donderdag 18 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
martin - Morfine voor de ziel - deel 1
Gepubliceerd op: 27-11-2003 Aantal woorden: 701
Laatste wijziging: - Aantal views: 2110
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Morfine voor de ziel - deel 1

martin


Als de dagen korter worden en buiten het grijs en grauw het licht en blauw verdreven hebben raakt de verdoving uitgewerkt. Opgejaagd door kou en slagregen stort de realiteit zich op mij neer. Ik mis haar. Ik mis haar al 17 jaar lang. Een geheim dat ik draag als een gat in mijn ziel. Verborgen. Zelfs voor mijn vrouw. Ik hou wel van mijn vrouw. Denk ik. Maar toch is het anders en soms zou ik willen dat ze er niet was. Dat ik vrij zou zijn. Weer bij haar zou zijn.

6 februari 1983. Zondagmiddag. Ik breng haar naar huis nadat ik haar ontmoet heb in de discotheek. Ik ben gewoon puberaal geil en ik wil haar pakken. Onderweg praat ik veel. De hemel is strakblauw. Het is niet echt koud. Onze jassen hangen open en ik kan haar hals zien. De wandeling is lang en in het licht zie ik haar pas goed. Eigenlijk is ze niet mooi. Een wat kromme neus, hooiachtig haar en haar voortanden staan licht naar voren. Klein is ze ook. En ze heeft brede heupen. Ik hou me voor dat als je seks wilt je dan het beste een niet te mooi meisje moet nemen. Meisjes met ‘foutjes’ zijn immers het gewilligst. Toch? In spannende afwachting loop ik met haar door. Langzaam. Dat wel.

Al grapjes makend en kletsend over voornamelijk mijzelf wordt ik steeds meer gevangen door haar ogen. In de volle zon helder blauw. Uit de zon in de schaduw van een boom of huis waren ze groen. En diep. Ze liet mij praten en af en toe glimlachte ze of keek ze wat sceptisch. En iedere keer als ik haar twijfel zag voelde ik me onzeker en was ik bang dat ze door mij heen zou kijken. Zien wie ik werkelijk was. Ik weerde dat weer af door haar quasi opgewekt en spontaan iets over haarzelf te vragen. Telkens antwoordde ze kort en zonder omhalen. Ik kreeg niet zoveel uit haar. Dat was ook helemaal niet zo erg, want telkens als zij antwoordde bedacht ik zelf weer iets dat ik haar wilde vertellen. Uiteindelijk kwamen we bij haar huis aan.

Het huis is een soort geschakelde 2-onder-een-kap met een plat dak en een carport. Onder de carport staat de auto van haar vader. Een grote spierwitte Volvo. We lopen een stukje onder de carport door tot aan het punt dat we aan het meeste zicht ontrokken zijn en we ook door het keukenraam nog net niet gezien kunnen worden. Ze draait zich naar mij toe en leunt met haar rug tegen de muur. Haar handen stopt ze diep in haar jaszakken. Mijn hart gaat tekeer en mijn benen voelen slap aan. Als ze me glimlachend en ook met verwachting aankijkt pak ik haar zachtjes om haar middel. Ze weert me niet af, maar plaatst haar handen achter mijn ellebogen. Ik buig naar haar toe en kus haar. Ze drukt zich tegen mij aan en we kussen elkaar lang. Ondanks dat de schemer al had ingezet had ik het gevoel in het volle zonlicht te staan. En in een seconde, nee minder dan een seconde was ik verliefd. Voor de eerste keer straalverliefd. Trillend vraag ik haar of ze verkering met me wil. Ze zegt ja en ik durf dan niet veel meer dan alleen kussen. Bang haar af te schrikken. Bang voor afwijzing. Maar vooral bang om af te gaan als ze mijn aanraking zou beantwoorden. God wat gebeurde er met me?

Een schrille boze vrouwenstem klonk door het keukenraam. “Kom je binnen? We gaan nu eten!”. Met de nadruk op nu. We waren gezien en haar moeder was het er blijkbaar niet mee eens. Ik schrok, maar zij bleef rustig en zei geluidloos de woorden van haar moeder na en trok daarbij een spottend gezicht. “Kom vrijdagavond naar het centrum” zei ze. Ze draaide zich van me weg en liep de al geopende voordeur door naar binnen. Met een klap werd de deur weer dichtgeslagen. Langzaam. Heel langzaam liep ik naar huis. En onderweg zei ik wel honderdmaal haar naam. Ik was verliefd en ik zou haar vrijdagavond weer zien. God wat was ik verliefd!


@ 21-06-2015 15:35:42




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens