vrijdag 21 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Hendrik - I'm too depressed to go on
Gepubliceerd op: 14-01-2004 Aantal woorden: 494
Laatste wijziging: - Aantal views: 873
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

I'm too depressed to go on

Hendrik


Goed, volgens mij heb ik net 1 van de grootste fouten van mijn leven tot nog toe gemaakt. Ik wist niet dat ik niet op een normale manier met de aandacht van een meisje kon omgaan. Terwijl een van mijn beste vriendinnen gewoon leuke dingen met mij wilt doen, ga ik daar dingen achter zoeken. Ben ik dan zo verstoken van aandacht? Ik denk het, aangezien de afgelopen drie jaar ik geen langdurige relatie meer heb gehad. Dan is de minste attentie die je krijgt al bijna reden tot trouwen in je hoofd. En dan ga je dit soort stomme dingen doen. Had ik me juist verheugd op een simpele vrijdag, die dan erg leuk zou worden omdat ik die dan met haar zou doorbrengen, zonder bijbedoelingen. Maar dan ga ik dingen doen waar ik enkele seconden later bijzonder veel spijt van zou krijgen, zoals vragen of zij mij leuk vind. Ik kon haar hartkloppingen voelen, haar gedachten dwarrelden in mijn hoofd, maar het enige wat ik opving waren vlagen als: “Wat een kneus”. En ongelijk kan ik haar niet geven. Iemand die zijn hart op hol laat brengen door een simpele glimlach of een onschuldige handaanraking, tja, die moet je niet hebben in je vriendenkring. Meteen erop vroeg ik of ze deze vraag kon negeren, of ze kon doen alsof er niets gebeurd was. Ze zei van wel, maar ik denk niet dat ze heet meende. Je kon dit aan alles voelen, antwoorden veel meer kortaf, opeens terugkrabbelen over de afspraak van vrijdag. Als uitleg hierover gaf ze als reden dat haar moeder erg ziek is. Op zicht dan logisch dat je wat meer kortaf bent, maar 5 minuten ervoor was ze nog redelijk vrolijk tegen mij.
Maar ja, wat zou een ander doen in mijn geval? Nooit kijkt er zo’n leuke meid om naar je, en dan begint ze opeens te geinen dat ze met je in één tent wil op vakantie. Anderen liggen er weliswaar ook bij, maar tegen mij zegt ze het vaak. Dan voel ik mij speciaal. Ook begint ze over een straatfeest, dat ik ook mag komen. Normaal gesproken is dit speciaal voor de mensen uit die straat, maar omdat zij een prominent figuur is in die straat mag ze iemand meenemen, mij dus. Ook wil opeens haar overbuurman mij een keertje zien.
Elk ander figuur zou hierover laconiek doen en zich gewillig meevoeren (gratis feestje, wie wil dat niet?). Maar nee, ik ben anders, ik moet er serieus op ingaan. Op een gegeven moment zo serieus, dat ik ga geloven dat ze er wat mee bedoelt. En dan ga ik met mijn botte kop die vriendschap kapot maken.

Vandaag heb ik voor de gein in mijn msn-naam de tekst “I’m too depressed to go on” gezet (naar het liedje “Adam’s Song” van Blink 182). Gewoon, om te kijken wie erop zouden reageren…………..
Ik moet nu zeggen dat die tekst verdomd goed op mijn bui slaat…….


deschrijver @ 02-05-2004 21:36:23
Iets in je verhaal herken ik van vroeger en wel vanuit een eigen gebrek van affectie en genegenheid. En als iemand die je dan geeft in hele kleine op het eerste zicht eenvoudige lijkend dingen maak je er zelf iets heel speciaals van omwille van je tekort.




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens