vrijdag 22 september 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
esmee - mijn lieve moeder
Gepubliceerd op: 05-04-2002 Aantal woorden: 390
Laatste wijziging: - Aantal views: 2245
Easy-print versie Aantal reacties: 4 reacties

mijn lieve moeder

esmee


Ooit, ooit was ik een gelukkig persoon. Gewoon gelukkig, school, werk, vrienden en af en toe een probleempje maar dat dat hoort er bij. Tot er een grote verandering kwam in mijn leven.

Ik kreeg te horen dat mijn moeder kanker had en dat ze niet lang meer zou leven, de kankercellen waren in heel haar lichaam uitgezaait. Dag na dag zag ik haar achteruit gaan. Het begon met veel slapen maar later kon ze niets meer, niet eten, praten en lopen, maar ik vond het ergste dat ik haar ook niet meer zag lachen. vroeger was het thuis een groot feest, altijd lol. maar nu, iedereen zat een beetje doelloos thuis. En het enige wat mijn lieve moeder kon doen was met moeite een knipoog geven en dat deed mij zo'n pijn. Ik wou gewoon dat het weer zoals vroeger werd. Maar dat gebeurde niet, ze stierf. In het totaal heeft het vier maanden geduurt tot ze uit haar lijden werd verlost.

Toen kwam de begravenis, ik had een brief geschreven die ik zou voorlezen maar daar is weinig van terecht gekomen, ik kon geen woord uitbengen, het enige wat ik kon was huilen. Ik vond het wel heel fijn dat heel mijn familie er voor me was. Daar heb ik heel veel aan gehad.

Ik heb alles best goed kunnen verwerken, het duurde een tijdje maar ik kan nu tenminste weer over haar praten en wat ik nog beter vind is dat ik ook weer om leuke herinneringen aan haar kan lachen. Ik ben weer gelukkig.

Ik heb er wel van geleerd. Aan alle moeilijke tijden komt een eind. Maar je moet je zeker niet groot houden want dan maak je het nog erger voor jezelf. Mijn moeder is dood, dat vind ik heel erg maar ze heeft nu haar rust gevonden en daar ben ik heel blij om. Als ik terug kijk naar wat er allemaal is gebeurd is dat toch de mooiste tijd uit mijn leven geweest. Ik heb ervan geleerd, ik zie nu in hoe belangrijk je familie eigenlijk is, ik ben erachter wie mijn vrienden zijn en ik kan nu beter met mijn problemen omgaan. Maar toch is die vrouw er niet meer, een vrouw waar ik altijd op kon bouwen, mee kon lachen, huilen.... mijn lieve moeder

M. @ 10-06-2002 21:38:44
Een jaar geleden ben ik weggelopen bij mijn moeder. Het ging niet goed. Mijn moeder en ik hadden altijd ruzie. Nu ik op mijn zelf woon, ik ben 17, is het moelijk om alleen te zijn. Er es geen moeder meer die zegt: Tanden poetsen en naar bed. Ik snap je verhaal goed. Eerst was je moeder er altijd en nu is ze weg. Onthoud goed, dat ze in je hart leeft. En daar zal ze altijd blijven.


Debbie @ 28-04-2002 11:17:18
hoi esmee... ik vind het erg lullig voor je van je moeder. Mijn opa is er ook aaan overleden en daar had ik ook heel veel problemen mee. Familie kan heel vaak een blok aan je been zijn maar in zulke tijden zijn ze heel aardig en begripvol. Ik ging bij het lezen van dit verhaal bijna zelf weer huilen. Heel veel sterkte toegewenst! xxx debbie


Ger @ 06-04-2002 13:01:06
Hallo Esmee,
Ik hoop, dat je door het schrijven van deze lieve tekst ook de verwerking van de dood van je moeder beter aankunt.Persoonlijk vind ik het erg knap om zo je gevoelens te uiten. In ieder geval veel sterkte toegewenst,ook bij mindere dagen.
Ger


@ 06-04-2002 12:08:45
Hoi Esmee. Dapper van je dat je hier je verhaal durft te plaatsen. Ik denk dat er vast wel mensen zijn die zich in je zullen herkennen. En veel sterkte na dit grote verlies!

Geoffrey



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en RenÚ Claessens