dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
giel - Meer Bieke dan Bieke zelf
Gepubliceerd op: 30-09-2008 Aantal woorden: 1034
Laatste wijziging: - Aantal views: 1151
Easy-print versie Aantal reacties: 2 reacties

Meer Bieke dan Bieke zelf

giel




Het is hoepladidoe niet meer vrijdag maar laterdag.
Schrijffout! Met opzet. De Z heb ik urenlang kunnen benutten tijdens het slapen zodat het nu Later is én DAG. Wat wil je nog meer?
Het is tien uur en ik sta onder de douche, in mijn nakie: douchen met een zwembroek aan zou pas belachelijk zijn. Als ik me inwrijf met douchegel krijg ik me daar een janus van een inval: dit moet, zo denk ik, zowat de beroemdste douchescène zijn die er is want al kent geen kat mij maar het water dat over me stroomt, bestaat op zijn minst al voor de komst van Joachim Stiller - wat zeg ik: voor de geboorte van het kindje Jezus. En ik, ik mag er zo maar in mijn blootje onder…!

Op mijn kamer een verse onderbroek aangetrokken, de vorige had bruine strepen. Die had die overigens al toen we hem in de supermarkt kochten. Ik vond het niet zo een denderend motief maar mama had hem al in de winkelkar gegooid.

En zo wordt het stilaan tijd om eens deftig met mijn fluit te gaan spelen. Tjonge, wat kan dat deugd doen, zo vlak voor de muziekles.

Zou Bieke met haar rosse paardenstaartjes ook al achttien zijn? Ik krijg het in elk geval warm van haar, ik fantaseer dat ik haar eens goed pak, aan haar staartjes enzo. En bij haar tuba want als er één ding is dat me ongemakkelijk maakt zijn het wel kortgerokte meisjes met rosse staartjes die beter op hun tuba kunnen spelen dan ik op mijn dwarsfluit. Ik koos voor het conservatorium, precies om op mijn dwarsfluit te spelen en niet om te zien hoe zij met haar ding te keer ging. Ja, ze heeft me dan wel gevraagd of ze met mijn fluit mocht spelen en ik antwoordde als het dan ook eens met die van haar mocht.

Half zeven, mama is thuisgekomen. Ze is, zegt ze, moe. Met al die vervelende klanten, zeker als ze op de koop toe ook nog eens vervelend zijn en ze je niet eens de kans geven even te gaan zitten maar je de godganse dag dwingen recht te staan op je onderste poten omdat ze niet weten welke kleren ze willen hebben en dan alles en nog wat beginnen te passen zodat mama achter hun rug alles terug moet plooien en terughangen en –leggen alsof ze nog niet genoeg om haar handen heeft met de hele dag recht te staan. Ach ja, dat soort van klootjesvolk dus.
Mama zegt dat ze gaat douchen en ze vraagt of ik er ook al een genomen heb. Ja, zeg ik, maar dat ik hem al wel had teruggezet. Haha grapje, maar dat had mams niet door, ze is dan ook moe.

Net op het moment dat ik me afvraag wie er vanavond weer mama zal bezoeken zegt ze dat we nog eens fijn onder ons tweetjes zullen zijn.
Joepie, roep ik, in gedachten doch blijkbaar ook luid want ze heeft het gehoord.
‘Ja schat,’ zegt ze, met een pruillip, ‘soms gaat het niet anders. Het leven is duur en met mijn baan als verkoopster komen we er niet. Dat snap je toch wel?’

Het eerste wat ik snap is dat ik dolletjesblij ben dat ik dat nijlpaard van gisteren vanavond niet op onze flat zal tegenkomen. Die wateros die me vanonder zijn zware wenkbrauwen bekeek alsof ik een muis was. Zo zie je maar dat nijlpaarden in de Schelde of zo thuishoren en niet in onze woonkamer, gang of, godbetert mama’s bed en dat ik dus helemaal geen muis ben want mama heeft schrik van muizen.

En zo zijn er al talloze beesten over de vloer gekomen die ik niet eens kan benoemen.

Ik zit vol twijfels en dat heeft ze in de mot. Vraagt of ik dan niet blij ben. Dat de jongens in mijn klas zoiets niet doen, zeg ik, na enig aandringen.
‘Hoe weet je dat dan?’ vliegt ze ongemeen scherp uit. ‘Het is ons groot geheim dat je aan niemand mag vertellen, dat heb je al beloofd van toen je een kleine jongen was!’
‘Dat is ook, mama, ik heb het nog nooit aan iemand gezegd en hou dat zo!’
‘Denk je dan dat die jongens hun geheim wel aan jouw neus komen hangen?’
‘Nee, natuurlijk niet.’ Ik lach. Dom dat ik soms ben!
‘Wat wij hebben is dan toch weer niet zo bijzonder?’ vraag ik, verward.
‘Jawel’, zegt ze, ‘jij bent een bijzondere jongen - anders zou je toch niet in het bijzonder onderwijs zitten.’

Ja, en die gasten in mijn klas hebben een mama die veel ouder is en niet zo knap. Mama was zestien toen ze me kreeg. Ze is lief en echt cool. Mijn beste vriendin. Ik zit veel alleen en als ze thuis komt is er die gezellige drukte. Als ze tenminste alleen is of geen date heeft. Anders eist ze me doorgaans op. Soms is dat wel wat verstikkend, meestal niet. Ben het al jaren zo gewoon, dus.

Voor ze gaat douchen, vraagt ze nog hoe mijn dag was. Ik vertel van de muziekles. Van Bieke ook, het meisje met de paardenstaartjes.
‘En deed je dat wat?’ vraagt ze.
En voor ik wat kan zeggen knijpt ze bij me in dat wat in de kerk boven het altaar hangt.

Als ze uit de badkamer komt zijn haar haren geknoopt in twee paardenstaartjes. Zoals Bieke!
‘Wie is het mooiste?’
Bieke droeg een kort rokje, dat wel. Maar mama een kort nachthemdje dat ook nog eens doorschijnend is. Ze wordt zo een beetje meer Bieke dan Bieke zelf. Zo’n klik die ik nodig heb.

‘Lijntijd,’ zegt ze, en we scharen ons rond haar nachttafeltje. Ze tovert witte poeder uit een zakje dat ze met een bankkaart op een streep fijn hakt. Haar neus er als een kruimeldief over gaand. Op een eindje na - dat voor mij is.

Meer heb ik niet meer nodig om als een hond in bed te springen.





giel @ 17-10-2008 23:14:17
Ja, en veel meer dan dat, zou ik zo denken


giel @ 17-10-2008 22:38:57
Bieke heeft traantjes




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens