dinsdag 17 juli 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Black_rose - Het ligt vast aan mij
Gepubliceerd op: 10-07-2009 Aantal woorden: 1066
Laatste wijziging: 11-07-2009 Aantal views: 1171
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Het ligt vast aan mij

Black_rose


Het ligt vast aan mij

Ik kijk vanuit het raam naar buiten. Het begint al donker te worden, terwijl het pas zes uur is. De dagen worden steeds korter en het weer steeds slechter. Op zich heeft het wel wat gezelligs, dat het al zo snel donker is. Het zorgt voor een knusse sfeer waarin je lekker tegen iemand aan kan gaan liggen. Gewoon niks doen, alleen maar samen zijn terwijl buiten de nacht het overneemt. Ik draai me om en zie Tim achter zijn computer zitten. Hij is zo gefocust dat hij niet doorheeft dat ik naar hem kijk. Het is niet dat hij persé een mooie jongen is, maar hij heeft iets, een bepaald soort uitstraling die mij laat smelten. Met zijn lange donkere haren en sikje ziet hij er wel ruig uit. Ik vind het stoer, net als dat hij blowt en drinkt. De meeste meisjes zouden dat misschien niets vinden, maar ik vind die bad-guy look wel leuk, aangezien ikzelf echt het tegenovergestelde ben.
We zijn in zijn kamer, die net zo ruig (lees: onopgeruimd) is als hij. Meteen na mijn werk ben ik hier heen gekomen, zodat we samen wat kunnen eten voordat we uitgaan. Tim kijkt op van zijn computer en glimlacht naar me. Ik voel mijn hart sneller kloppen. Ik loop naar hem toe en ga bij hem op schoot zitten, zoals ik altijd doe. Ik geef hem een kus en kijk dan naar het beeldscherm, om erachter te komen wat er zo fascinerend aan is. Ik zie allerlei tatoeagetekeningen en besef dat hij zich aan het oriënteren is omdat hij er zelf ook één wil. Vol overtuiging en enthousiasme vertelt hij me over zijn vele ideeën. Ik heb ze al vaak aan moeten horen, maar vind het niet erg er nog een keer naar te luisteren. Hij is er zo gepassioneerd over, dat ik het leuk vind om alleen al naar zijn gezicht te kijken. Ik voel me al gelukkig door het feit dat ik op zijn schoot zit en met hem samen kan zijn.
Na een tijdje heb ik het wel weer gehad en sta ik op. Ik ga op zijn bed liggen en hoop dat hij zo bij me komt, zodat we dichtbij elkaar kunnen zijn. Zijn lichaam tegen de mijne, dat is wat ik wil. Het duurt lang, echt heel lang, maar uiteindelijk komt hij dan toch naar me toe en gaat op bed liggen. Ik ben zo blij, was even bang dat hij helemaal niet meer zou komen. Hij gaat naast me liggen, met zijn rug op het bed en zijn gezicht naar het plafond. Ik kijk naar hem en vraag me af waarom hij me niet aanraakt, waarom hij me niet eens aankijkt. Ik ga tegen hem aanliggen, om de bescherming op te zoeken die ik zo van hem nodig heb. Zijn lichaam voelt warm en ik voel me veilig en geborgen. Het liefst blijf ik zo voor eeuwig liggen. We hoeven niets te zeggen, niets te doen, dit is voor mij perfect.
Dan wordt het moment ruw door hem verstoort. Hij zorgt ervoor dat ik op mijn rug kom te liggen en springt met al zijn gewicht bovenop me. Ik schrik, had dit niet aan zien komen, weet niet wat te doen. Hij raakt me overal aan, zijn handen lijken op alle plekken tegelijk te zijn, zijn mond is in mijn nek. Ik wend mijn gezicht af en duw en duw en duw. Ik vecht tot hij van me af is en dan zucht hij diep. Hij kijkt weer recht naar boven en negeert me volkomen, ik voel me hopeloos alleen. Waarom kijk je niet naar me? Waarom laat je me niet weten dat het oké is? Waarom negeer je me zo? Ben ik dan voor de rest nergens goed voor? Allemaal dingen die ik tegen hem wil zeggen, allemaal dingen die ik al vaker tegen hem had moeten zeggen. Maar de woorden komen er niet uit. Ik ga weer tegen zijn borst aan liggen, om toch maar dichtbij hem te zijn, maar ik voel zijn afwezigheid en dat zorgt voor een steek in mijn hart.
En dan gebeurt het weer. Hij springt op me, raakt me overal aan. Ik moet hem weer van me af krijgen, mezelf weer bevrijden. Ik voel dat mijn lichaam uitgeput raakt, maar toch houd ik het vol tot hij weer van me af is. Als hij me daarna weer aanvalt, en nog en keer, en nog een keer, is al mijn vechtlust verdwenen. Ik wil niet boos op hem worden. Ik kan niet tegen die confrontatie, ik hou van hem en ik wil niet dat hij me weer gaat negeren. En ik ben moe van het vechten. Het is zo vermoeiend om dat telkens weer te doen. Hij is zo groot en sterk, hij houdt het gevecht toch veel langer vol. Houdt het dan nooit op?
Ik geef toe. Ja, hoe erg ik mezelf er ook om haat; ik geef toe. Hij neemt mijn lichaam, het lichaam dat hij eerst helemaal uit heeft geput. En het maakt hem niks uit hoor, nee, hij doet het met plezier. En ik voel me verraden, niet door hem, maar door mezelf. Waarom laat ik dit telkens weer gebeuren? Mijn kleren gaan uit. Zie je, dit is wat je hebt gewonnen met je machtstrijd. Daarna gaan zijn kleren uit. Ik vecht niet eens meer tegen je, ik ben net een mak lammetje, handig hè? We hebben seks, of heb jij meer seks met mijn lichaam? Het gaat allemaal voor een groot deel aan me voorbij. Zelfs als hij op een gegeven moment met zijn hand mijn keel stevig omsluit, maak ik het bijna niet mee. Ik weet wel dat het met me gebeurt, maar ik lijk als verlamd. Mijn lichaam beschermt me niet meer, zij heeft het opgegeven. Nee, ik ben op een hele andere plek dan jij. Ik ben alvast wat verder in de tijd, op het moment dat hij klaar is en weer naast me ligt. Aan dat beeld houd ik obsessief vast. Ja, hier moet ik doorheen, dit moet ik doorstaan, maar straks ligt hij weer naast me en kan ik tegen hem aanliggen. Zonder me zorgen te hoeven maken dat dit weer gebeurt. Want, hoe gek het ook is, ik hou van hem. Het ligt vast allemaal aan mij.




Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens