
Gewoon, een veelgebruikt woord in welke
taal dan ook zonder dat daar goed bij 
wordt nagedacht.
Gewoon is echter goed bekeken vaak zo
ongewoon, omdat het gewone gewoon heel
vaak blijdschap en geluk heeft gebracht.
 
Een wens

Hetgeen u mij gunt gun ik
u voorwaar totaal terug.
Ik wens u voorspoed en dat
dan wel heel vlug. Geniet
van niets, dat is pas het
echte leven. Vaak wordt niets
iets al is het maar heel even.

Misschien? 1

Er komt een tijd dat het
lichaam staakt. Niet meer
reageert wanneer het wordt
aangeraakt. Alle bewegingen
van weleer zijn er niet meer
aan af te zien. Wellicht dat
het te zijner tijd in de hemel
weer tot leven komt misschien?

Misschien! 2

Velen werken zich rot
om voor de oude dag te
zorgen. Leef toch iedere
dag alsof het je laatste
is, want misschien is zo
fragiel en is er morgen
helemaal geen morgen!

Kronkel van een partner
 
Een traan die opwelt in jouw ogen
zet mij grondig aan het denken.
Is het een traan van vreugde of
moet ik jou iets meer aandacht
schenken? Heb je verdriet omdat ik
te laat was, ben ik soms onze
huwelijksdag vergeten? Of ben jij
blij om mij te zien, als ik het
niet vraag dan zal ik het nooit weten.

Een partner is ondoorgrondelijk,
gewoon omdat het iemand anders is.
Af en toe weet je zelf geeneens
waarom je iets deed, het is een
gemis. Diep van binnen kan je jouw
eigen gedachten niet goed doorgronden.
Door dat ongemak ontstaan bij veel
mensen soms de diepste wonden.
 
Wonden ontstaan op de ziel of
in het hart, in het gewone doen
en laten. Achteraf denkt die ander
vast, had ik toch niet beter
wel kunnen praten. Mensen zijn de
enige levende wezens met besef en
soms ietwat benul. Als je aan mijn
visie twijfelt, beschouw het dan
maar gewoon als flauwe kul.

Foutjes.

Iedereen maakt toch wel eens een
foutje of slaat soms een hele
grote flater. Vaak zijn anderen
daar dan de dupe van en blijven
zij achter met een fikse kater.
Fouten en flaters zijn van alle
dag, zij kunnen behoorlijk
vervelend en pijnlijk zijn. Wij
leren altijd van al onze missers,
de kans op herhaling wordt dan
heel erg klein. Helaas zijn
egotrippers zich nooit bewust van
hun blunders en hebben altijd
gelijk. Dat gaat dan ten koste van
diegenen die hebben geleerd, zij
staan dan weer behoorlijk te kijk.

Afstanden
 
Afstanden bepalen op allerlei manieren
het leven van mens en dier. Soms is ver
weg heel dichtbij en dichtbij heel erg
ver weg van hier. Woont een kind overzee,
heeft iedere ouder het gevoel van zeer
groot gemis. Toch is de band heel erg
hecht, omdat er dagelijks een Internet
verbinding is. Door afstanden kunnen
mensen vervreemden en elkaar lange tijd
niet meer zien. Echte vriendschap en
liefde doorstaan alles en versterken de
goed aanvoelende gevoelens bovendien.

Allemaal gewone mensen

Homoseksualiteit is levens bepalend voor meerdere miljoenen mensen.
Homo's en lesbiennes zijn voorwaar dezelfde mensen als alle anderen.
Zij zijn hardwerkende en meestal zeer propere liefhebbende mensen.
Die zonder meer precies dezelfde rechten verdienen en dat mag echt
nooit en te nimmer veranderen.

Homo haters hebben hun foute mening gebaseerd op grote onwetendheid.
Zij bezitten een triest tekort aan relativeringsvermogen,respect en
gefundeerd realisme. Deze tekortkoming wordt ingefluisterd door de
kerkelijke bemoeizucht alom. Om zo het hoge homofiele gehalte te
ontkennen van de Gods-dienaren binnen het katholicisme.

Hoe en waarschijnlijk.

Hoe kan het dat wanneer alle levens-kaarten zijn geschud,
vergeven, gespeeld en al jouw kansen waren verkeken,
De Heer jou toch niet tot zich haalde?
Waarschijnlijk omdat jij nog een taak moet vervullen, jij te
node gemist zou worden of wellicht omdat jouw ster veel
feller dan al die andere sterren straalde.

Brrrrrrr

Sneeuwvlokken en sneeuwballen
zij vliegen door de koude lucht.
De sneeuw is te hoog de ballen
te hard, ik vind het wel genoeg
en sla maar veilig op de vlucht.

Ogen

De mensen praten zo veel maar
hebben niets te zeggen. Het
eigen ego staat voorop, hebben
met niets te maken. Ogen spreken
als geen ander, hoeven niets
uit te leggen. Ogentaal is
eerlijk en leidt vaak tot hele
mooie of interessante zaken.

De kus

Een kus, een gebaar van affectie door een mond,
als teken van liefde in de te vroege ochtendstond.
Een kus tijdens het afscheid met een stille traan,
daar die ander met tegenzin lang weg moet gaan.
Een kus van een moeder voor haar ziekelijk kind,
gewoon omdat zij meeleeft en die kus nodig vindt.
Een kus als begroeting na die lange eenzame tijd,
hopend op een toekomst van hechte verbondenheid.
Een kus voor de hond die jouw leven heeft gered,
toen jij in een hele diepe slaap viel met een sigaret.
Een kus voor je broer of zus omdat je van ze houdt,
dat gewoon ongewoon gebaar al ben je nog zo oud.
Een kus voor je oude vader, voor jou is hij die man
die je begeleidde en ook stuurde je hele leven lang.
Een kus voor je vrienden, zij zijn niet weg te denken,
hen zal je altijd jouw aandacht in overvloed schenken.
Een kus voor ieder in je leven die dat heeft verdiend,
zoals een ouder, broer, zus, dochter, zoon of vriend.
Een kus, een echt gebaar van affectie met jouw mond,
voor de allerliefste partner die er ooit voor jou bestond.
 
Uit het oog, niet uit het hart

Zijn voetstappen zijn na vele jaren weggesleten door regen, hagel,
sneeuw, de brandende zon en de tijd. De aandoenlijke harde schaterlach
met soms een vreugdetraan is weggeëbd, meegevoerd door de wind.
Zijn handen maken geen mooie spullen meer en niemand kan ooit nog
naar zijn wijze woorden luisteren. In zijn knusse huisje wonen nu andere
mensen met andere kinderen, die door hun ouders worden verblijdt.

Zijn kinderen zijn nu volwassen mensen met hun kinderen, die voor altijd
zijn kleinkinderen zullen blijven. De vrouw aan zijn zijde is hem na een
paar jaar op gaan zoeken, heeft zij hem waar dan ook ooit gevonden?
De vrienden van toen hebben allen zijn voorbeeld gevolgd en zijn, in de
vele jaren na hem, allen heengegaan. Zoveel zaken meegemaakt, zoveel
beleefd en gezegd, was hij schrijver geweest had hij boeken kunnen schrijven.

De mooie donkere zoetgevooisde zangstem zal nooit meer klinken en zijn
bekende fluit is niet meer te horen. Bekend was hij om zijn kaarsrechte
houding, als luitenant aangeleerd in het vooroorlogs Nederlandse leger.
Minder waren zijn chauffeurs capaciteiten op 's Nederlands wegen, waar
hij ook kwam hij had altijd voorrang. Hij was een late vader die altijd
opkwam voor zijn kinderen, maar eigenlijk is hij twintig jaar te vroeg geboren.

Zijn voetstappen zijn na vele jaren weggesleten door regen, hagel, sneeuw
en zij zullen er ook nooit meer komen. Mijn schaterlach met soms een traan
klinkt zoals die van hem, men zegt dat ik zo ontzettend veel op hem lijk. Met
mijn handen maak ik mooie spullen en soms hoop ik dat mijn woorden net zo
overkomen als die van hem. In mijn knusse huisje woon ik met veel plezier
en denk dan vaak aan Hem: Mijn pa, een vader om van te dromen

Pril geluk

Al uren ligt zij monotoon brullend in de
schaduw, onwetend over wat haar staat te
gebeuren. Haar moeder en drie tantes liggen
beschermend om haar heen, zodat niets haar
kan verscheuren. Plots klinkt een hoge luide
brul over de steppe, het eerste lieve kleine
leeuwtje is dan geboren. De moeder likt de
kleine droog, de vier andere dames kijken toe
en nog een maal is zo´n brul te horen. Vader
leeuw staat op afstand met zijn neus in de
lucht, speurend of geen andere leeuwen komen
kijken. Het gebeurt zo vaak dat soortgenoten
storen en de pasgeborenen tijdens het gevecht
bezwijken. De prille moeder ligt afgemat
tevreden en zij geeft de jongen melk, terwijl
de anderen liefdevol waken. Jarenlang zullen
zij samen voor de jongen zorgen, om van die
kleine kittens ervaren leeuwen te maken.

Het bankje

In een grote Europese stad bevindt
zich al eeuwen een prachtig park
met veel natuur en wandelwegen.
Dat kleine aardse paradijs is
al door vele schilders vastgelegd
en veelvuldig door schrijvers beschreven.

Midden in die overvloed van natuurlijke
pastelkleuren staat een bankje al
gedurende eeuwen mooi te zijn. Met
de vele mooie krullen in het ijzeren
geraamte, is het toeven op de zware
eiken zitting een waar festijn.

Oude schilderijen tonen dames in
lange gewaden, gearmd lopend naast zeer
deftige heren met hoge hoeden.
Flanerende door het park langs dat
bankje dat hen al die jaren heeft
overleefd, konden zij dat toen bevroeden?.

Hoeveel verliefde stelletjes hebben
urenlang gepraat, gevreeën en geruzied,
of gewoon op dat bankje gezeten. Welke
moeders hebben vanaf dat bankje hun
spelende kinderen in de gaten
gehouden, niemand zal het weten.

En dan die duizenden ouderen die
na een flinke park wandeling het
bankje benutten, vanwege vermoeide benen.
Als het sierlijk mooie bankje kon praten,
zou zij het vast en zeker vertellen:
Ja, dat statige oude bankje in Wenen.

12-07-2010: Een kater of een goede les?

De oranje-gekte is weer voorbij, mensen
gaan door met het gewone leven. Het verlies
van de finale was een deceptie, gelukkig
maar voor heel even. Voor de derde maal wist
het oranje team weer de WK finale niet te
winnen. Niet langer treuren en nu aan
de voorbereidingen voor het komende EK beginnen.

Geef voor het verlies niet de schuld aan
anderen, ligt de fout niet bij hunzelf.
Kijk grondig naar de beelden, het was
kappes, zij waren beter die andere elf.
Speel voortaan niet meer zo behoudend,
krijg gewoon weer plezier in het spel.
Met het ouderwets mooi Nederlands voetbal
komen jullie er vast en zeker wel.

Schei uit met de "die grote vier", laat de
teamspirit op de grasmat spreken. Pas dan
kan de schare fans weer genieten, zoals
voorafgaande jaren vaak is gebleken.
Over individuele spelers schrijven is niet
gepast, maar een naam moet ik wel uiten.
Nigel de Jong's asociale spelgedrag kan
absoluut niet, laat hem er voortaan buiten.

De oranje gekte is weer voorbij, het gewone
leven gaat weer door als voorheen. Waarom
kan Nederland niet altijd zo eensgezind
zijn, voelt bijna niemand zich alleen.
Dertig dagen van verbroedering, egaal welke
huidskleur of geloof iemand heeft. Laat
iedere dag een nieuwe uitdaging zijn, zodat
iedereen graag in Nederland leeft

Een zekerheid
 
Soms wil men dat het uren stopt
of het gewoon ietwat vertragen.
Vaak gaat het voor velen veel te
snel en lijken maanden dagen.
Waant men zich in een fase van
geluk, ineens is het koud en kil.
Een ding is zeker op deze kloot,
de aardse tijd staat nimmer stil.

Eenzaam

Hij loopt door de stad en ziet achter
de ramen gedempte lichten schijnen.
Het oogt best gezellig en warm,
ramen met open en gesloten gordijnen.
Al die vele mensen die samen wonen in
zo'n mooie bruisende grote stad. Had
hij jou niet belogen en bedrogen dan
had hij het nu ook gezellig gehad.

Costa en Quincy
 
´s Avonds in mijn luie stoel: Het hout
knettert, het open haard vlammen-spel
beschijnt mijn gezicht. Mijn twee honden
liggen aan mijn voeten uit te rusten, ik
schrijf tevreden en voldaan een gedicht.

Vanmorgen zijn wij weer wezen wandelen
in ons prachtig heuvelachtige, bronsgroene
Limburgse land. Samen met mijn vrouw, als
bewegende kleine stipjes in het Limburgs
dierbaar oord, rustig hand in hand.

De serene stilte en rust waren overweldigend,
het gevoel van oneindige vrijheid echt zo
uniek en fijn. Onze honden renden vrolijk
spelend en alert voor ons uit, ik hoop dat
die twee nog lang bij ons mogen zijn.

Nu liggen zij hier te slapen, soms kwispelend
en dromend met gegrom behoorlijk moe,
tevreden uitgeteld. Zij hebben in hun
hondenleven weer een prachtige dag gehad en
dromen over het samen dartelen in het veld.

Een oppeppertje

Wanneer de rugzak met levenservaringen
veel te zwaar is geworden. Tegenslagen
kwamen te hard aan en veel te hoog waren
alle horden. Zovelen weten zichzelf geen
raad om met al die zaken om te gaan. Het
verlies, de pijn, die eenzaamheid zijn
echte levens-gesels voor een ieders
bestaan. Je gaf de moed niet op, vocht
als een leeuw om weer echt gelukkig te
zijn. Op een dag ontwaak je met andere
gedachten en een straaltje zonneschijn.
Denkende aan al die zaken die het
waardevolle leven zo aangenaam mogelijk
maken. Dan komt de levensvreugde ook zeker
weer terug en kun je gegarandeerd de meest
harde noten kraken. Geniet van elk klein
momentje of van die mooie bloem die staat
te geuren. Geef anderen die mooie lach,
zodat hun leven een stukje mooier zal
kleuren. Zolang een iets ouder iemand nog
zo goed op een pc stukjes kan schrijven
laat zij zien nog prima bij de pinken te
zijn en dat zij nog veel langer hier op
deze mooie, rare planeet wil blijven.

De br(p)euk 05-10-2010

Jarenlang was jij een echte vriend,
waar ik was was ook jij in de buurt.
Onafscheidelijk waren wij en onze
vriendschap heeft zo lang geduurd.
Ik wilde echter van jou af, de
gedachte daaraan maakte mij triest
en sip. Jouw constante aanwezigheid
was ik moe, je hing constant aan mijn
lip. Anderen en ik kregen last van
jou dus heb ik jou buiten de deur
gezet. Vaarwel mijn trouwe, rustgevende,
gevaarlijke, stinkende klote sigaret.

Geloven
 
Geloven in iets is alleen voor het
menselijke ras voorbehouden. Wat zou
er zijn als dan alle diersoorten in
iets geloven zouden.
Dieren-oorlogen waren vast zeker aan
de orde van iedere dag. Zwakkeren onder
hen betaalden dan een verdomd hard gelach.
Geloven is: Niet zeker weten of "wat dan
ook" wel echt bestaat en denken dat "wat
dan ook" ervoor zorgt dat alles beter gaat.

Respect 

Respect een kort woord dat zoveel inhoudt,
een karaktertrek die je van jongs af aan
door jouw ouders krijgt aangeleerd.
Als de verzorgers nalaten een kind dat
begrip bij te brengen gaat het geheid
in dat nog te leven leventje goed verkeerd.
Het woord is een verzameling van meerdere
factoren die bepalen hoe een mens door zijn
hele eigen verdere mens-zijn gaat.
Bijvoorbeeld: Opzien naar, waarderen,
bewonderen of eerbied hebben de woorden
waarmee een mens valt of staat. Opzien naar
je ouders, omdat zij ontzettend hard hebben
geploeterd om jou in je hele verdere leven
te laten slagen. Waarderen dat een vriend 
je bijstaat in moeilijke tijden, zonder dat
hij daar ook maar iets voor terug zal vragen.
Je bewondert die gehandicapte, die ondanks
zijn vele beperkingen gewoon blijft werken
en liefde aan anderen geeft. Eerbied heb je
voor de ouderen omdat zij zo wijs zijn, veel
hebben meegemaakt en zo lang voor jou hebben
geleefd. Dan is er nog de trots die een leraar
toont naar de leerling die met voldoendes
slaagt, ondanks zijn grote spelling defect.
Indien je wilt dat anderen jou als een
gewaardeerd persoon behandelen, ga ten rade
bij jezelf en toon hen altijd respect.
 
Voor een vriendin

Jaren van tranen, verdriet en pijn, het lijkt
alsof de donkere wolken je nooit verlaten.
Niets kan je opbeuren en die andere mensen,
och ze zijn er wel, maar je laat ze allen praten.
Het gemis van die ene persoon heeft je zo intens
geraakt, tot in het allerdiepste van jouw hart.
Niets dat jou nog echt boeien kan, het enige dat
nog aanwezig schijnt is die aanhoudende smart.

Na jaren sta je op een morgen op, weet niet
wat je overkomt, de zon schijnt van binnen.
Vol verwondering voelt je Wereld anders aan,
eindelijk heb je zin aan een dag te beginnen.
Hoe het kan weet je niet, maar die ommekeer
is zo mooi zo apart en je hebt zin in een boek.
Angstig om het mooie gevoel weer te verliezen,
absorbeer je elk moment, het gaat erin als koek.

Jouw mooie lach klinkt veel vaker en je ziet
jouw man weer zoals je hem vroeger altijd zag.
Vaak denk je nog aan het gemis, maar het is
niet meer zo donker, zo'n absolute donderslag.
Nu maak je weer plannen samen met jouw lief,
het liefst maak je het hele jaar mooie reizen.
Geniet van elke dag ook al gaat alles zo erg vlug
en allen, ook jullie zoon, zullen jou erom prijzen.

Verdraagzaamheid?
 
Hij neemt het heft in zijn eigen handen
en slaat zijn eigen lieve vrouw hartstikke
dood. Zal hij haar samen met het huis
verbranden of dumpt hij haar maar ergens
in een sloot. ´t Was niet dat zij vreemdging
met een andere man en daarom bij hem weg
wilde gaan. Maar enkel omdat zij, na het
boodschappen doen, het bier niet in de
koeling had gedaan.

Tegenwoordig is het in de mode dat korte
lonten gedrag, het bezorgt mensen veel
verdriet. Het gebeurd meestal tijdens het
stappen of om alleen maar te kijken naar
een leuke griet. Agressie in de bus, tram,
trein, thuis of tegen hulpverleners die hun
werk willen verrichten. Dames/heren ministers
treedt op, om zo een samenleving van orde en
verdraagzaamheid te stichten!
 
Onaanvaardbaar leed

Het verdriet van ouders als hun kinderen
naar een oorlog gaan, bepaald door een
regering zonder ruggengraat of hart. De
onmacht van geliefden die alleen achter
blijven en er alleen voor staan, geregeld
door ´s lands leiders, ongevoelig voor
menselijkheid en smart. De angst die iedere
jongeling beleefd in dat verre vreemde land,
alleen omdat een premier bij president Bush
een wit voetje wilde halen. Worden zij daar
verminkt of doodgeschoten dan halen zij de
krant, niemand kan het verdriet, de onmacht
en het gemis ooit terug betalen.

Met zijn arm tot aan zijn oksel bij Bush in
zijn luie yankee-kont, vliegt de minister
president Der Nederlanden de hele Wereld
rond. Spreekt hij in de kamer dan knijpt en
draait hij geregeld met zijn ogen, dan lees
je in de krant na een week of zes dat J P
weer eens heeft gelogen. Dus wordt alles voor
de zoveelste keer als een slip of the tong
betracht, dan denk ik verdrietig bij mijzelf:
Meneer de president slaap zacht.

Zomaar een mijmering.

In een park zit ik aan de waterkant en
kijk naar de schittering in het water
van de zon. Mijn gedachten dwalen af
naar mensen en zaken waaraan ik niets
veranderen kon. Ik moet aan mijn ouders
denken, zij vormden ons en hebben hun
kinderen liefgehad. Ma was een prater
een wijze vrouw, pa een harde werker
en een hele lieve schat.

Mijn jeugd was gelukkig, ik had de
ruimte om te groeien en voelde me heel
erg vrij. Ik leerde lief te hebben,
te respecteren en te helpen, dat
gevoel maakt aangenaam blij. Mijn zus
en broer heb ik zeer lief, zij zitten in
mijn genen en horen bij mijn hele leven.
Door de tijd ben ik die twee gaan
respecteren, hun zal ik desnoods mijn
laatste adem geven.

Konden onze ouders ons nog eens zien, hoe
zouden zij ons dan nu eventueel
ervaren. Waren wij dan hetzelfde voor hen,
herkenden zij ons dan nog wel, met al die
grijze haren? Het antwoord zal ik helaas
nooit weten, omdat de tijd voortdurend
en eeuwig door zal gaan. Maar een ding is
zo zeker als die mooie zon, echte
broederliefde blijft ten alle tijden bestaan.

Rotterdam
 
Rotterdam mijn moeder´s stad, bruisend,
groots en geliefd, daar waar vele schepen
en mijn wortels voor anker zijn gegaan.
Een stad als geen ander met haar Erasmusbrug,
de Coolsingel, Delftshaven, de Euromast en
het Zuiderpark, namen met een grote faam.

Feyenoord met de grootste Kuip, met daarin
over het paard getilde voetballers en waar
weer eens een trainer moest vertrekken.
Sparta met het mooie "Kasteel", waarin een
eenheid heerst en waar iedere tegenstander
vaak bang zijn punten totaal ziet verrekken.

De oude binnenstad wereldwijd bekend, het
echte hart is er in mei negentien veertig
uitgerukt met ontzettend veel lawaai, pijn
en leed. Het barbarisme brak ons geliefde
land, het puin ligt nu samen met vergane
liefde onder het Noorderhavenkade-aardekleed.

Het beeld van Zadkine liet later zien dat
de Rotterdammer het hart op de juiste plaats
en een enorme veerkracht heeft. Sinds die
tijd kan iedereen zien dat het een stad is
met elan en moed, ja de hele wereld weet dat
Rotterdam weer bruist en leeft.

Is vroeger ver weg?

Een klein meisje is in de achtertuin aan het
spelen en ziet een vlinder op een prachtige
bloem neerstrijken. Voorzichtig observeert
zij het mooie beestje dat kundig honing zuigt,
zover het tongetje kan reiken. 'Waar komt die
mooie vlinder toch vandaan en zal zij straks
de winter overleven,' mijmert het kind. Ze weet
dat de vlinder ooit een rups was, maar hoe die
er is gekomen is iets dat zij een raadsel vindt.

Als de vlinder opschrikt en wegvliegt kijkt het
meisje naar de bloem, getooid met mooie felle
kleuren. Nooit heeft haar papa die bloem daar
gezaaid en toch staat hij daar te pronken en zo
lekker te geuren. De juf op school vertelde dat
vogels zaadjes poepen, zodat er altijd nieuwe
bloemen en bomen komen. Met een bedenkelijk
gezicht en een vingertje op haar kin denkt zij:
'de juf heeft zeker te veel liggen dromen.'

Het meisje kijkt om zich heen en ontdekt achter
in de grote tuin twee tortelduiven die zitten te
koeren. Een duifje vliegt hoger de boom in en
aandachtig ziet het meisje dat het duifje haar
jongen zit te voeren. Voorzichtig loopt de kleine
weg van de boom omdat zij het prille geluk van de
duifjes niet wil verstoren. In gedachten loopt zij
naar de keuken en vraagt aan haar moeder: 'Mam
zijn bloemen uit poep geboren?'

Haar moeder schiet in de lach door de rare vraag
en heftig hikkend rollen de tranen over beide
wangen. Met grote vragende ogen kijkt het meisje
naar haar moeder en zegt: 'Hoe doen vogels die
zaadjes vangen?' Al gierend loopt moeder rood aan,
terwijl vader uit zijn werkkamer komt om te kijken
wat er is gebeurd. Vader lacht lustig mee, tilt het
meisje op en zegt: 'Mijn schatje, jij hebt onze dag
weer prachtig ingekleurd.'

Kleine kinderen zien vaak meer dan dat ouderen
denken, beredeneren de zaken vanuit logische
gedachten. Meestal zijn de conclusies van de
kleintjes zo helder, hetgeen je bij vele ouderen
echt niet hoeft te verwachten. De prachtige
onproblematisch eerlijke vragen en antwoorden
zijn soms een openbaring voor zovele groten. Zij
die de uitlatingen van kinderen niet begrijpen,
voor hen is vroeger weg en voorgoed afgesloten.

Een vraagje

Ik moest aan iets denken en dat
wil ik nu aan al mijn geliefden
en vrienden vragen. Doneer eens
een lach of een gesprekje aan al
de eenzame mensen en oude van dagen.
Je zult zien dat zo'n gebaar een
zonnestraal brengt in hun monotoon
eenzame leven. Die oppepper brengt
hen vreugde, die zij dan weer aan
andere mensen door zullen geven.

Twee woorden.

Hoeveel liter verdriet kan een mens dan wel niet verdragen?
Hoelang kan iemand vechten tegen die eeuwige eenzaamheid?
Hoeveel mensen lijden intens zonder zich daarover te beklagen?
Hoelang en hoeveel: Twee woorden, zo zwanger van onzekerheid.

Een belofte

Jij zult nooit tevergeefs aan mijn deur staan, ik zal jou altijd naar binnenlaten.
Jouw tranen zal ik drogen met niet aflatende aandacht en door met jou te praten.
Mijn schouder zal er voor jou zijn tijdens nare momenten en in te bittere tijden.
Samen zorgen wij dat de zon weer gaat schijnen, maken een eind aan al jouw lijden.
Indien jij het niet meer ziet zitten, weet dan dat ik altijd voor jou klaar zal staan.
Ik ken jou beter dan jij denkt en onthoud dat deze vriend door het vuur zal gaan.
Door het heetste vuur zal ik altijd voor mijn geliefden gaan en zeker alles geven.
Want mijn familie, vrienden en dieren zijn voor mij het belangrijkste in het leven.
Als zij dan allen weer lachen, zij het weer zien zitten heb ik het goed gedaan.
Dus twijfel nooit een moment als het even niet gaat: Mijn deur zal altijd open staan!

Voorbij

Naarmate mensen ouder worden, wordt het
denken aan het verleden iets van alledag.
Misschien is het heimwee naar die oude tijd
en naar alle mensen die men toen zag. Aan al
die mensen die zijn weggevallen, de kennissen
en vrienden die zijn heengegaan. Natuurlijk
aan de zaken die totaal zijn verkloot, dingen
die je eigenlijk anders had gedaan.

Terugdenkend aan je eerste liefde, waarvan het
gezicht is vervaagd na die hele lange tijd. De
trouwdag van decennia geleden komt steeds weer
voorbij, in al zijn pracht en heerlijkheid.
Vader en moeder komen voor in vele dromen,
in vol ornaat, net alsof zij weer in leven zijn.
Waarvan je nu weet dat zij alles voor de kinderen
hebben gedaan, die wetenschap is verwarmend fijn.

Het ouderlijk huis met die grote achtertuin, waarin
je tussen de fruitbomen hutten bouwde. Aan die
vriend die jou na een baldadigheid verried, ondanks
dat jij hem totaal vertrouwde. De platen van The
Beatles, The Stones, The Kinks, deunen die je nog
steeds in gedachten hoort. The Eagles, Abba,
Fleetwood Mac en John Denver, de liederen je kent
ze nog altijd woord voor woord.

President John F Kennedy en Martin Luther King jr
werden vermoord, de wereld was totaal van slag.
Het huwelijk van Beatrix en Claus met de rellen in
Amsterdam, dat was nog eens een aparte dag. De
autoloze zondagen in 1973, mensen fietsten op de
autowegen, het was anders zo stil zo raar. Met je
vrienden zes dagen carnaval vieren, ´s woensdags
was je dan blut, afgebrand en compleet gaar.

Het verdwijnen van de Duitse muur, geïnitieerd
door Michail Gorbatsjov en kanselier Willy Brandt.
De zo vertrouwde gulden werd de euro, het grootste
deel van Europa werd monetair een groot land. Toen
leek het leven zo relaxed zonder al die techniek en
werd het meeste nog met de hand gedaan. Naarmate
mensen ouder worden weten zij: Hun leven is gevorderd
en in een poep en een zucht voorbij gegaan.

Grote mensen gedachten

Buiten is het koud en guur,
ik zit in onze warme,
gezellige keuken en ben
tevreden aan het eten.
Het smaakt voortreffelijk
en terwijl ik de zaken van
de dag doorneem denk ik:
Ik ben iets vergeten!

Triest, nu al negenhonderd
slachtoffers in Gaza, kan
dat geschil niet worden
overwonnen met praten.
De eerste gekleurde
president van Amerika,
miljoenen mogen hem graag,
velen zullen hem haten.

Leuk al die honderdduizenden
mensen schaatsend op het ijs,
veel marathons zijn alweer
verreden. Sommige schaatsers
zijn in een wak verdronken
en duizenden gebroken het
ziekenhuis ingegleden.

De stamppot glijdt dampend
naar binnen, jij kijkt mij
vragend aan en je zegt:
'Ik heb best wel erge dorst.'
Ik pak wat te drinken voor
jou en weet dan weer wat ik
mis: Zo'n lekkere sappige,
ouderwetse Hema worst.

Oeps

Ik loop met mijn lief in
het donker het onweert, de
regen valt met bakken uit
de hemel, zij is een beetje
bang. Terwijl we doorlopen
geniet ik van dit natte mooie
moment en hoop dat de
wandeling eeuwig zal duren.
Maar bedenk mij dan ineens:
Oeps, eeuwig is wel verdomde
lang!
 
Oud gezegde

'Zij leven als kat en hond,'
werd vroeger veel gezegd.
Mijn kat en hond zijn vrienden
voor het leven, zij hebben
dat oude gezegde weerlegd.

Dwaas en verwonderd

Dwaas zijn zij die de holocaust van de
tweede Wereldoorlog ontkennen.
Dwaas zijn zij die de holocaust hebben 
teweeggebracht en verheerlijkt.
Dwaas zijn mensen die zonder wroeging
anderen van het leven beroven.
Dwaas zijn regeringen die dit tolereren,
het lijkt wel of zij eraan wennen.

Dwaas zijn de jagers die zonder enige
schroom diersoorten elimineren.
Dwaas zijn de mensen die hier voor
wegkijken alsof zoiets niet gebeurd.
Verwonderd kijk ik om mij heen en zie
alle dwazen hun eigen leven leiden.
Verwonderd ben ik over de naïeve houding
van mensen die het echt nooit leren.

Verwonderd zie ik de schoonheid van leven
dat waard is geleefd te worden.
Verwonderd kijk ik terug naar mooie fases
en zaken super zwart gekleurd.
Verwonderd kijk ik vooruit maar niet al
te ver want dat is koffiedik kijken.
Verwonderd over al de lieve mensen die ik
ken, met hen neem ik alle horden. 

Kinderen
 
Kinderen zijn de toekomst van deze aarde,
dit is altijd zo geweest en het zal
hopelijk zo blijven. Ondanks de afstamming
in kleur, geloof en verscheidenheid die
mensen uit elkaar doen drijven. Zij vragen
er niet om geboren te worden in een grote
bungalow of slechts in een schamele hut. De
een wordt alles voorgekauwd en nagedragen,
voor de allerarmsten is het leven constant
kut. In de middeleeuwen werden kinderen vaak
als lijfeigenen door een landeigenaar 
tewerkgesteld. Nu hebben ze alles wat hun
hartje begeert, balen geheid als ze niet
iedere minuut worden gebeld. De meeste landen
laten hun kinderen studeren zodat ze later
aan hun economie kunnen bouwen. Maar derde
wereld jongeren hebben honger, moeten vaak
vechten, hebben totaal geen vertrouwen. Geen
vertrouwen in hun omgeving en daarbuiten,
helemaal geen vertrouwen in hun eigen
vaderland. Omdat zij als kind met armoede en
oorlog zijn opgegroeid waardoor hun dromen 
zijn weggebrand. Kinderen van de rijkere landen
kijk eens goed om je heen en probeer ook aan
die anderen te denken. Diegenen die het zo bar
veel slechter hebben, om hen dan iets van
jullie vele verworvenheden te schenken.
 
Het senioren tehuis

Iedere dag na het bezoek aan mijn moeder in het senioren tehuis
had ik zo´n heel vreemd gevoel. Terwijl ik dan in de lift stond zag
ik haar getekende gezicht met die ontzettend trotse blik voor me.
Altijd ging ik in de restauratie nog een kopje koffie drinken en
mijmerde dan vaak over vele zaken. Dat moment gaf mij rust, maar
ook wel kwade en hulpeloze gevoelens als je begrijpt wat ik bedoel.

Mam was hier vele jaren, maar miste zij de bedrijvigheid niet en was zij
hier dan echt wel op haar plek? Zij miste pap nog steeds enorm, omdat
die twee na al die lange jaren nog steeds zo intens verliefd waren.
Moeder zou het er nooit over hebben, maar in haar ogen zag ik dan heel
soms een grote verdwaalde traan. Als ik dan quasi niet wetend aan haar
vroeg wat er was zei ze: ´Hoezo jongen, er is niets doe niet zo gek.'

Als het weer het toeliet wandelde ik met mijn ma door het prachtige
stadspark met de mooie grote vijver. Ik duwde haar dan voort in haar
rolstoel, omdat de afstand te groot voor haar was sinds haar laatste val.
Met volle teugen genoot zij dan van de natuur en de warmte van de zon,
al pratend over van alles en meer. Soms zaten wij uren te bomen op een
bankje, terwijl ma weer aan haar nieuwe breiwerk werkte, vol ijver.

´s Winters was zij net als alle andere ouderen gebonden aan de bezigheden
binnen het bejaardentehuis. De verzorgers, verplegers en vrijwilligers
deden echt van alles om het de senioren naar de zin te maken. Vol overgave
werkten zij zich uit de naad, deden zo hun best, waarvoor ik het allergrootste
respect had. Ondanks alle goede lieve bedoelingen wilde 90 procent van de
ouderen terug in de tijd, weer lekker thuis.

Iedere keer na het bezoek van mijn dochters hier bij mij in het senioren
tehuis, heb ik zo'n vreemd gevoel. Als mijn meiden dan naar huis zijn zie
ik soms weer moeders getekende gezicht met die ontzettend trotse blik.
Altijd ga ik dan in de computer bar nog een kopje koffie drinken en mijmer
dan over zaken uit het verleden. Ja liefste mam, ik snap nu pas echt dat ik
het goed heb gedaan, u begrijpt precies wat ik hiermee dan bedoel.

De soldaat

De soldaat strijdt vanaf het
begin in de oorlog, in dat
verre vijandige Afghanistan.
Lekker op de schaatsen een
paar baantjes trekken, daar
droomt de strijder dan van.

Toekomstig verleden tijd.

Al het verleden dat er voor
hun altijd heeft bestaan, is
tijdens de allesvernietigende
brand vergaan. Komt er misschien
weer een nieuwe toekomst in hun
leven, zodat zij later kunnen
zeggen: 'De huidige tijd heeft
ons een nieuw verleden gegeven.'

Vragen van een kleine dochter

Je vroeg mij: 'Waarom hebben alle bloemen toch
zoveel kleuren en zie je ´s nachts het verschil
niet?' Je vroeg mij: 'Waarom is er altijd het
weer en waar verdwijnt het naar toe als het
daarna verandert?' Je vroeg mij: 'Waarom gaan
toch al die mensen werken, als ze alles in hun
vrije tijd weer uitgeven?' Je vroeg mij:
'Waarom maken mensen elkaar dood en doen de
mensen elkaar altijd zoveel verdriet?'

Je vroeg mij: 'Waarom hebben mensen een hond
gekocht en binden hem dan later aan een boom?'
Je vroeg mij: 'Waarom gaan al die lieve opa's
en oma's dood en kan ik ze nooit meer zien of
horen?' Je vroeg mij: 'Waarom halen al die
mensen hun rijbewijs en maken daarna op de
autoweg brokken?' Je vroeg mij: 'Waarom zijn
olifanten en walvissen zo groot en zijn slakken
en schildpadden zo sloom?'

Je vroeg mij: 'Waarom staan er zoveel sterren
aan de hemel en botsen ze nooit tegen de zon
of maan?' Je vroeg mij: 'Waarom moet ik net als
al die kinderen naar school, als ik later alleen
maar rijk wil worden?' Je vroeg mij: 'Waarom
worstelen pap en mam altijd zoveel in bed, 
terwijl zij eigenlijk nooit ruzie hebben?' Je
vroeg mij: 'Waarom doet stoten zo zeer en word
het later blauw, als ik die tafel echt niets
heb gedaan?'

Je vroeg mij: 'Waarom hebben toch alle mannen
broeken aan en dragen de meeste vrouwen rokken?'
Je vroeg mij: 'Waarom zijn er uren, minuten en
seconden als het toch altijd weer licht en donker
wordt?' Je vroeg mij: 'Waarom gaan mensen naar
een kerk of moskee en maken altijd zoveel ruzie
met elkaar?' Je vroeg mij: 'Waarom liegen de
grote mensen altijd tegen kinderen en mogen
de kinderen nooit jokken?'
 
Nu ben jij groot leeft jouw eigen leven, al jouw
vragen zijn verdreven als de mist door de wind.
Vele vragen komen nu van mijn kant naar jou, over
die computer, de nieuwe stereo of telefoon. Vroeger
vroeg jij mij de oren van mijn hoofd, je was een
lief, speels, sociaal en leergierig kind. Alle
vragen die je stelde maakten wie je nu bent, maar
nog steeds vind jij veel zaken zo ontzettend ongewoon.

Hoezo somber?

Het is weer aan het somberen,
veel mensen vallen weer in een
dip. De bomen verliezen hun
bekleding en ogen zo kaal, zo
ontzettend sip. Het is begin
september, de eerste pepernoten
zijn alweer vrolijk uitgestald.
Te inhalig en te vroeg voor de
kleintjes, hun winter-gevoel is
"modern" vergald. De frêle
ochtendzon, als die er al is,
staat laag en voelt al niet meer
zo warm. Bloemen gaan zienderogen
achteruit de kleuren ogen flets,
ietwat arm. Als ik 's avonds naar
bed ga regent het buiten
pijpenstelen en de natuur is
kletsnat. Met een goed gevoel
kruip ik tussen de lakens, knus
naast mijn schat. Herfst een tijd
van bezinning om bij warm lamplicht
een goed boek te lezen. Maar ook om
die ene vergeten klus te doen en er
wat vaker voor die ander te wezen.

24-05-2010. Mijn Heerlen

Heerlen mijn geboortestad, waarom moest jij sinds de vijftiger jaren zo nodig in een nieuw modern pak gehesen worden? De vanouds bekende gebouwen zijn vervangen door te dure moderne gedrochten die de stad tot een betonnen klots maken. Waar zijn de historische overblijfselen van de mijnen, alwaar de koempels hebben gezwoegd om hun gezin te onderhouden. Moet jij zo nodig alle buurgemeenten annexeren om Parkstad te heten en jouw natuur verslindende ringweg met veel teveel lelijke verkeersborden.

Veel vertrouwde plekjes zijn verdwenen, jouw Caumerbeek is al sinds zovele jaren gevangen in een betonnen bekisting. Kijk eens naar Valkenburg, waar jaarlijks tig duizenden mensen zich amuseren bij het kabbelende water van de Geul. Verdwenen is jouw tram die vanaf het pittoreske doch verdwenen station naar Hoensbroek, Sittard, Geleen en Kerkrade reed. Ik en velen met mij vinden het zo jammer dat alle door onze voorvaderen gemaakte bezienswaardigheden verdwenen zijn en een hele grote vergissing.

Jouw Pancratiuskerk met de Schelmentoren staat al sinds acht eeuwen als een alom bekend middelpunt fier te pronken. Helaas staat er nu op het marktplein De Bongerd een modern oerlelijk gebouw dat het uitzicht op de kerk heeft ontnomen. Naast jouw onpersoonlijke station prijkt nu een grote bushalte-plaats met een oerlelijke overdekking, gelijk het geraamte van een oude half afgebroken fabriekshal. Jouw wegen zijn mismaakt door de vele geldverslindende drempels en ontelbare rotondes waarover ontelbare blikken vehikels ronken.

Heerlen mijn geboortestad, waarom moest jij sinds de vijftiger jaren zo nodig meedoen met de moderniteit van notabelen. Veel van jouw burgers schamen zich voor jouw aanblik en zij die jou een tijd niet hebben bezocht schrikken zich helemaal rot. Werp die grootheidswaanzin van je af en ga terug naar schoonheid en datgene wat jij lang geleden ooit eens bent geweest. Word weer die oergezellige stad, waar heinde en ver mensen over spreken en die hun vrije tijd gezellig met tevreden Heerlenaren willen delen. 

Geluk
 
Wat is geluk: Het wordt door mensen
al eeuwen nagestreefd en heel erg
ver gezocht. Om het te krijgen 
zijn veel Goden aanbeden en vele
zogenaamde talismannen gekocht.

Trekt men de wereld in om het geluk
te zoeken, zal het meestal niet
worden gevonden. Omdat geluk niet
ruimtelijk en grijpbaar is en zeer
zeker niet aan een plaats gebonden.

Vaak zit geluk in een heel klein gebaar,
of als je een prachtige kleurige bloem 
ziet staan. Wanneer iemand na een zwaar
ongeluk herstelt en na veel pijn weer
naar huis mag gaan.

Niet die hele dure auto, dat mooie
grote huis, een luxe jacht of een
vette bankrekening. Maar gewoon
een vriend die je uit de penarie helpt,
of een felgekleurde kindertekening.

Geluk is niet iets dat je zoekt zoals
je autosleutels, je bril, die oude
kassabon of telefoon. Het komt meestal
juist als je het niet verwacht, geluk
went snel maar het is nooit gewoon.

Innerlijke gedachten aan het
sterfbed van een geliefde.

Je sterft nu in mijn armen,
ik ben toch wel een beetje bang.
Hoe kan ik jou verwarmen,
mijn God wat kende ik jou lang.
Moet ik jouw zus nog bellen,
ik denk niet dat zij dit al weet.
En ook jouw nichtje uit Canada, 
zij met haar veel te dikke reet.
Je bibbert, heb je het nu koud
of warm of toch een beetje angst?
Troebel staan jouw ogen, verdomme
leef ik nu toch nog het langst.
Hoe ga ik dat nu regelen en moet
ik dat dan allemaal alleen?
Of zijn jouw vrienden er dan ook,
nou ik denk er komt geen een.
Een traan loopt langs jouw wangen,
dat doet mij veel verdriet.
Ik wilde nog heel lang met jou door,
maar helaas dat gebeurt nu niet.
Ineens slaak je een hele diepe zucht
en knijpt mij nog een keer.
Langzaam glijd je hand omlaag,
je bent nu bij onze Lieve Heer.

Liefde

Liefde is een goed en fijn gevoel,
dat bij mensen veel losmaakt omdat
zij door de intensiteit veel
positiever in het leven staan.
Zolang als dat de mensheid bestaat
heeft liefde veel mooie dingen
teweeg gebracht, echter velen zijn
er aan ten onder gegaan.

Echte liefde van mens tot mens,
waardoor twee personen altijd bij
elkaar willen zijn, om gezamenlijk
lief en leed te willen delen.
Door dik en dun zullen zij elkander
aanvullen en wanneer de meningen
zijn verdeeld, praten zij het uit
zonder gemeen te spelen.

Ouders, familieleden en vrienden
delen ook liefde, die echter
gestoeld is op wederzijds vertrouwen
met gevoel van samen beleven.
Bloed is dikker dan water betekent
dan ook dat niemand een wig tussen
hen in moet drijven, hetgeen zij
bijna nooit zullen vergeven.

Vaak wordt liefde verkeerd begrepen,
zoals de stalker constant zijn idool
belaagt, die dan echt niet meer weet
wat hiermee te doen. Of de gedoofde
liefde tussen twee mensen, waardoor
de verhoudingen verstoord zijn en
zij elkaar beledigen zonder enig
gepast fatsoen.

Zelfs afstanden en heel lang van
elkaar gescheiden zijn kunnen echte
liefde versterken, omdat de verliefden
zo intens verbonden zijn. Word die
verbintenis door wankel liefdes-gedrag
van de een verbroken, is het voor de
ander een grote desillusie met heel
veel harte-pijn.

Een trouwe viervoeter, een mooie bloem
of gewoon een zonnige zomerdag kunnen
verliefdheid oproepen, om daar geheel
in op te gaan. Dat mooi, uniek en aparte
gevoel van liefde geeft een ieder zoveel
zin om blij te wezen en een hele goede
reden om met beide benen in het levende
leven te staan.
 
Een cadeautje

Onze dikke zwarte poes lag op haar
buik met glinsterende ogen, als
versteend te staren naar de heg.
Verschillende keren lokte ik haar,
maar hoe vaak ik haar ook riep, het
gekke beest ging maar niet weg.

De deurbel klonk en nadat de
postbode een pakje had afgegeven,
was ik het poezen-beest vergeten.
Een uur later ging ik kijken waar
ze was, had poes als cadeautje een
dode muis op de deurmat gesmeten.

De vlieg
 
Een dikke groene vlieg zit op de grote
kristallen hanglamp heel rustig voor
zich uit te kijken. Waarom moeten van
dat beest al die zwarte overblijfselen
op onze mooie mensen spullen prijken.

Is hij nu op zoek naar een lekker stukje
vlees, een beschuit met suiker of wat
hondenpoep. Met een krant haal ik uit,
lamp aan diggelen op tafel, het beest
vliegt naar een vol schaaltje met snoep.

De stoom komt uit mijn oren, ik vloek en 
tier, van gif krijgt mijn hoofd een donker
rode kleur. Oh jee, wat zeg ik tegen mijn
vrouw, terwijl de vlieg behendig en voldaan
wegvliegt door de openstaande deur.

Niets is ook iets

Iets wat ik niet echt weet dat kan ik helaas niet zeggen.
Iets dat ik niet kan zeggen daar kan ik niet over praten.
Iets waarover ik niet kan praten kan ik niet over ruziën.
Iets waarover ik niet ruzie, kost mij helemaal geen tijd.
Iets waar ik geen tijd voor gebruik heb ik dan verdiend.
Iets dat ik verdiend heb dat kan ik aan mensen geven.
Iets dat ik aan andere mensen geef maakt mensen blij.
Iets waar mensen blij van worden geeft een goed gevoel.
Iets dat een goed gevoel geeft dat zal ik mij herinneren.
Iets dat ik mij herinner dat is wat ik altijd zal weten.
Iets dat ik weet dat zal ik zeker altijd willen zeggen.
Iets dat ik kan zeggen daar valt zeker over te praten.
Iets waarover te praten is kan zowaar op ruzie uitlopen.
Iets waarover geruzied wordt kost ontzettend veel tijd.
Iets dat tijd kost is puur verlies en brengt niets op.
Iets dat niets opbrengt kan ik helaas nooit weggeven.
Iets dat ik niet kan weggeven maakt mensen verdrietig.
Iets dat verdrietig maakt geeft mij een slecht gevoel.
Iets dat een slecht gevoel geeft wil ik graag vermijden.
Iets wat ik wil vermijden is onwetendheid en beter weten.
Iets is zeker hoe meer ik weet des te minder ik begrijp.

Poezen-beesten
 
Al in de vroege tijd van de Farao´s zijn
vele katten veelvuldig beschreven,
bezongen, geliefd en aanbeden. Zij werden
helaas gedood, gebalsemd en met hun baas
in grote piramides begraven als die was
overleden. In later tijden werden katten
gehouden om ongedierte te bestrijden,
muizen en ratten moesten zij vangen. Het
ongedierte was een grote plaag, aten en
bevuilde het voedsel, leefden in ontelbare
onderaardse gangen. Tegenwoordig is de kat
alleen nog functioneel als muizenvanger bij
schaapskooien, maneges en boerderijen.
Verder wordt het poezen-beest nog enkel als
huisdier gehouden vanwege de gezelligheid en
om mee te vrijen. Terwijl ik dit schrijf ligt
onze hele oude poes lang uitgestrekt op de
vensterbank te genieten van de warme Zon.
Misschien ligt zij wel te dromen over vroeger
tijden, toen zij over de landerijen zwierf en
nog al die muizen vangen kon.
 
Drie maanden

Drie maanden is het nu alweer geleden, dat
mijn hond Costa in mijn armen stierf. De
tijd is zo snel omgevlogen, zoveel zaken
zijn er sinds die donkere dag gebeurd.
Michael Jackson is zo eenzaam gestorven,
ondanks de vele roem die hij verwierf.
Ook mijn grote idool Simon Vinkenoog is
zo gegeseld en geplaagd weggescheurd.

Te veel jonge mensen hebben voor hun
vaderland hun mooie, prille leven gedoneerd.
Dieren worden nog steeds misbruikt,
verlaten, gedood en massaal smerig
mishandeld. De Spaanse stier weer vernederd,
door idiote en absoluut laaghartige mensen
onteerd. Waar zijn al die panda´s en
de Bengaalse tijger die door zijn grote
domein heeft gewandeld?

Dieren beseffen zoveel beter dan het
mensenras dat respect zo verdomd belangrijk
is. Het verlies van de soortgenoot wordt
betreurt, maar de cyclus zal gewoon verder
gaan. De evolutie van zowel mens alsook dier
gaat door, hun toekomst zonder meer ongewis.
Drie maanden is het nu alweer geleden, had
mijn Golden retriever Costa toch maar wat
langer bestaan.
 
De strandwandeling
 
Zij genieten van het mooie zomerweer
en maken een lange wandeling over het
strand. Al heel lang zijn zij verliefd
en bij elkaar, liepen samen door het
leven hand in hand. ´s Avonds komen de
strand-wandelaars thuis, eten wat en
kijken naar goede tijden slechte tijden.
Met een plankje Franse kaas en een
glaasje wijn waarna zij, als het laat
is onder het dekbed glijden.

Voor velen is geluk niet weggelegd omdat
door oorlog en ellende hun leven is kapot
gemaakt. Miljoenen verminkte, verlaten en
misbruikte mensen hopen dat al die agressie
ooit eens wordt gestaakt. Om dan te proberen
het leven weer op te pakken, weer te gaan
werken en te bouwen aan hun land. Terwijl
zij hun doden begraven en trachten te
vergeten, dromen zij over een vredige
lange wandeling langs het strand.

Het mensenleven.

Een mensenleven is een aaneenschakeling
van gebeurtenissen, toevalligheden,
gevoeligheden, overlevingsdrang, voorspoed
en tegenslag. Het zit zo ontzettend vreemd
in elkaar omdat de mens het meest intelligente
levende wezen op aarde is, als dat inderdaad
wel zo wezen mag. Gebeurtenissen beginnen
zodra een geboorte aanstaande is, het hele
verdere leven gebeuren vele zaken, doorgaand
tot de uiteindelijke dood. De meesten kunnen
gebeurde voorvallen aanvaarden, begrijpen en
verwerken, velen hebben die grote gave helaas
niet en belanden in de goot. Het hele leven is
met toevalligheden doorspekt, waardoor mensen
verrast worden en dan heel vaak denken aan grote
bovenaardse krachten. Die krachten bestaan zeker
niet want op dit kleine zandkorreltje in het universum
zijn het gewoon andere mensen die de toevalligheden
brachten. Gevoeligheden zit in een ieder die leeft,
bij de een stukken meer dan bij een ander, het zijn
emoties die bepalen hoe een persoon wordt ervaren.
Zij die zeggen geen emoties te hebben en hun gevoel
niet kunnen tonen worden betiteld als binnenvetters,
die hun gevoel tot een explosie sparen.

Overlevingsdrang heeft zijn grondslag bij de
verwekking van de mens: De eicel die voordringt
en zich in de baarmoeder aan dat andere eitje
hecht. Van kleins af aan leren mensen voor
zichzelf op te komen, zodat later in bedreigende
situaties men overeind blijft staan en voor zijn
leven vecht. Voorspoed is een van de zeldzaamheden
die niet kan worden opgeroepen, geforceerd of
gekocht, ook al denken de meeste dat wel te kunnen.
Gelukkige momenten en fases in een mensenleven
liggen niet voor het oprapen en als je ze dan blij
beleefd, zijn er anderen die jou dat niet gunnen.
Tegenslagen zijn talrijk en komen heel vaak voor,
zij overvallen de mens juist dan wanneer hij denkt
die te kunnen ontlopen, het komt zo onverwacht. De
sterken van geest zullen meestal de pech- situaties
met goed resultaat bestrijden, de zwakkeren gaan er
aan onderdoor zij vechten dag en nacht. De mens is
een uniek wezen op deze globe en zal nog heel lang
voortbestaan, indien zij van hun gulle moeder aarde
niet het aller uiterste vergen. Want door alles
overweldigend egoïsme, vernietigingsdrang en
ongemanierd gedrag zijn zij hun eigen wereldse
voortbestaan behoorlijk aan het tergen.

Pure liefde
 
Ze liggen dicht naast elkaar, haar fluweel glanzende borsten
gaan iets vlugger dan normaal op en neer, boven haar mooie
welgevormde rode lippen parelen glinsterende druppeltjes zweet.
Terwijl zij samen een sigaretje roken streelt zij met wulpse
bewegingen over zijn borst en arm, in stilte nog intens nagenietend
van het geluk en de rijke beleving, die pure liefde heet.

Nog geheel in de ban van het mooie extase moment staat zij op
om een douche te nemen, terwijl hij rustig naar de keuken loopt
om daar voor hen beiden een lekker drankje te halen. Wanneer ook
hij een warme douche heeft gepikt en terugkomt bij het bed ligt zij
op haar buik, haar profaan ogende billen kijken hem beiden aan zo
apart volmaakt alsof ze stralen.

Met de ogen half dicht haar tong sensueel tussen haar lippen
bewegend draait zij zich half om, resoluut verlangend met haar
wijsvinger gebarend zo van vriend kom jij maar eens even hier.
Als hij glimlachend voor de bedrand staat trekt zij hem teder,
liefdevol en gepassioneerd naar zich toe, zijn keihard geworden
trots staande mannelijkheid steigert vol verwachting en fier.

Ontelbare liefdevolle kussen bedekken hun oververhitte lichamen,
waarna zij vele uren verstrengeld gelijk een octopus om zijn prooi
de liefde bedrijven zonder enige schroom. Ineens valt zij uit het bed
met haar hoofd op het nachtkastje, uit haar hoofdwond gutst het
donkerrode bloed: Hij schrikt ruw wakker, kijkt versuft en merkt,
het was maar een droom...!

Oogcontact

------Zij-------------------------------------------
---------keek--------------------------------------
--------------naar----------------------------------
-------------------hem,----------------------------
-------------------------hij-------------------------
----------------------------keek--------------------
---------------------------------naar----------------
--------------------------------------haar.----------
-------------------------------------In---------------
--------------------------------grote-----------------
--------------------------steden---------------------
---------------------komt----------------------------
------------------dat---------------------------------
----------dikwijls-----------------------------------
------voor.-------------------------------------------
----------Zij------------------------------------------
-------------lachte------------------------------------
-------------------met---------------------------------
-----------------------een-----------------------------
--------------------------stralende--------------------
------------------------------------lach----------------
----------------------------------------naar------------
--------------------------------------------hem,-------
------------------------------------------hij------------
------------------------------------lachte--------------
----------------------gecharmeerd--------------------
-----------vriendelijk----------------------------------
------terug.---------------------------------------------
-----------Na--------------------------------------------
---------------een---------------------------------------
------------------knipoog------------------------------
---------------------------liepen------------------------
---------------------------------beiden-----------------
---------------------------------------gewoon----------
-----------------------------------------------weer------
----------------------------------------------------door.-

Tweeduizend jaar volksverlakkerij.
 
Eeuwenlang worden ze verguisd, mishandeld, vermoord en bewerkt met zwepen.
Verkracht, gevierendeeld, verbrand, vergast, opgehangen, volledig onbegrepen.
De homoseksuelen van dit menselijk ras, vanaf "Den Beginne" uitgekotst door velen.
Waarom is de grote vraag: 'Mogen zij niet met gelijken hun zo geliefde leven delen?'

Zelfs in de diverse dierenwereld worden de eigen sekse geliefden geheel geaccepteerd.
Echter van het kleurige fauna-universum heeft de hele mensheid totaal geen bal geleerd.
Aangestuurd sinds het jaar nul door zeer oude grijze mannen in prachtige lange gewaden,
onder het mom van gelovig zijn in een Heer schiepen zij een Rijk: Ja, het Rijk der kwaden.

Hun miljoenen volgelingen dwepen met dat geloof omdat zij ermee zijn opgegroeid in hun
naïeve onwetendheid vinden zij homo´s een anti menselijke aard. Ontzettend veel herders
van dat geloof zijn zelf homoseksueel, misbruikten daarbij ook nog eens veel kinderen en
jongeren, zij zijn zeker het kerkelijk leiderschap niet waard.

Die zogenaamde herders verbloemen zonder enige schaamte hun homo en pedofiel
gedrag, door elkaar ten alle tijden tegen "buiten" te vrijwaren. Een paus, een kardinaal,
een bisschop of een priester: Zij weten echt wel van de hoed en de rand maar zullen
elkander ten alle tijden onvoorwaardelijk sparen.

Maar eens komt de echte dag dat die alleenheerschappij van al deze hypocriete
geloof-verlakkers voorgoed en eeuwig ten einde zal zijn. Een dag van diep door het
stof gaan, zware straffen, schulderkenning, respect tonen, een dag waarop voor alle
homoseksuelen dan een tijd aanbreekt, zo normaal gewoon, gezellig en ontzettend fijn.

Klein verdriet
 
Vanmorgen lag jij daar zo zielig
midden op de weg jij was dood. Ik
zette mijn motor aan de kant, legde
jou droevig in de goot. Had jij een
vrouwtje, zit zij nu alleen met
jullie konijnen-kinderen? Reed jouw
belager zo ontzettend hard, kon hij
zijn vaart dan echt niet minderen? 

Hoezo liet hij jou hier liggen, had
hij geen tijd of gewoon geen gevoel?
Wat moest jij daar nou ook op die weg
of was jij daar met een doel? Jouw
velletje was nog erg mooi, maar 
jouw ogen waren dicht. Nu ik dit
gedichtje voor jou schrijf loopt een
hele dikke traan over mijn gezicht.

Vrienden

Twee senioren wandelen
pratend in het park, al hun
hele lange leven zijn zij
dikke vrienden. Hun getekende
gezichten ogen vriendelijk,
redelijk tevreden met al
hetgeen dat zij verdienden.

Soms ernstig, dan weer
vrolijk hebben zij het over
liefde, geluk, kinderen en
oneerlijkheid. Zij geven
elkaar een hand gaan naar
huis en denken daar aan elkaar
en die goede heerlijke oude tijd.

Tranen.

Tranen bij de mensen zijn een
teken van verdriet, zit het leed
diep in de mens dan zie je al
die tranen niet. Soms huilen wij
van blijdschap of bij een helse
pijn en doet iemand maar alsof,
dan zijn die tranen schone schijn.
Lachen maakt je beter de wereld
baadt dan in de zon, zie je een
vriend met veel verdriet, wou je
dat hij weer lachen kon. Al lachende
loopt hij dan op wolken over het
groene gras en is dan gelukkig
vergeten dat hij ooit verdrietig was.
Doneer eens een lach aan mensen die
zijn verstoken van geluk later doen
zij dat misschien bij jou en kan jouw
wereld niet meer stuk. De moraal van
dit gedicht is dat lachen de wereld
draaiende houdt vraag het aan senioren
zij hebben veel gelachen, zij zijn oud.
 
Trieste stilte
 
Daar zit je dan, vertwijfeld naast het bed van de
vrouw die in jouw hele leven zo belangrijk was.
De vrouw die jou uit liefde heeft gebaard, zij die
jou met haar leven opvoedde en beschermde.
Soms was zij zo streng vaker echter de ware
mentor, die jou door alle stromingen begeleidde.
Als jij faalde was zij een schouder, had jij succes
was zij heel trots en dagenlang in haar sas.

Nu zit jij hand in hand naast jouw rots, zo stil
wachtend op het onvermijdelijke dat komen zal.
Met de ogen gesloten niet wetend dat het einde
nadert, denkende: Het komt zeker weer goed.
Haar ogen gaan langzaam open zij probeert iets
te zeggen, al dat je hoort zijn doffe klanken.
Opstaande wijk je achteruit niet wetende wat te
doen, zo machteloos als een leeuw in zijn val.

Je hebt je broer en zus gebeld, je hoopt dat zij de
eenzaamheid van dat moment kunnen vullen.
Zenuwachtig spreek je met de specialist, je ziet
de vertwijfeling in zijn ogen, hij kan niets doen.
Na de zoveelste sigaret op het balkon ga je weer
zitten, dromend over alles wat zoal is gebeurd.
Nooit was je eenzamer als tijdens die eindeloze
uren en je in de trieste stilte innerlijk zat te brullen.

Na tergend langzaam verstreken uren komen dan
eindelijk je broer en zus, zo totaal in zak en as.
Ondanks haar levendige ongeloof komt een pastoor
de stervende rots de laatste zegening geven. Nog
een keer gaan de ogen open en kijken naar zes
vragende ogen die aan het voeteneinde staan.
Daar gedrieën zo vertwijfeld aan het bed van moeder:
De vrouw die zo ontzettend belangrijk in hun leven was.

De Wandeling

Een ieder is heel klein bij het eerste
begin van de wandeling over de hobbelige
levenswegen. De eerste jaren loop je aan
de hand van vertrouwde grote wandelaars,
die alles voor jou verzorgen. Niet veel
later ga je langzaam op mystieke
verkenningen uit en kom je allemaal
andere lopers tegen. Niet gewend aan harde
tegenslagen, denk je niet aan de talrijke
te bewandelen wegen voor morgen.

Je maakt dan vele vrienden die je later
nooit meer op jouw wandelweg zult zien,
zij lopen verder. Vaak heb je lieve mensen
om je heen die jou altijd leren om jouw
tocht zo goed mogelijk te lopen. Zij hebben
vaak al een hele lange levens-marathon
achter de rug en functioneren als jouw
herder. Echter miljoenen hebben dat geluk
niet, of zij de goede weg nemen is voor
hen alleen maar te hopen.

Na een redelijke afstand kom je vaak iemand
tegen die dan heel graag alleen met jou mee
wil gaan. Gezamenlijk lopen jullie dan hand
in hand verder, om veel van de verschillende
landschappen te zien. Veel partners zijn het
samenzijn na een tijdje moe, omdat zij toch
liever een heel andere weg willen inslaan.
Loopt jouw favoriet af en toe met blaren
altijd met je mee, bereiken jullie samen
de finish misschien.

Er is geen landkaart of Tom-Tom die jou de
juiste route toont, je zult de hele weg zelf
moeten zoeken. Met hoge bergen en gevaarlijke
afdalingen, bezaaid met vele stenen en gaten,
loop je al maar door. Komen er kleine wandelaars
bij wordt jij de herder en hoe je dat moet
doen staat echt niet in boeken. Samen met jouw
partner maak jij hen wegwijs, twijfelen zij soms
zeg jij: 'jullie zullen het echt wel vinden,
wandel maar en ga er voor.'

Naarmate je ouder wordt, word jouw partner jouw
maatje en heel rustig bewandelen jullie
's levens wegen. Vaak lassen jullie dan een
pauze in om naar iets moois te kijken, of gewoon
om even relaxed bij te komen. Langzaam maar wel
zeker gaat het wandelen niet meer zo snel en
komen jullie de man met de hamer tegen. Wie het
laatst de eindstreep haalt staat in de sterren
geschreven, maar samen hadden jullie een
hele lange wandelweg om van te dromen.

Een droom van een droom
 
Ik lig te doezelen, door het openstaande raam hoor ik ver weg
een nachtegaal mooi zingen. Het is erg zwoel en klam, ik lig te
draaien, zal ik opstaan en eens onder de douche springen?
Vanuit het open raam zie ik de opkomende zon door de mystieke
nevelsluiers tevoorschijn komen. Dauwdruppels glinsteren als
diamantjes en terwijl ik die schoonheid aanschouw ga ik dromen.
Over alle mensen in mijn leven, lieve, stoute, goede en slechte
mijn God wat kende ik er toch veel. De liefdes in de jonge tijd die
kwamen en gingen, sommige lief anderen niet ik kreeg mijn deel.
Natuurlijk springt er een meisje uit waar ik zielsveel van hield en 
zal haar echt nimmer vergeten. Ze is even na mij getrouwd, heeft
zij kinderen, is zij gelukkig? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.
Als een rode draad lopen dieren door mijn levenswandel, zij zijn
het allermooiste op onze aarde. Realiseer mij dat er hele
volksstammen zijn die dieren minachten als dingen zonder enige
waarde. Ik zie de prachtige hoge bomen in de verte, zachtjes
wuivend in de zwoele, zachte ochtend-wind. Een paar konijnen
schieten het kreupelhout in opgeschrikt door het huilen van een
klein kind. Leunend met mijn armen op de vensterbank sta ik
ineens weer in de huidige tijd en het leven. Draai mij voorzichtig
om zodat mijn vrouw niet wakker wordt en ga mijn dochter een
flesje geven. Lachend begroet zij mij vanuit haar wiegje en strekt
haar kleine knuistjes verlangend naar mij uit. Ik pak haar liefdevol
op en geef haar een dikke zoen terwijl ik denk: 'Wat houd ik van
die kleine spruit.' Ineens voel ik twee kleine armen om mijn middel
en merk dat ze van mijn negenjarige dochter zijn. Een warm flesje
vast in haar hand voor kleine zus, met een super gevoel denk ik:
'Wat is het leven fijn.' Het is alweer zolang geleden dat de meisjes
kinderen waren, het zijn nu lieve volwassen vrouwen. Terwijl ik dit
gedicht ten einde schrijf weet ik: Alles ging naar wens, zonder ook
maar iets te berouwen.

Oud zeer.

Iedere dag komt zij wel even in jouw gedachten voorbij, ondanks
dat die allereerste grote liefde al zo ontzettend lang is geleden.
Gewoon als jij met jouw dagelijkse besognes bezig bent, of zij duikt
heel vaak op als jij in een mooie droom bent weggegleden.

Het houdt jou dan bezig, omdat er iets totaal niet afgesloten is en
de vraagtekens blijven als een hamer in jouw hersens bonken.
Weet zij wel de redenen die jou aanzette om weg te gaan en begrijpt
zij nog steeds niet waarom zo iets moois was weggezonken?

Het was februari 1972 toen jullie mooie romance begon, jij viel als
een blok voor haar prachtig stralende ogen en haar betoverend
onweerstaanbare lach. Haar lieve, rustige en eerlijke karakter zorgde
ervoor dat jij, na jouw lange zware tijd in het buitenland, veel rustiger
en liever werd in jouw dagelijks gedrag.

Jullie hebben veel samen beleefd, de liefde werd intenser en ieder vrij
moment werd genoten van het geweldige leven en de prachtige gevoelens
voor elkaar. Haar ouders waren het echter niet eens met de relatie, zij
bepaalden dat zij zes weken naar familie in Italië moest gaan om af te
koelen, zij zagen in jou een groot gevaar.

Ontzettend verdrietig is zij toen toch vertrokken, jij bleef alleen achter
en hebt je volledig op jouw werk gestort, maar ondanks dat werk kon je
haar niet vergeten. Iedere dag duurde een eeuwigheid maar jij was sterk,
bezocht zelfs meerdere keren haar ouders die jou naderhand bezien als
een complete idioot versleten.

Geheel anders waren haar oma en opa die jou zo graag mochten, ook bij
hen ben je in die nare tijd langs gegaan, zij waren met jou aanwezigheid
zeer ingenomen. Zij waarschuwden jou voor hun schoonzoon en vonden
zijn gedrag absurd, omdat hij hier in Nederland in de jaren vijftig tenslotte
op een schoen en een slof was binnengekomen.

Nadat zij terug was gekomen hebben jullie de draad weer opgepakt, jullie
liefde voor elkaar werd hechter, hetgeen door haar ouders met argusogen
werd bekeken. Vaker zag jij dat jouw lieveling zeer verdrietig uit haar ogen
keek wanneer jij haar ophaalde, je wist dan dat haar ouders haar weer in
haar ziel hadden geknepen.

Die bewuste zaterdagmiddag in oktober wilden jullie wat gaan wandelen,
terwijl jullie weg wilden gaan begreep jij de bezorgde blik in oma's betraande
ogen. Je kon er niet meer tegen dat jouw liefste zoveel verdriet door haar
ouders werd aangedaan, toen jullie terugkwamen maakte jij het uit, puur uit
liefde en onvermogen.

Thuis aangekomen waren jouw ouders overdonderd omdat zij alles maar
zeker een breuk tussen jou en het meisje waar jij zoveel om gaf nooit hadden
verwacht. Na een grondige uitleg begrepen zij jouw zorgzame beweegredenen
en vonden het eeuwig zonde dat een oprechte liefde door domme zelfingenomen
ouders was verkracht.

Maanden was jij van slag en kon niet vergeten dat jij, enkel uit liefde voor jouw
meisje, de schat diep hebt gekwetst en door gekonkel van haar ouders bent
kwijtgeraakt. Veel is er tussentijds gebeurd maar hoe zou het nu met haar zijn,
is zij gelukkig, waar is zij toch gebleven en denkt zij nog wel eens aan die klojo
die het toen heeft uitgemaakt?

Iedere dag komt jouw lieve Silvi wel even in jouw gedachten voorbij, ondanks dat
die allereerste grote liefde tussen jou en jouw mooi lachende meisje zo ontzettend
lang is geleden. Gewoon als jij met jouw dagelijkse besognes bezig bent duikt zij
heel vaak even op of als jij even niets te doen hebt, maar ook wanneer je 's nachts
in een mooie droom bent weggegleden.

Hoezo verwend?
 
Vandaag was ik in een supermarkt en zag 40
soorten chips, alle zo prachtig op een rij. Mijn
gedachten gingen terug naar de jaren vijftig, die
aparte tijd in mijn jonge leven. Deed je jouw best
kreeg je een zakje Smiths chips, het bekende rode 
zakje zout erbij. Je was dan zo trots als een pauw,
maar moest wel een gedeelte aan de anderen geven.
 
Nu puilen alle schappen uit met zoveel spullen,
mensen zijn door en door verwend. Maar foei, als
juist dat product er niet is dat men zo goed, zo fijn
of heel lekker vindt. Dan worden klanten boos en
schrijven dan boze brieven naar Kassa of de producent.
Zij zijn vergeten hoe het ooit eens was, verpesten
met hun domme gedrag ieder kind.
 
Zij moesten gedwongen worden een halve dag te lopen
om een emmer water te halen. Niet met de ambulance of
auto naar het ziekenhuis maar twee dagen onderweg te
zijn. Stroom is al weken afgesloten omdat het dorp de
reparatie van het net niet kan betalen. Of omdat een
oorlog woedt en kinderen honger lijden, hun 
overlevingskansen zijn heel erg klein.
 
Vandaag was ik bij een autodealer, ik zag 200
glimmende auto´s zo prachtig op een rij. Mijn
gedachten gingen terug naar de jaren zestig, de
tienerjaren in mijn jonge leven. Heb van mijn eerste
salaris een auto van honderd gulden gekocht, ik was
enorm blij. Ik was zo trots als een pauw en heb in
die jaren geleerd om altijd om en aan anderen te geven.
 
De levensgenieter
 
Mensen zaniken en klagen altijd over het een
of over die ander. Niets is goed genoeg, zeuren
zonder schroom is zo gemakkelijk. Het lijkt wel
of de Nederlander geen andere bezigheid meer
heeft. Zijn de klagers dan zo geweldig, zijn zij
allen werkelijk zo goed en schrander?
 
Zij zijn wel vergeten dat wij allen maar kort
hele gewone mensen zijn. Die het samen moeten
zien te klaren om een beetje geluk te vinden.
Genieten van het leven is een kunst bijgebracht
door levensgenieters. Beginnend in de jeugd, blij
met een compliment al is het nog zo klein.
 
Een wandeling over het strand of door het
prachtige Nederlandse land. Ruiken aan een mooie
bloem, rennen door grote diepe regen-plassen.
Luisteren naar een zingende merel of samen 
duizenden sterren bekijken. Gewoon van een lief
artikel genieten ´s morgens in de nieuwe krant.
 
Heeft men leren genieten dan bekijkt men de ander
met andere ogen. Omdat ieder mens of dier iets
unieks heeft, wat niet iedereen zal zien. Zelfs
bij het somberste weer ziet de genieter ergens
een zonnestraal. Ziet het mooie in dingen die
hij zonder genot niet had gemogen
 
Russisch roulette 
 
Sla de krant maar open, zij staan er geheid
weer iedere maandag in. Jonge mensen die het
leven lieten, door te grote hoeveelheden drank.
Je huivert als je de foto ziet van een totaal 
opgefrommeld blikken wrak. Veel te jonge levens
weggevaagd voor niets, wat heeft dat nou voor zin.
 
Hoe kunnen hulpverleners dat steeds weer aan, hoe
is het te verwerken. Ambulance-mensen bij wie dit
toch voor altijd op het netvlies moet staan.
Politiemensen vechtend tegen die bierkaai en wel
zeer letterlijk bedoeld. Door zo velen onder-
gewaardeerd, zij behoren zeker tot de super sterken.
 
De jongelui schijnen niet te begrijpen: Het leven is
eenmalig en zo uniek. Zij snappen niet dat de
achter-blijvers verder moeten leven met hun verdriet.
Moeders, vaders, zus en broer blijven verslagen en
totaal gebroken achter. Is het dat nou waard, alleen
om lekker stoer te doen voor de vrienden-kliek.
 
Zeg jongeren om niet zo met hun eigen en andermans 
leven om te gaan. Laat hen weten dat het doodzonde
is om al het moois te moeten missen. Besef alstublieft
dat beneveld rijden in een flitsend projectiel fataal
kan zijn. Ik weet wat ik schrijf, was ook lang jong
en heb het vroeger helaas veel te vaak gedaan.
 
Vriendschap
 
Vriendschap is moeilijk te beschrijven, velen denken
het te kennen maar uiteindelijk weten zij niet wat
het is. De eigenschap is een soort verbroedering van
mensen, zij die denken het te kunnen kopen hebben
het helemaal mis.

Heel vaak worden door mensen kennissen vrienden
genoemd en begrijpen dan totaal niet wat zij
bedoelen. Pas als diezelfde mensen een schouder
of hulp behoeven zullen zij het gemis van echte
vriendschap voelen.

De eigenlijke aanzet tot vriendschap begint in het
gezin door verbondenheid tussen ouders, broers en
zussen. Is die vroege verbinding er niet dan valt
het gezin uit elkaar en zijn de onenigheden en
ruzies niet meer te sussen.

Vrienden die vind je niet maar kom je tegen, in
de kleuterklas op het schoolplein of gewoon
zomaar op straat. Na een tijdje leer je elkaar
kennen en als dat echt klikt dan ontstaat er
een hechte vriendschap die alle stormen doorstaat.

Het verbonden zijn geeft een veilig en goed gevoel,
in goede als ook in slechte tijden kan je op
vrienden bouwen. Je hoeft elkaar niet iedere dag te
zien, nee zelfs al zie je een echte vriend maar af
en toe, je kunt elkaar totaal vertrouwen.

Als een vriend je nodig heeft, overdag of midden in
de nacht, je zal je hem ten alle tijden helpen zonder
geouwehoer. Ik kan het weten want ik heb zes echte
vrienden en vanaf mijn geboorte ken ik mijn beste
vriend, dat is mijn grote broer.

Bezinning

Vroeger waren er de vele
feestjes, de gedrevenheid,
het ongedurige en de liefdes
vol van passie en vuur.
Nu vele jaren later gaat
alles rustiger, meer gelaten
en is het allermooiste geluid
de stilte van de natuur.

Het gedrocht
 
Het komt sluipend, achterbaks en zal na
jaren jouw leven gaan bepalen. Je karakter
en ook je lijf verandert, je kruipt door
steeds diepere dalen. Aan de buitenkant is
het niet te zien, "de mensen" vinden je vaak
maar raar. Omdat het soms te overheersend
is, ben je na enkele uren werken helemaal gaar.
De beweging-vrijheden verschrompelen en zullen
jouw mobiliteit sterk beperken. Ooit kon je
complete bergen verzetten, nu kan je niet meer 
of fatsoenlijk werken. Je woning wordt langzaam
aangepast, in het ziekenhuis heb je een strippen-
kaart. Reuma heet dat gedrocht, de ziekte die
altijd onzichtbaar bij je is en nooit verjaart.
 
Allen tezamen
 
Mensen horen meestal wat anderen
zeggen, maar luisteren hebben
zij helaas nooit echt geleerd. Zij
kijken naar de vreemdste en bizarre
zaken, in de meeste gevallen zien
zij het goed verkeerd.

Ondanks dat zij lopen komen zij
nooit vooruit, staan naast elkaar
als makke lammeren in een rij. Ooit
was dat wel anders, toen hielpen
zij de medemens, er werd samen
gestreden zij aan zij.

Haat, nijd, afgunst en oorlog voeren
de boventoon, velen gunnen de
anderen vaak helemaal niets.
Hopelijk komt er binnenkort een tijd
van bezinning, met een beetje begrip
en dat is toch al iets.

Christen, Moslim, Jood, Hindoe en
Boeddhist leven dan vredig met
elkaar, zij zullen het toch allen
beamen. Hetgeen onze Koningin
Juliana ooit eens zei: 'Doen kunnen
wij alles, maar dan wel allen tezamen'.

Is het wel gewoon?

Gewoon een dagje shoppen, gezellig
samen met je moeder in de stad. Gewoon
met je vrienden naar de bioscoop, wie
heeft dat nooit gehad. Gewoon met je
familie op vakantie gaan naar Frankrijk
of naar Spanje. Gewoon op de woon-
boulevard nieuwe meubeltjes kopen met
of zonder franje. Gewoon ontwaken met
een ontbijt, een croissantje en de
ochtendkrant. Gewoon een weekendje er
tussen uit naar dat hotelletje aan het
strand. Gewoon lopen langs lijken, die
de vorige dag bruut zijn omgebracht.
Gewoon kijken naar jouw angstige zusje,
dat door rebellen is verkracht. Gewoon
tien kilometer moeten lopen voor een kan
water of een stukje brood. Gewoon vluchten
voor de kindsoldaten, die je hele familie
hebben gedood. Gewoon zien hoe de drukke
gezellige bistro door een extremist wordt
opgeblazen. Gewoon goed weten dat wanneer
je te veel zegt, nemen de machthebbers
je te grazen. Gewoon is voor de westerse
wereld een woord en een begrip dat hoort
bij iedere dag. Gewoon betekent voor de
vergeten mensen, ben maar blij als je
misschien morgen nog leven mag.

Onlosmakelijk verbonden

Toen je heel klein was kon haar aanwezigheid soms wel eens
een beetje te veel zijn. Naarmate je ouder werd beschermde je
haar ten alle tijden, dat vond ze best wel fijn. Tijdens de
tienerjaren maakte je wel eens foutjes, zij was er altijd om die
te sussen. Haar vele vriendjes werden altijd door jou getest, er
zat op een na nooit echt een goede tussen.

Als jouw ouders afwezig waren was zij altijd jouw aanspreekpunt,
zonder ooit te morren. Gingen jullie samen uit dan was het gezellig,
zo met z'n tweeën op de brommer snorren. Twee jonge mensen tot
elkaar veroordeeld voor het hele leven, hetgeen was voorbestemd.
In goede en in slechte tijden waren jullie er voor elkaar en gaven
elkaar het laatste hemd.

Jouw ma stierf als laatste ouder, zij was totaal van slag en veelde
niemand om zich heen. Het deed jou pijn maar jij begreep haar als
geen ander, jij wist de schat is niet van steen. Je liet haar met rust,
zodat zij met zichzelf in het reine kon komen en weer kon genieten.
Omdat je zeker was dat je er niets aan kon doen wachtte je af, liet
het vertrouwen nooit schieten.

Na een lange tijd werd de druk jou te groot, het gemis te zwaar, je
belde haar om te praten. Jullie spraken af op een neutrale plaats om
elkaar te zien en die donkere tijden te verlaten. Een beetje onwennig
na al die tijd maar blij elkaar weer te zien was alles vlot uitgesproken.
Een mistige tijd was voorgoed afgesloten, als vanouds vertrouwd,
gelukkig voorgoed het ijs gebroken.

Nu, jaren later is de band zoals die vroeger was of beter gezegd: 'Niets
kan dat verbreken'. De woon afstand is wat groter, maar als er iets is
gebeurd moeten jullie elkaar spreken. Jullie zijn nu ouder en grijs,
houden ontzettend veel van elkaar, echt nooit komt daar iets tussen. En
terwijl jij voor haar jouw laatste regel schrijft weet jij zeker: Zij is de
allerliefste van alle zussen.

Twee stille uren.

Zuid-Limburg 14-06-2010: Het was zo stil op de weg, ik
waande mij bijna terug in de schoot van de vijftiger jaren.
Niemand die vervelend aan mijn bumper kleefde of die mij
afsneed, geen snelheidsduivels en dolle halve garen. Het
dak open met op de achtergrond het zoete geluid van
The Eagles, hoorde ik een merel overweldigend fluiten.
Bij de tegenligger die ik soms tegenkwam zag ik een grijns
op het gezicht, zo van: Lekker even rustig toeven buiten.
Als ik het niet beter wist had ik mij in de oliecrisis van 1973
kunnen bevinden, niet 's nachts maar dan overdag. De motor
zoemde zijn monotone lied, ik reed door lucht-spiegelingen
van de zon op de weg, zo mooi dat ik dat zag. Soms reed ik
door een dorp waar de terrasjes rijkelijk waren bezet met
mensen, allen uitgedost in te oranje kleren. Vrolijk lallend en
vuvuselaerend zodat zij elkaar niet konden verstaan, in zulk
een gezelligheid wilde ik niet verkeren. Ik keek rechts naar
mijn dochter die zat te genieten van de rust, de muziek en de
zon, haar haren dansten in de wind. Weer terug op een
landelijke weg was het als daarvoor, serene ouderwetse rust,
hetgeen ik toch het allermooiste vind. Thuisgekomen werd ik
weer met de realiteit geconfronteerd: Het WK 2010 en de
Nederlanders hadden met 2-0 gewonnen.
Niet dat ik het voetbal niet moet maar massa-hysterie is niet
mijn ding, daarom ben ik waarschijnlijk met schrijven begonnen.
Moge het "oranje Nederlandse elftal" nog maar vele keren
winnen en als een van de twee in de finale van het WK komen.
'k Weet zeker dat ik dan in alle rust ga genieten van de natuur,
zodat het weer dagen worden waarover ik kan dromen. 

Buitenaards verdriet

Afwachtend manoeuvreerde hij, na zeer vele duizenden
kilometers, om de aarde heen. Verwonderd was hij over de
exceptionele schoonheden van de aparte groene planeet.
Vertwijfeld zag hij de totale kaalslag van de oerbossen met 
de vele mooie diersoorten. Verdrietig aanschouwde hij
wreedheden die hij niet kende, het ging door merg en been.
 
Verbaasd over de vele weertypes zoals regen, bliksem en die
prachtige zon. Overweldigd door de hoge majestueuze bergen,
met op de toppen de eeuwige sneeuw. Beangstigd door de vele
diepe ravijnen en de tsunami's in die grote, oneindig ruwe zee.
Zich afvragend of dit wel de plek zou kunnen zijn waar hij met
zijn geliefden leven kon.
 
Verbijsterd ontwaarde hij de wrede oorlogen en zag hele
volkeren in het niets verdwijnen. Als versteend zag hij de
moorden die werden gepleegd zonder met de ogen te
knipperen. Niet begrijpend hoe zoveel mensen opeengehoopt
in rijkdom en totale armoe konden leven. Overdonderd over hoe
ouderen werden afgedankt om zo eenzaam weg te kwijnen.
 
Vliegend over vele mooie rivieren, ook over die waar nooit geen
vis meer zwemmen zal. Zwevend zag hij hele mooi steden, maar 
ook de krottenwijken met stinkende armoede. Peinzend bekeek hij
de ellenlange lange rijen met rokende, lawaaierige rollende dingen.
Huilend nam hij het besluit verder te zoeken of naar huis te gaan,
ergens ver weg in het grootse heelal.

Drie kronkeltjes.

Een minuut duurt zo lang als je moet wachten.
Een zandkorrel, een mini- fractie in het heelal.
Een minuut, een heel leven in mensen-gedachten.
Een leven dat voorbij schiet als je sterven zal.

Gezegdes en spreekwoorden zijn zo mooi en velen
al zo oud. Oud Hollandse frasen hebben altijd een
betekenis of definitie. Zoals het spreekwoord:
Spreken is zilver, zwijgen is goud.
De stiltes zijn de allermooiste momenten
in een conversatie.

Ze zit stil te staren, kijkt maar wat voor zich uit.
Wat zijn haar gedachten om zo diep te af te zinken,
misschien neemt ze voor zichzelf een zwaar besluit.
Ze staat op en zegt: ´In plaats van thee ga ik koffie
drinken,' zo komt toch nog iets in een kopje en is
´t verhaaltje uit.

Speciaal voor mijn broer. (de Bourgondiër)

Hij was een kind, een kleine jongen en best een
lieve knul. Nu is hij volwassen, een grote man
en een echte ouwe lul. Soms redelijk onbezonnen
en ook geregeld een beetje stout. Die veel om
zijn familie geeft en van het lieve leven houdt.

Het besnorde vrouwtje.

Ik ken een vrouwtje uitzonderlijk mooi, lief en
redelijk klein. Zij heeft een ontzettend grote snor,
ik wou dat ik hem had. Altijd als zij dan bij mij
ligt voelt het goed, eigen en erg fijn. Het is niet
mijn lieve vrouw maar gewoon onze mooie zwarte kat.

Heel even.

Ik blies tegen de pluizen-bol van een
paardenbloem, de pluisjes vlogen weg
in de wind. Terwijl ik ze aandachtig
nakeek genoot ik van dat mooie gezicht
en voelde mij weer heel even kind.

Donker weer gedachten

Ik kijk naar buiten zie kale bomen
en glinsterende sneeuw ligt op de
vele daken. De dagen zijn kort,
kinderen zingen dat makkers hun wild
geraas moeten staken. Mensen jagen
winkel in winkel uit om vrienden en
geliefden cadeau´s te kopen.
Binnenkort is het feest van het
licht en het nieuwe jaar,
voorspoedig mag ik hopen.

Het bijna afgelopen jaar was zo
lala, behoorlijk veel nare zaken
zijn er gebeurd. Naarmate men ouder
wordt lijkt het niet meer zo rozig,
toch iets minder gekleurd. Mensen
moeten zeker blijven lachen, bijstaan,
genieten en lief zijn voor elkaar. Dat
maakt het leven aangenaam en het helpt
eenieder veilig door het nieuwe jaar.

Verdriet
 
Sinds het bestaan van de mens is
het onlosmakelijk een verbondenheid
en duurt tot het onzekere einde der
dagen. Verdriet doet mensen pijn het
geeft een naar, onpasselijk gevoel en
het schept zeer vele niet beantwoorde
vragen. Volgens de oude geschriften is
het bij Adam en Eva begonnen, toen zij
samen uit hun Hemels paradijs werden
verbannen. Door de eeuwen heen is er
veel ellende en onheil veroorzaakt,
waardoor zelfs de vrouwen zich heel vaak
moesten vermannen. Oorlogen, moordpartijen,
vetes, rampen en nare liefdes tragedies
sleurden mensen meedogenloos met zich mee.
De tegenwoordige tijd is niet anders: Man
of vrouw, rijk of arm voor iedereen geldt
hetzelfde, verdriet zegt nimmer nee.
Verdriet is niet te meten of in hokjes te
plaatsen, de een ervaart het sterker dan de
ander en het kan zo veel bederven.

Echter een soort van verdriet is het
toppunt van leed, dat is dan wanneer
de kinderen van liefhebbende ouders
sterven. Je hoort en ziet het dagelijks 
via de radio, krant en andere bronnen,
dat kinderen ontzettend wreed werden
afgeslacht. Wat bezielt de gekken toch,
waarom zijn ze zo trots als zij de
weerloze slachtoffertjes zo bruut hebben
omgebracht. De zieke geesten van de
daders zijn niet te doorgronden, na hun
daad beëindigen zij heel vaak zeer laf
hun eigen leven. Ouders, vriendjes en 
familieleden achterlatend met altijd
schrijnend verdriet, waarin niemand hen
enig soelaas kan geven. Na het ondergane
leed "moeten" mensen verder met hun leven,
acceptatie zal er nooit zijn, het wordt in
stilte gedragen. Verdriet zal er altijd zijn,
het is onlosmakelijk een verbondenheid en duurt
voor nabestaanden tot het einde van hun dagen.

Verdriet deel 2.
 
De moeder van drie kinderen, waarvan de man
en vader als soldaat is uitgezonden naar een
onrustig ver vreemd land. Zij ligt ´s nachts
in bed te huilen van verdriet, omdat zij haar
man zo mist en constant naar zijn aanwezigheid
verlangt. Een vader die rouwt om zijn lieve zoon,
die na dat vreselijke auto ongeluk samen met zijn
vriendin ter plekke is gestorven. Hoe moet hij dat
aan zijn vrouw vertellen, hoe zal zij het bericht
verwerken, voor hun is de toekomst voorgoed
bedorven. Het verdriet van de ouders, waarvan de
dochter al vele jaren wordt vermist, iedere dag
beleven zij met een sprankje hoop. Zij zoeken
steeds weer troost bij elkaar, ondanks de
vervreemding die heel langzaam in hun goede relatie
sloop. De kinderen die beleven hoe een voor een hun
ouders overlijden, gewoon omdat zij oud zijn en hun
taak hebben volbracht. Voor kinderen komt dat
tijdstip altijd veel te vroeg, daar zij nog zoveel
vragen hadden en er nog zoveel van pa en ma werd
verwacht. Al jaren wordt zij door haar man mishandeld,
omdat hij het drinken niet kan laten, niemand die van
haar verdriet mag weten. Totdat zij met spoed moet
worden opgenomen met zware verwondingen, enkel omdat
meneer even moest wachten op zijn eten. De jeugd-
liefde die na gelukkige jaren is uitgegaan, omdat de
jongen denkt dat het andere meisje hem veel meer
liefde kan geven. Het meisje met verloren liefde in al
haar ongeluk achterlatend, waardoor zij in een vlaag
van harte-zeer zich berooft van het lieve leven. De
vele soorten verdriet zijn voorwaar niet te tellen,
daar eenieder anders is dan de ander is leed met geen
meetlat te bepalen. Verdriet slaat over de hele wereld
toe, iedereen krijgt geheid zijn deel: Verdriet gaat
voor niets opzij, ook niet voor vreemde talen.

Het leger

´s Land´s leger is een instelling
met veel rangen en standen, het
verdedigt het moederland tegen
agressie en gevaar. Soms wordt
'het heer' ingezet voor missies in
andere landen, soldaten zijn dan de
dupe en hebben het ontzettend
zwaar. Zij zijn dan voor de
lokale mensen de bezettende
overmacht en worden te vuur en te
zwaard met alle middelen bestreden.
Autochtonen zijn burgers overdag en
strijden dan de hele nacht, zo zijn
al ontelbare vertwijfelde, moedige
eersteklas soldaten overleden.

Ter herinnering en uit respect aan allen die vielen
voor het Vaderland.

Weg van de snelweg!

Ze trekken er weer massaal op uit,
het is weer vakantietijd dus dan gaan
de mensen weer naar vele vreemde
verre landen. Lange files staan op de
Europese autowegen met gestrest
toeterende scheldende chauffeurs,
het zweet gutst in hun handen.

De kinderen achter in de auto vinden
het geweldig om weg te gaan, maar na
twee uur rijden zijn ze het echt helemaal
zat. Ze moeten plassen, pesten elkaar
tot de stukken er vanaf vliegen en voorin
lopen de ouders blauw aan, hebben het
echt volledig gehad.

Met een halve dag vertraging komen
zij totaal uitgeput op de plaats van
bestemming aan, nu samen de tent
opzetten. Vader moet even relaxen en
gaat de camping verkennen, hij zegt
tegen ma: 'Zet jij hem even op, wel
op de codes letten.'

Na twee uren komt pa terug bij de
reeds opgezette tent, met een rood
hoofd vraagt ma: 'En heeft meneer
zich geamuseerd?' Zonder commentaar
zwalkt vader naar de koeler en pakt
een biertje, kijkt om zich heen en
zegt: 'De scheerlijnen zitten
totaal verkeerd!'

Met veel ruzies, ergernissen en
etterende kinderen gaan de drie
vrije weken voorbij, om dan weer
naar huis te rijden. Zoals de
heenweg was is de terugweg weer
een grote frustratie, iets waarmee
je je ergste vijand nog niet zou
willen verleiden.

Compleet afgemat komt de familie
thuis, waar familieleden op hun
wachten om alle mooie vakantie
verhalen aan te horen. Nadat de
auto is uitgeladen vertellen ma en
pa in geuren en kleuren over de
leuke vakantie: 'Ja, zij zijn voor
het kamperen geboren.'

's Avonds in bed, pa ligt te
snurken, ligt moeder te denken
aan de tijd toen zij nog single
en vakantietijd vrije serene
rusttijd was. Hoe heerlijk was
die tijd, lekker lang uitslapen
en uitgebreid op het balkon
ontbijten in haar favoriete paars
gebloemde ochtendjas.

Samen met de allerbeste vriendinnen
shoppen of lange wandelingen maken
over het strand, bij een harde
zandig-zilte westen wind. Om dan tot
vroeg in de morgen uit te gaan in de
disco of: Plotsklaps schrikt ze op,
want in de andere kamer huilt een kind.

Bekrast hart
 
Dwalend door een diep dal van tranen loopt een man heel eenzaam rond.
Hoe kwam het toch dat hij daar belandde, zijn vertrouwde weg niet vond.
Daar waar het water en de zon elkaar raken in een boog van felle kleuren.
Een oogverblindend mooi schouwspel dat hem telkens weer op kon beuren.

Hij wilde meer zonder dat hij wist dat hij te veel grenzen had overschreden.
Steeds verder liep hij in een hele foute richting, weg van alle schoonheden.
De entourage kleurde van lichtgrijs naar zwart, het raakte zo vlug gewend.
Hij had het niet door, hij werd langzaam een egoïstische vervelende vent.

Niets kon hem nog verblijden want hij had alles, al zijn wensen waren op.
Niemand die hem nog aan het lachen kreeg, voor oude vrienden een strop.
Hij bleef alleen over omdat niets en niemand in zijn vreemde wereld paste.
Triest vroeg hij zich af hoe het kon, wat was het dat zijn rode hart bekraste.

Hij huilde en voelde ineens een warme arm, een arm van een echte oude vriend.
Lachend keek die hem aan, dat gebaar had hij eigenlijk echt niet verdiend?
Zonder iets te zeggen liepen zij terug, door dorre landen en over sombere wegen.
Ineens scheen aan de kim een prachtig licht, dat te zien was een ware zegen.

Terug in de oude vertrouwde omgeving zei de vriend: 'Zo nu moet ik gaan.
Vergeet nooit meer jouw familie en vrienden, verloochen nooit hun bestaan.
Zij zijn het die jouw leven kleuren en zorgen dat jij leeft met meer eigen waarde.'
Na een knuffel en een groet gingen zij ieder hun weg en brachten vreugde op aarde.

De vier jaargetijden

Eindelijk daar is het dan, de beginnende
warmte van de koperen ploert, zijn gouden
stralen hebben na een lang gevecht de barre
winter gevloerd. De vogels gaan weer fluiten
en beginnen noest te bouwen aan hun nest.
Loten gaan ontspruiten en de zon die
verwarmt en doet zeer gestaag de rest. Mensen
gaan er weer op uit naar de stad, het strand,
pretpark of bos, tulp, hyacint en de narcis
zij bloeien er kleurig en fleurig op los. De
dagen worden langer, de nachten levendiger,
korter en lauw, overal hoor je mensen zeggen:
'Ja ik houd heel erg veel van jou.' Kinderen
spelen buiten en zijn dan ´s avonds behoorlijk
moe, het gevoel hangt nu echt in de lucht, wij
gaan naar de zomer toe.

De buizerd hangt te bidden en speurt over het
uitgestrekte heideveld, de veldmuis en de
hagedis verbergen zich, hun dagen zijn geteld.
Rond twaalven staat de zon het hoogst en oogt
de stad verlaten, na achten is de avond zwoel
als vrienden op terrasjes praten. ´s Avonds lig
je in je bed en kan de slaap niet vatten, je
zweet, honderd keren draaien, een koud glas melk,
mijn God wat is het heet. Na een jaar hard werken
op vakantie met je lieve partner naar de zon,
luieren aan het zwembad of dat vergeten boek
lezen op het hotel balkon. Genieten van de vele
geneugten maken een mens zonnig, vrolijk en blij,
maar eens moet je weer naar je werk en voor je het
weet is de zomer voorbij.

Gracieus en zeer onwillig dwarrelen gekleurde
bladeren naar het mos, een verend zacht
natuurlijk tapijt ontstaat, in het grote verlaten
stille bos. Het schier ondoordringbare bladerdek
is alras voor maanden verdwenen en worden de
bladeren niet meer aan de boom maar op de grond
beschenen. Het roodborstje, de winterkoning en
de mees komen uit het hoge noorden, de ooievaar
en zwaluw gaan overwinteren in verre, veel warmer
oorden. De dagen worden gestaag korter en de
nachten lang, donker, koud en kil, mistflarden in
het bos maken die betoverende wereld zo triest,
zo stil. Een kruisspin maakt zijn laatste web, een
rag van zijde met ochtend-dauw, aan de grijze
rookpluimen uit schoorstenen kun je zien, de winter
komt nu heel gauw.

De winter meldt zich stiekem, de nacht verrassend
met de eerste vorst, alras vormt zich op het water
ijs, koning winter lest zijn kristal koude dorst.
Een winterse storm jaagt de overvloedige sneeuw op
tot hoge witte duinen, je ziet geen hand voor je
ogen en bomen zwiepen vervaarlijk met hun kruinen.
Mens en dier verschansen zich in hun knusse huis,
hol en warme stal, rond kersttijd oogt de witte
wereld gezellig, met gekleurde lampjes overal.
Velen zijn met skivakantie naar verre, witte en
veelal dure vreemde landen, de meesten blijven
gezellig thuis en vieren kerst binnen hun eigen
vier wanden. Ik ploeter door de hoge sneeuw, op weg
naar mijn huis en geborgenheid, daar droom ik onder
het genot van een hete grog, over die mooie altijd
betoverende lentetijd.

Oude wijsheid
 
Een oude grijsaard zat op een bankje in
gedachten voor zich uit te kijken. Ik
zat naast hem met mijn krantje,
genietend van de frêle voorjaarszon.
In mijn ooghoeken zag ik zijn silhouet
en vond hem op mijn vader lijken. Wij
keken elkaar aan, ik wou dat ik nog eens
zo naar mijn vader kijken kon.

De rimpels diep ingelegd in zijn huid, 
zijn donkere ogen keken o zo moe. We
kwamen in gesprek en voor ik het wist
waren vele uren voorbij gegaan. Met een
knipoog stond hij op en zei, 'ik ga nu
weer naar mijn zorg-tehuis toe.' Hij pakte
zijn wandelstok bedankte mij murmelend,
'dit heeft mij goed gedaan.'

Nadat de man in de menigte was verdwenen
heb ik nog lang aan hem gedacht. Over de
verhalen die hij had verteld en al de
zaken die hij allemaal had beleefd. Van
de verhalen heb ik heel wat opgestoken,
zij hebben mij  aanvulling gebracht. Dat
ouderdom wijsheid inhoudt, doordat
senioren lang voor ons hebben geleefd.

De wereldzeeën

De zeeën van deze planeet zo groots,
zo mooi: Door zo velen geliefd en door
nog meer lieden verguisd. Het zijn de
hoofdaders van deze aarde, het water door
duizenden rivieren naar de vele oceanen
gesluisd. Die dan weer de aarde bevoorraden
door hagel, sneeuw en regenbuien in wolken
boven het zeewater te produceren. Zodat
flora, fauna en de mensenwereld overleven,
om met al dat vocht de dodelijke droogte te
kunnen trotseren.

Zeeën en oceanen houden sinds het ontstaan
der aarde mensen bezig met hun fascinatie
en enorme kracht. De wateren voorzien nog
altijd mens en dier van voedsel, zij hebben
helaas ook aan velen grote ellende gebracht.
Columbus, Cook, Vasco da Gama, Hudson en
Marco Polo hebben over de wateren veel nieuwe
grote landen ontdekt. Piet Heijn, Michiel de
Ruijter, Tromp en de With hebben ons de Gouden
Eeuw gebracht en zijn op zee verrekt.

De "zeehelden" hebben roem en fortuin vergaard
doordat zij zo vele heroïsche zeeslagen hebben
gevoerd. Zij waren zo overtuigd de geheimen van
´s werelds wateren te kennen en zijn er tenslotte 
resoluut zelf door gevloerd. Ook in de laatste
wereldoorlog zijn op en in de wereldzeeën veel
alles vernietigende, bloedige zeeslagen beslecht.
Honderden duizenden mensen hebben een
zeemansgraf gekregen, heeft dat de wereldvrede
geholpen? Nee niet echt.

Door een zeebeving in de Indische Oceaan ontstond 
tweede kerstdag 2004 een enorme alles verwoestende
vloedgolf. Beter bekend als de Tsunami, met een
water-muur van wel tien meter, die in heel veel
landen 300.000 mensen bedolf. Nooit kunnen wij de
beelden vergeten van de vakantiegangers, 
zonne-badend in Thailand vlak naast de lijken op
het strand. Wat moet dat voor familieleden zijn geweest: 
Grillende buitenlanders, terwijl de zwaar verminkte
dierbaren iets verder werden verbrand.

De golven met de prachtige witte koppen vallen
weer rustig en onschuldig op de Aziatische
stranden, alsof er nooit iets is gebeurd. De zeeën
van deze planeet zo groots, zo mooi, door zo velen
geliefd hebben door de eeuwen heen zoveel mooie
mensen en dieren levend verscheurd.
 
De oldtimer

Iedere ochtend als hij opstaat
voelt hij zich als een oldtimer
met de vele pijntjes die hem
overal geselen van binnenuit.
Dan herhaalt hij de aloude
ochtend rituelen en begint pas
weer een beetje te leven bij
koffie met een lekkere beschuit.

De slangenkuil
 
Zij ogen als lange kronkelende slangen
of vele hard werkende mieren in een rij.
Met veel geluid als kwade rennende beren,
door het hele land slingerend, zij aan zij.

De ergernissen, hartinfarcten en de
doden zijn niet meer te tellen, de
rust is ter ziele. Het land wordt er
door verpest, de atmosfeer aangetast,
het actuele woord hiervoor is: File.
 
Haïti na 12 januari 2010

Dinsdag 12 januari 2010 ´s avonds laat sloeg het
nieuws in als een bom. Haïti was getroffen door
een zware aardbeving, met alle gevolgen van dien.
Via CNN knalde het nieuws om 23 uur de ether in,
vol verdriet en ellende. Het ongeloof dat weer
een van de armste landen was getroffen, hoe krom!

Net buiten de hoofdstad Port-au-Prince was het
epicentrum van het geweld. CNN kon geen beelden
tonen maar enkel opnames gemaakt met telefoontjes.
Die foto´s vertelden genoeg, totale vernietiging,
immens verdriet zo macaber. De binnenstad totaal
in puin, overal lagen slachtoffers, worden zij
ooit geteld?

Een monster had het armste land van het westelijk
halfrond in zijn klauwen. ´s Woensdags werd het
angst-beeld waar, een ware ramp had zich voltrokken.
De dood had zijn tol geëist op een onzinnig
onbarmhartige, ongekende manier. Een hoofdstad en
een heel land aan puin, met mensen die overleven
en rouwen.

De bouwstijl heeft er toe bijgedragen dat het
dodental zo hoog is, dat is hard. Huizen gebouwd
met meer zand dan cement, zonder enig stalen
binnenwerk. De krottenwijken tegen de bergen,
waarin miljoenen zich veilig thuis voelden. Het
presidentieel paleis, de hotels en ziekenhuizen
gewoon in elkaar geklapt.

Redding diensten spoedden zich om maar zoveel
mogelijk mensen te redden. De Wereld stond op
zijn kop en traumatische gebeurtenissen deden
zich voor. Tussen de lijken werd een baby geboren,
een vrouw werd na zeven dagen gered. Een CNN
journalist verrichtte een hersenoperatie, op de
stoep stonden de bedden.

Port-au-Prince is via de weg niet te bereiken,
voor velen komt de hulp veel te laat. Vliegtuigen
moeten uitwijken naar de Dom Rep omdat zij echt
niet kunnen landen. Mensen die na zes dagen nog
geen hulp hebben gezien, zij zijn verstomd en
verward. Een trots volk totaal gebroken na te
veel ellende in een corrupte en super arme staat.

De vele wezen, verstootte kinderen worden met
spoed naar andere landen gebracht. Getraumatiseerd
komen zij met vliegtuigen aan in die verre vreemde,
nieuwe landen. Worden bij hun andere, nieuwe ouders
in de armen gedrukt, zijn zij nu echt veilig? Zullen
zij nu een beter leven krijgen, nadat nu hun eigen
moederland zo is verkracht?

Hun mooie moederland Haïti, vele eeuwen gebroken
door de dood, armoe en verdriet. Met nu minimaal
tweehonderd duizend slachtoffers, naamloos begraven
in grote gaten. Zal de hulp vanuit de hele Wereld het
land doen herrijzen tot een land met toekomst? Ik als
schrijver van dit gedicht hoop het van ganser harte
maar nu, echt ik weet het niet.

Homo sapiens

Een mens beseft en het is zo goed dat beseffen leven doet.
Ondanks tegenslagen toch blijven hopen op het allerbeste.
Leren om te gaan met veel verdriet vergt heel veel geduld.
Zij die dat hebben geleerd kunnen troosten, dat doet goed.

Een mens kan denken, zonder die gedachten gaat veel fout.
De ouder nadenkend over de nabije toekomst van zijn kind.
Of studenten die leren om te gaan met moeilijke gedachten.
De man denkende over zijn vrouw omdat hij van haar houdt.

Een mens kan praten omdat praten hen tot elkander brengt.
Ruzies worden vaak beslecht door normaal pratende mensen.
Sinds de telefoon bestaat praten mensen met verre vrienden.
Oorlog begint met praten waardoor menige traan is geplengd.

Een mens kan lachen omdat lachen het leven mooier maakt.
Wat is mooier als de lach van een kind dat zich lekker voelt.
Verliefde mensen zien hun toekomst met een lach tegemoet.
Lachende mensen brengen vreugde zodat het een ieder raakt.

Een mens kan huilen, vaak door verdriet maar ook van geluk.
Huilen is een uiting van pijn of van totaal geen uitweg zien.
Heeft een geliefde verdriet dan huil je stilletjes van binnen mee.
Heeft men een vriend die troost, kan de wereld niet meer stuk.

Een mens kan zien, het eerste echte contact van ouder/kind.
Zien is veel genieten maar soms zien de ogen het liever niet.
Vele zaken worden beoordeeld door oplettende kijkende ogen.
Kijkt men wel maar ziet het niet dan is men helaas stekeblind.

Een mens kan horen, vaak naar mooie melodieën met een lach.
Maar ook de gevaren worden gelukkig door het oor ontvangen.
Daarom is het niet kunnen horen van geluiden een groot gemis.
Zij die horen maar niet luisteren tonen een dom foutief gedrag.

Een mens kan voelen met z'n handen en voelt ook met verstand.
De aanraking brengt zo vaak totale verrukking bij vele geliefden.
Het aanvoelen van hen die zijn vertrokken geeft zo vaak verdriet.
Als mensen zeggen geen gevoel te hebben dan is er meer aan de hand.

Een mens beseft want een leven gevuld met besef is veel waard.
Om met tegenslagen toch al die anderen te blijven ondersteunen.
Of hen te wijzen op alle schoonheden van dit toch zo korte leven.
Een mens met een redelijk besef leeft beter, langer en wordt een
gelukkige grijsaard.

Mevrouw Slangen Den

In onze voortuin staat al zevenentwintig
jaar een Slangen Den ontzettend mooi te
zijn. De scherp-geschulpte bladeren doen de
boom eer aan en geen kat of grotere vogel
durft haar in te gaan. Met in de top de
prachtig gevormde vruchten, die ogen gelijk
kleine dennen boompjes in de tijd van kerst.
Reeds vele ruige westerstormen heeft zij
getrotseerd, altijd fier rechtop met haar
takken vol venijn.

Sinds kort is de boom een veilige haven voor
twee tortelduiven die in haar top een nest
mochten maken. In het huis van het gevederd
paar wonen nu ook twee duiven kinderen, wel
gevoed en groeiend als kool. Onlangs werd de
duiven familie belaagd door een ekster-paar,
de angst was groot in huize duif. Mevrouw
Slangen Den sloeg iedere aanval af, zodat
de eksters hun vraatzucht gewond moesten staken.

Na een kwartier was de rust in huize duif
weergekeerd zodat pa en ma hun jonkies weer
konden verwarmen. Vanuit mijn studeerkamer kijk
ik, terwijl ik mijn stukken schrijf, geregeld
hoe het de duifjes vergaat. Het gevoel van
geborgenheid straalt van de jonkies af, hetgeen
mij een verdomd gelukkig gevoel geeft. Ja gewoon
die Slangen Den met haar duifjes, iemand die
dat niet als mooi ervaart behoort tot de armste
der armen.

Ouders.

Twee samenwonende mensen krijgen door wederzijdse
liefde, als zij dat willen, kinderen. Door onvruchtbaarheid 
lukt dat soms jammer genoeg niet en kan de liefde heel
snel verminderen. Als de eerste nakomeling er dan is
wordt het roer omgegooid er ontstaat een klein gezin.
Vroeger kwam vlak daarna meneer pastoor, die tijden
zijn voorbij dat zit er niet meer in. Een ouder went als
het goed is, aan de taken die er allemaal bij het
ouderschap horen. Naarmate het kind ouder wordt,
kunnen "vrienden" het ouderlijk gezag ergerlijk
verstoren. Zowel de lagere school als ook het middelbaar
onderwijs zijn leerzaam en zeer invloedrijk. Puberende
koters leren en zien er zoveel nieuwe zaken en zetten
ouders soms goed te kijk. Hebben zij die fases goed of
redelijk afgesloten, start het begin van hun hele verdere
leven. De puberteit-perikelen verminderen gestaag, zij
gaan zelfs geregeld om hun ouders geven. Rond hun twintigste
weten de meeste waar zij staan, leren lief te hebben en te
geven om. Zij denken vaker aan hun fratsen, fouten en gebreken,
denken geregeld shit wat was ik dom. Ontmoeten een leuke
partner waarmee zij samen verder door het hele lange leven
willen gaan. Komen er kinderen, vaak zullen zij dan denken:
Hoe zouden mam en pap dat hebben gedaan. Ouders zijn de
bakermat, het voorbeeld, de lichtbaken en beschermer in
het leven van hun kinderen. Daarom vinden de meeste
kinderen hun ouders de liefste, een gevoel dat hun hele
leven niet zal verminderen.

Stil verdriet.

Binnenkort is het weer vakantietijd en
velen maken zich op om ver weg te gaan.
Na een jaar van werkdruk en andere zaken
moeten de mensen gaan ontspannen.
Lekker luieren aan mooie stranden of naar
de plekken waar oude gebouwen staan. Ook
een mooie cruise is niet te versmaden,
over de woelige baren volgens plannen.

Wat is er eigenlijk met het kerstcadeautje
gebeurd, die pup met dat schattig toetje?
Hij heet Fransje, een Frans bulletje met
een zwarte neus en korte kromme pootjes.
Helaas door de eigenaars niet ingepland, dus
maar naar het asiel, "tja wat moet je?".
Zonder emotie werd hij gedumpt, zijn veilige
puppy leventje ligt totaal aan mootjes.

Ook Minouche woont nu in het asiel omdat er
geen oppas was, zij kwijnt daar weg. Zelfs
het feit dat zij al tien jaar gezinslid was,
heeft voor de baasjes niet meegeteld. Haar
leeftijd zal niet in haar voordeel zijn, alleen
de kittens vinden een nieuwe stek. Zij snapt
haar baasjes niet, waarom hebben zij niet naar
dat dierenpension gebeld?

Duizenden dieren worden verwijdert omdat zij
niet voldoen aan vakantie-wensen. Geketend
aan een boom is het honds traumatisch: 'Mijn
God wie zal hun vinden? De poes met kittens
weggegooid in een doos, verlaten en ver weg van
de mensen. Konijnen, reptielen en vele andere
dieren gedumpt waar rovers hen vaak verslinden.

Gelukkig zijn de meeste huisdieren heel goed af
bij de mensen waarmee zij leven. Bij hun baasjes,
die het welzijn van hun schatten hoog in het
vaandel hebben staan. Niets is mooier als een
huisdier dat zijn baasje onvoorwaardelijke trouw
zal geven. Voor zijn allerliefste maatjes is deze
schrijver al vele jaren niet op vakantie gegaan.

Mensen doe de ogen eens open kijk eens om je heen,
naar al het stil geleden leed. Koop nooit huisdieren
als mooi gevoelig kerstcadeautje voor jullie kleine
kinderen! Waarom toch pronken met jouw "ras dier",
in het asiel zitten de schatten bij de vleet. Geef
de stumpers nieuwe levensvreugde, om zo hun
verdriet en uw eenzaamheid te verminderen.

Tijd

Vaak denkt een mens aan andere tijden terug.
Soms ging het te traag, dan weer veel te vlug.
Kan die tijd niet eens stilstaan is dan de wens.
De tijd verandert nooit, echter wel ieder mens.
Een eeuw blijft een eeuw, een etmaal een dag.
Als je iets ziet is het voorbij eer je het zag.
Geniet van iedere minuut, ja van ieder moment.
Want voordat je het beseft ben je een oude vent.
Tijd houdt op voor een ieder die het leven heeft.
Om dan misschien te zeggen: 'Ik heb top geleefd.

Voor mijn grote broer.
 
Gisteravond gleed ik tussen de lakens en ineens 
sloop in mijn hoofd een gedicht. Ik moest
wegdommelend denken aan alle ellende, het kussen
absorbeerde mijn gezicht. Heel ver weg hoorde ik
nog de regen tegen het raam gutsen en viel in een
diepe slaap. Dromend over Hemaworst, ellende en
amusement, schreef ik een gedicht recht voor z´n
raap. Een gedicht over hoe fijn wij in dit landje
leven met al onze kritiek en onze kijk op zaken.
Een kleine beschrijving over alle grofheden in de
wereld, die deze globe zo oerlelijk maken. Mijn
dromen geven datgene weer wat er voorheen is gedaan
en wat er allemaal is gebeurd. Vaak zijn ze prachtig,
leuke dingen, mooie vrouwen soms erg beangstigend,
donker zwart gekleurd. Al die bevindingen schrijf ik
met een hard potlood op in mijn grote overvolle
gedichten blok. De allerbeste stuur ik dan naar mijn
eerste fan en maatje, naar mijn grote broer Jock.
 
Vogels boven de stilte

Die aparte overweldigende stilte ´s morgens
in de zo gezellige achtertuin, een zwijgende
serene beleving zoals het leven voorheen
altijd is geweest. Alleen een zingende merel
doorbreekt de rust daarboven in die hoge kruin,
in die aangename oase van zwijgzaamheid is het
ontwaken een waar feest.
 
Hoe schitterend in de ochtend zonnestralen die
brullende zilveren vogel zo hoog in de
strakblauwe lucht. Hoe onvoorstelbaar zo´n zware
jongen, als was hij op iets aan het jagen of is
hij voor iemand op de vlucht?

Wie kan dat nou begrijpen hoe die grote stalen
reus daar vliegt, gelijk een dons-veertje dat
in de lucht blijft hangen. Met honderden mensen
in zijn buik, op reis naar verre vreemde landen 
of naar een immens groot verlangen.

Zij kijken uit door hun ronde venster over grote
witte wolkenvelden en de stralende koperen ploert
aan de kim. Mensen zullen slapen of kijken naar een
film, allen hopend op een veilige landing, gelukkig
zijn piloten slim.

Opeens galmt het luid door de brullende zilveren
vogel: 'Fasten seatbelts, airport approaching,'
passagiers nerveus pratend, opgelucht. Hoe
schitterend in de ochtend zonnestralen die
licht weerkaatsende vogel, zo heel erg hoog in
de Oer-Hollandse ochtendlucht.

Twintig jaar te vroeg

Zijn voetstappen zijn na vele jaren weggesleten door regen,
hagel, sneeuw, de brandende zon en de tijd. De aandoenlijke
harde schaterlach met soms een vreugdetraan is weggeëbd,
meegevoerd door de wind. Zijn handen maken geen mooie
spullen meer en niemand kan ooit nog naar zijn wijze woorden
luisteren. In zijn knusse huisje wonen nu andere mensen met
andere kinderen, die door hun ouders worden verblijd.

Zijn kinderen zijn nu volwassen mensen met hun kinderen,
die voor altijd zijn kleinkinderen zullen blijven. De vrouw aan
zijn zijde is hem na een paar jaar op gaan zoeken, heeft zij
hem waar dan ook ooit gevonden? De vrienden van toen hebben
allen zijn voorbeeld gevolgd en zijn, in de vele jaren na hem,
allen heengegaan. Zoveel zaken meegemaakt, zoveel beleefd en
gezegd, was hij schrijver geweest had hij boeken kunnen schrijven.

De mooie donkere zoetgevooisde zangstem zal nooit meer klinken
en zijn bekende fluit is niet meer te horen. Bekend was hij om zijn
kaarsrechte houding, als luitenant aangeleerd in het vooroorlogse
Nederlandse leger. Minder waren zijn chauffeurs capaciteiten op
's Nederlands wegen, waar hij ook kwam hij had altijd voorrang.
Hij was een late vader die altijd opkwam voor zijn kinderen, maar
eigenlijk is hij twintig jaar te vroeg geboren.

Zijn voetstappen zijn na vele jaren weggesleten door regen, hagel
en sneeuw, zij zullen er ook nooit meer komen. Mijn schaterlach
met soms een traan klinkt zoals die van hem, men zegt dat ik zo
ontzettend veel op hem lijk. Met mijn handen maak ik mooie spullen
en soms hoop ik dat mijn woorden net zo overkomen als die van hem.
In mijn knusse huisje woon ik met veel plezier en denk dan vaak aan
Hem: Mijn pa, een vader om van te dromen

Fritse-Frats en Hatse-Flats.

Een kleine Fritse-Frats werd bij het
oversteken van het oerwoud-pad gereden.
De grote Hatse-Flats stopte even en hij
is er toen als de wind vandoor gegaan.
De Fritse-Frats kon niet meer staan,
zijn proetsje was er helemaal afgesneden.
In het woudenhuis vertelde men hem dat hij
maanden in de plons moest staan.
 
Na het verhoor door de pimpels, kon
Fritse-Frats revalideren zonder bezoek.
Omdat hij totale rust moest hebben stond
hij geïsoleerd in een plonsekluisje. Na een
tijdje begon zijn proetsje weer te groeien, 
het zag eruit als peperkoek. Gelukkig was
Fritse-Frats na maanden genezen en ging hij
weer naar zijn Gruisje.

De pimpels hebben lang gezocht naar de
Hatse-Flats en gelukkig gevonden. Na veel
verzet werd hij geboeid afgevoerd naar de
cellen van het pimpelhuis. Daar is hij dagen
lang ondervraagd omdat hij de veiligheid had
geschonden. De hoofdpimpel veroordeelde hem
zwaar en was Hatse-Flats lang niet thuis.

Fritse-Frats was weer gelukkig met zijn
Gruisje, zij konden weer bungelen. Na een
hele lange, lange tijd werd een heel lief
klein Gruise-Fratsje geboren Haar werd door
Fritse-Frats geleerd nooitop de wouden-paden
te klungelen. Hatse-Flats is later uit het woud
vertrokken en waait nu ergens in het koren.

Tien redenen om je vrouw niet te verlaten


1) Je houdt na al die jaren nog net zo veel van haar als toen.
2) Je hebt een vriendin, maar wilt het niet met twee vrouwen doen.
3) Je hebt haar jouw ja woord gegeven en je houdt je daaraan
4) Om je schoonouders te pesten totdat zij dan de pijp uit gaan.
5) Jouw kinderen houden jou thuis ondanks jouw nieuwe vriendin.
6) De sleur houdt je tegen in veranderen heb je totaal geen zin.
7) Jouw vrouw heeft het geld en heb je altijd geld voor de kroeg.
8) Tien keer per jaar krijg zij een goeie beurt, dat vindt jij genoeg.
9)Jouw schoonvader slaat je beurs, hij laat je de hele kamer zien.
10)Je vriend twijfelt om met jou samen te gaan, later misschien?

Saldo

Als jij mijn banksaldo zou
zien dan zou je moeten huilen.
Had jij dat saldo op de bank
dan had je grijze haren. Met
dat banksaldo van mij zou
niemand willen ruilen. Dus je
begrijpt, ik ben grijs en huil
al heel veel jaren.

De bal

Een vogel zat te fluiten,
het mooie beestje deed zo
zijn best. Een bal knetterde
door mijn raam en heeft mijn
dag verpest. De vogel is
geschrokken en vloog naar een
andere streek. Eer het raam
weer gemaakt was, duurde zeker
nog een hele week.

Duisburg 24-07-2010

Terwijl het een heel groot feest had moeten worden
is "The Love Parade" uitgelopen op een groot
menselijk tranendal. Een en twintig jonge mensen
werden vermorzeld door een veel te grote
mensenmassa, zij zaten met z'n allen in een
ondenkbaar dodelijke val.

Meer dan vijfhonderd mensen raakten gewond omdat
instanties absoluut niet wilden luisteren naar
goed overwogen raad. Het verdriet is niet te
beschrijven, stedelijke overheden beschuldigen
elkaar, hetgeen grenst aan een misselijkmakende
misdaad.

'Die Love Parade ist aus' zegt men nu in Duitsland:
Het oude spreekwoord van het verdronken kalf komt
hier weer uit. Een veel te groot feest voor een veel
te kleingeestig stadsbestuur heeft miljoenen mensen
vermurwd, tegen het hart gestuit.

De beelden blijven levenslang op hun netvlies gebrand,
het leven zal voor zeer velen nooit meer zoals het
oude zijn. De nabestaanden gaan door een hel omdat
hun liefsten zijn weggerukt, hoe gaan zij allen om met
die grenzeloos onzichtbare pijn.

Hoe vergaat het al die hulpverleners die ter plaatse
hebben getracht om zoveel mogelijk mensen in grote
nood te helpen? Vergeet ook niet de vele agenten die
door de fouten van hun meerderen niets konden
uitrichten en het immense leed niet konden stelpen.

Doktoren, verplegers, ambulancepersoneel, politiemensen,
psychologen en moedige burgers, huilend helpend en toch
zo machteloos. Omdat het leed buitenproportioneel was,
waren en zijn Duitsland en Europa totaal in shock,
terecht ontzettend boos.

Een en twintig bruisend mooie jonge mensen geknakt als
een mooi gekleurde bos bloemen, na een strijd tegen de
dood en voor het leven. Zij hadden allemaal nog zoveel
plannen, wensen en liefde in 't verschiet: Zelfs ook God
kan dat nooit meer aan hun geven.

Duisburg in Duitsland 24-07-2010: Wat een mooi feest had
moeten zijn, gaat de geschiedenis in als een gitzwarte
dag. Toon uw welgemeende medeleven voor de nabestaanden
en hoop daarbij dat voor hen allen misschien ooit de zon weer
eens schijnen mag.

Uit het oog maar niet uit het hart

Toen ik aan het wandelen was zag ik hem aan de horizon,
ik dacht bij mezelf kom ik ga eens even met hem praten.
Er was absoluut niets mooiers dat ik mij bedenken kon,
echter toen ik bij de kim aankwam was het stil en verlaten.
Langzaam liep ik terug van de berg over een kale akker,
de stilte en het eenzame gevoel hebben mijn dag bedorven.
En met een snik en een traan in mijn ogen werd ik wakker,
ik realiseerde mij dat mijn pa 24 jaar geleden was gestorven!


10-03-2008. Gedicht voor mijn vader, Jan van de Weijer sr,
die vandaag jarig zou zijn.
* 10-03-1905 + 28-02-1984.


Costa: Mijn lieve oude hond.
 
Als leven lijden wordt veranderen de lusten in lasten.
De zon is lauw warm, schijnt niet zoals hij altijd deed.
Je ligt levensmoe te liggen en verafschuwt alle gasten.
Hoe deze ellende af zal lopen is iets dat niemand weet.
--------------------------------
Vrijdag 17-04-2009 stierf jij heel rustig in mijn armen.
Je wilde nog niet gaan omdat jij hier zo graag verbleef.
Tien jaar heb jij mijn leven en hart kunnen verwarmen.
Rust nu lekker uit en weet dat ik heel veel om jou geef.

Ik mis jou ontzettend, het huis is kaal en verdomde stil.
Jouw kleine vriendje Quincy zoekt jou, hij is jou kwijt.
Loopt naar jouw plekjes, die zijn nu koud en zo erg kil.
Costa jij was een echte vriend vol pure vriendelijkheid.

Lieverd bedankt.





Kronkels met een knipoog .

Dolende en verdwaalde geesten zijn geen spoken
en niet angstaanjagend. Kijk maar eens goed om je
heen je ziet ze overal, het zijn gewoon mensen.
 
Mensen achten zichzelf rijk met veel geld op hun
bankrekening. Zij vergeten echter, dat al het 
menselijke bezit tijdelijk geleend is.
 
In veel alibi´s wordt veel over tijd gelogen en gesjoemeld.
Voorwaar, tijd liegt nooit en laat zich niet verloochenen.

Laat herinneringen niet jouw toekomst bepalen.
Je moet ze bewaren en koesteren als een foto.

Iedere donkere wolk heeft een gouden rand.
Vind iedere gouden rand een donkere wolk?

Geleerden hebben geleerd, zij zullen het toch wel weten?
Hoe meer een geleerde leert des te meer hij zal twijfelen.

Jonge mensen zijn mooi van lijf en leden
zij denken de toekomst te bezitten.
Senioren zijn mooi van binnen en wijs naar buiten,
zij respecteren het verleden.

Ruzie maken en boos zijn is heel menselijk.
Ruzie maken en boos blijven is onwenselijk.

Avondrood brengt geen water in de sloot,
maar de serene rust van de nacht.

Jongelui gaan naar school om aan hun
toekomst te bouwen. Hetgeen zij daar
niet leren is om met het leven om te gaan.

Kleine kinderen spreken de waarheid.
Oudere mensen zijn de waarheid.

De hele mensheid aanbidt de zon vanwege zijn warme stralen.
Maar velen kunnen helaas niet over hun eigen schaduw stappen.

Velen denken de tijd in te kunnen halen,
maar helaas haalt de tijd iedereen in.

Met behaalde diploma´s kan je in tijd
van hoge nood je bips afvegen.
Met een goed karakter kan je in tijd
van nood op vrienden vertrouwen.

Iedereen maakt fouten,
slechts weinigen geven dat toe.
Fouten maken is geen schande.
Fouten niet toegeven is zo triest.


Kritiek doet mensen pijn en is zo vernederend.
Opbouwende kritiek brengt altijd verbetering.

Als een man zijn vrouw slaat,
gaat zij vaak bij hem weg.
Als een man zijn hond slaat,
komt de hond altijd terug.

Rijke mensen zwemmen altijd
in heel veel geld.
Anderen kunnen het zwembad-kaartje
niet eens betalen.

Racen op een Grand Prix brengt veel roem en rijkdom.
Racen in het verkeer brengt rijkelijk dood en verdriet.

Om ouder te worden is geen kunst
en binnen vijf minuten gebeurd.
Om ouder te zijn is kunst en vliegwerk,
dat een heel leven duurt.

Utopieën zijn hersenschimmen waaruit
de meeste realiteiten ontstaan.

Als je moeder negentig jaar wordt realiseer je
jezelf dat ook jij de jongste niet meer bent.
Wanneer je schoonmoeder negentig wordt,
ben je een echte doorzetter.

Ieder geloof heeft heel veel ongelofelijke theorieën.

Het verschil tussen gelijk hebben en perse gelijk willen krijgen is onwetendheid.

Een mooi boek is als een goede wijn: Het moet rijpen.

Schrijven is een mooie vorm van praten.
Zitten is een rustige manier van leven.

Elke dag is als een veldbloem, je plukt
hem en voor je het weet is hij verwelkt.

Hoge bomen vangen veel wind, kleine
bomen worden vaak kapot getrapt.

Als hoge bomen omgewaaid zijn
krijgen kleine bomen weer voldoende
water en licht om verder te kunnen leven.

Wanneer het laatste kind het huis heeft verlaten,
kunnen de ouders elkaar weer die aandacht geven
die zij ooit eens voor elkaar hebben gehad.

Een eerste indruk krijgt nooit een tweede kans,
maar sta een vreemdeling altijd te woord als hij
wat vraagt, anders zal het altijd een vreemdeling blijven.

Tijdens momenten van angst zijn
alle rationele gedachten uitgeschakeld.
Angst heeft totaal niets te maken met
bezittingen, wensen of de toekomst.
Angst wordt gevoed door opgedane
emotionele ervaringen uit het verleden.
Vanuit angst-momenten worden meestal
de grootste heldendaden verricht.

Veel mensen zijn al heel lang dood wanneer zij sterven.

Mensen beseffen niet dat veel slapen
van hun eigen kostbare leef-tijd af gaat.

Mensen kunnen ten alle tijden uit
hun geboortestreek verdreven worden,
maar de geboorte streek kan nooit
uit mensen verdreven worden.

Als mannen een vrouw ontzettend mooi
vinden en/of omdat zij goed in haar
werkzaamheden is, noemen zij haar
een moord-wijf.
Wanneer in een land iemand president
wordt terwijl hij eigenlijk een
moordenaar is, wil dat niet zeggen
dat het land een moord-land is.

Zij leven hun leven,
zijn meestal anoniem,
worden vaak niet begrepen
en stellen geen vragen.
Het zijn de bikkels
die innerlijk lijden
en stilletjes hun zware
kruis met waarde dragen

Dansen is een verticaal verlangen
naar een horizontale uitkomst.

Kronkeltjes.

Wanneer de huisvuilcontainer is geleegd
en de vuilniswagen weer is weggereden
dan bevat hij niet alleen vies stinkend
vuil maar vele stukjes en beetjes verleden.


Als veelvuldig wapenbezit de veiligheid
van mensen garandeert, moet Amerika toch
echt het meest veilige land ter Wereld zijn?
Waarom zijn er dan het afgelopen jaar 11.127
mensen vermoord? Omdat iedere idioot met een
kort lontje er een wapen kan kopen.


In heel veel huwelijken komt geregeld ruzie
voor, het zijn dan altijd de kinderen die
eronder lijden. Het meest wordt dan geruzied
over kleine dingen, dus eigenlijk maakt men
ruzie om helemaal niets.


Als alle grote wijngaardslakken sommeliers
zouden zijn, kropen zij niet door bossen
maar zaten altijd aan de wijn.

Als het absoluut gelijk willen hebben
belangrijker wordt dan geluk, vergeet
de mens van het leven te genieten.

Wanneer de mens zijn ergernissen de
boventoon laat voeren, wordt hij
ziekelijk en zal nooit gelukkig zijn.

Als een persoon kan nuanceren leeft hij gelukkiger.

Een mens is pas uitgeleerd als hij gestorven is.

Als hadden er is, is hebben te laat.



Deze bundel is volledig (word formaat) te downloaden via de link:

https://docs.google.com/leaf?id=0BxWGuR3l3_ceNDJlNjlhYzUtNjgyNC00ZDQ1LWEwYmEtOGRiYThiNGExMGQ0&hl=en_US


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens