dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Javix - Kus of kot
Gepubliceerd op: 20-11-2003 Aantal woorden: 925
Laatste wijziging: - Aantal views: 1803
Easy-print versie Aantal reacties: 2 reacties

Kus of kot

Javix


Kus of kot



Ik wandel de Ravenstraat uit, op weg naar het werk. Het is zes uur woensdagavond; acht lange werkuren staan me ongeduldig op te wachten. Ik stop bij een cafeetje op de weg, en sta even stil. Ik voel een deels onweerstaanbare drang om me ziek te melden en rustig iets te gaan drinken in de desbetreffende horecazaak. Maar net als de vorige dagen speelt mijn zin voor verantwoordelijkheid mij parten en vervoeg ik mijn weg in de Vlamingenstraat. De doch doorgaans boeiende weg laat vanavond aan mijn interesse te wensen over; een opvliegende duif, twee beschonken studenten en een omvergevallen witte fiets is het enige dat hij vanavond te bieden heeft. Wanneer ik op het werk kom, is de zin om me duchtig in het zweet te werken me in dergelijke mate ontvlucht dat ik besluit het werk te laten voor wat het is en nog even te blijven wandelen. Ik bevind mij aanstonds aan de Naamsepoort. Tweemaal rood en eenmaal groen, de verkeerslichten, er valt nauwelijks mee te leven. Na ettelijke minuten ongeduldig wachten en voetschuifelen steek ik de ring over op zoek naar betere oorden. Tevergeefs. Achtereenvolgens bevind ik mij aan de ingang van de Delhaize, het Heilig Hart-instituut, een bushalte, en tientallen andere plaatsen, elk nog saaier dan de vorige. Wanneer ik, na enkele malen van richting te veranderen, op de campus van de universiteit terechtkom, is de maat vol. Het wordt me duidelijk dat wat de buitenwereld betreft, vermaak zeer schaars is. De binnenwereld dan maar. Ik ga rustig op een naburig houten bankje zitten en sluit de ogen, bij deze de buitenwereld vervolgens compleet negerende. Mijn gedachten dwalen af naar mijn kindertijd. Die lang vervlogen tijd, toen voetbal nog sjotten was, en vrouwen nog meisjes waren. Toen ik, nog uk was. Ik denk terug, aan alles en nog meer. Ik denk en denk, maar herinner me nagenoeg niets. Dat we thuis altijd Cola-light dronken, dat wel, maar verder niets, tot op een bepaalde dag. Een historische pagina in het draaiboek van mijn leven, die dag, vrijdag 1 september 1995. Het begin van het kersverse schooljaar vatte ik voor het eerst aan in Berg, een deelgemeente van Kampenhout. De bel rinkelde, en ik begaf me gehoorzaam naar het leslokaal van het vijfde leerjaar. Plots bevond ik me tussen een hoop vreemde gezichten, wat me in niet geringe mate een beangstigend gevoel gaf. Normaal, dat wel, nog jong, nieuwe school, nieuwe omgeving, nieuwe mensen. Minder vanzelfsprekend is echter dat in de loop van dat jaar en het aansluitende, het leeuwendeel van die gezichten vreemd voor me bleef. Ik kende hen, en zij mij, maar we kenden elkaar niet. Er was nochtans één, ja slechts één, meisje dat me mateloos fascineerde. Ze doet me nog steeds denken aan een sprookje van weleer: "ze had lippen zo rood als bloed, een huid zo wit als sneeuw, en haar zo zwart als ebbenhout." Eindeloos verliefd was ik, doch zou het haar nooit laten merken. Ik was er niet klaar voor, niet voor die gevoelens die ik toen al, op dergelijke jonge leeftijd, voor haar voelde. Na de zomer van '96, draaide ik de knop gedeeltelijk om in mijn hoofd, en besloot wat minder kinderachtig te doen, en haar toch langzaamaan een fractie van mijn liefde te laten ervaren. Beeld je niks in, ik bleef nog steeds verlegen en bedeesd. Geen haar op m'n hoofd die eraan dacht om haar van mijn gevoelens te laten weten. Ik zou het haar laten voelen... Maar de nodige durf en doorzettingsvermogen ontbrak me. Mijn faalangst daarentegen, werd des te groter. Waar ik me wel aan waagde, waren onschuldige knipoogjes, speelse lachjes en vele andere triviale dingen. Ik maakte mezelf wijs dat dit genoeg was. Dat ze zich, door me met opzet te laten tikken bij een spelletje "Kus of kot", geapprecieerd en geliefd zou voelen. Naïeve jongen... Na het zesde leerjaar, scheidden onze wegen, en ze zouden niet meer samenkomen tot twee jaar later, in het ASO van de Don Bosco-school te Haacht. De richting Economie-Wiskunde, met Nauwel- en Bogaerts respectievelijk als hoofdleerkrachten. Begin september, drukke dagen voor iedereen, handboeken moet gekaft, agenda's ingevuld en schriften gekocht. Tijdens die eerste dagen, konden we weer verbazend goed overweg met elkaar, alsof we nooit gescheiden waren. Hoewel mijn instelling en gedachten erop vooruit gegaan waren, mijn zelfvertrouwen was dat niet. Wederom bevond ik mij in een platonische omgeving, omsingeld door prikkeldraad. Elke poging uit die omgeving te ontsnappen zou onvoorkomelijk eindigen in een emotioneel bloedbad, wat het me wel waard was, had ik mijzelf enige kans op slagen toegekend. Maar niet dus. Na dit schooljaar, verloren we weer het weinige contact waar sprake van was. En afgezien van enkele weinige ontmoetingen in de jaren die daarop volgden, zag ik haar nooit. Ik had geleerd mijn situatie te aanvaarden, op een manier waarmee schijnbaar te leven viel. Maar zelfs nu, op dit eigenste moment op het bankje op de campus, verlang ik naar een spelletje "Kus of kot", en kan ik niet wachten om me te laten vangen. In haar web, dat zalige web van verlangen, gesponnen door onbeschrijflijke herinneringen aan mijn enige pure liefde.

Javix @ 20-11-2003 03:52:47
of de categorie Persoonlijk is ook goed, kies maar, you're the experts ;-) thx


Javix @ 20-11-2003 03:26:50
de tekst moest in de categorie verhalen komen, sorry, eerste inzending :-) gelieve dit aan te passen? thx



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens