dinsdag 16 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Rudsel Rodriguez - Maya van Santen
Gepubliceerd op: 15-11-2003 Aantal woorden: 1674
Laatste wijziging: - Aantal views: 1743
Easy-print versie Aantal reacties: 3 reacties

Maya van Santen

Rudsel Rodriguez


Ik ben op het feest van Rolf en Hetty van Meeteren enorm opgelucht als Hetty me meteen vertelt dat Marion er niet is.
"Ze is nog op vakantie in Florida. Volgende week komt ze..."
"Met de slijmbal?"
Hetty geeft een troostende ruk aan mijn onderarm.
"Toe, Rudy, dat is zo voorbij. Geloof me. Gewoon een bevlieging van d'r. Voordat je 't weet, komt ze weer bij je terug."
"Ja, ja..."
Hetty kijkt opeens langs me heen en een brede grijns verschijnt op haar bezwete gezicht.
"Sorry, Ruud, maar er komen net nieuwe gasten binnen..."
Ik knik maar wat en verplaats me neerslachtig naar de provisorische bar op de grote porch. Rolf begroet me overdreven uitbundig en schenkt ogenblikkelijk een perfecte baco voor me in. Met het glas in de hand voeg ik me bij een groepje van vijf man. Ik ken ze alle vijf, zij het oppervlakkig. Maar dat is geen kunst. Curacao is maar een klein eiland. Ze kwetteren opgewonden over de komende Bonaire regatta waar ze alle vijf aan meedoen. Het onderwerp interesseert me niet veel. Ik vind zeilen geen klap aan. Tennissen en diepzeeduiken zijn mijn sporten.
Terwijl ik met een half oor luister, laat ik mijn blik onopvallend ronddwalen. Het is beredruk op dit feest van Rolf en Hetty. Ik schat dat er zo'n zestig mensen aanwezig zijn. Ook veel Antillianen wat me verwondert. Rolf gaat nauwelijks met ze om. Wat dat betreft, is hij een echte macamba.
Ik voel opeens dat ik word gadegeslagen. Mijn ogen maken overtime tot ik recht in twee donkere, amandelvormige ogen kijk. De eigenares steunt met het hoofd in de palm van een hand en slaat haar ogen niet neer maar blijft me met openlijke belangstelling opnemen. Mijn wangen slaan aan het branden en mijn maagspieren slaan op tilt omdat het lang geleden is dat een vrouw zo naar me gekeken heeft.
Aan het opwindende ogenspel komt helaas een abrupt einde als een vrouw met sluik, blond haar zich bij haar aan de bar voegt. De blonde heeft blijkbaar iets heel geestigs gezegd want de vrouw met de donkere ogen barst in een klaterend gelach uit. Ik schat haar een jaar of dertig.
Ze is ongelooflijk aantrekkelijk. Gitzwart haar, vol kleine speelse lokjes aan de voorkant, aan de achterkant laag in de nek naar binnen krullend, omlijst een gebruind, ovaal gezicht met twee prachtige ogen, een kleine, spitse kin en lichtroze geverfde lippen. Haar geprononceerde jukbeenderen maken dat haar wangen iets ingevallen lijken waardoor haar mond wat getuit is.
Terwijl ze nog altijd luistert naar de blonde met het sluike haar, steekt ze de brand in een sigaret waarna haar ogen traag omhoog komen en zich andermaal aan de mijne hechten. Haar blik heeft zo'n intense sensualiteit dat ik het overal tegelijk benauwd krijg. In mijn strot, mijn borst, mijn maag, overal. En tussen mijn benen ontstaat enige beroering.
Ik hoor dat er eindelijk een einde aan de serie merengues komt en het begin van een bolero opklinkt. Mijn hart begint onstuimig te roffelen omdat ik overweeg om haar ten dans te vragen. Ik ben verdomme al te laat. Een lange, bebrilde slungel wurmt zich tussen de beide vrouwen in en fluistert iets in het oor van de donkere. Ze werpt me een snelle, steelse blik toe voordat ze instemmend knikt en haar sigaret in de asbak voor haar dooft.
Ik ben lang niet de enige die haar nakijkt terwijl ze in de richting van de dansvloer loop met brilhans in haar kielzog. Ze glijdt meer dan dat ze loopt waardoor haar slanke heupen in een verleidelijke cadans bewegen. Ze is slank. Niet zomaar slank. Superslank. Ze draagt een korte, zwartleren rok en een roze mouwloos truitje. Een smalle ceintuur met een zilverkleurige gesp omsluit haar wespentaille.
Rolf komt de grote ontruimde woonkamer uit die vanavond als dansvloer dienst doet. Hij heeft zijn arm vrijmoedig om de schouders van een mollige Antilliaanse geslagen. Hij geeft haar een speelse tik op haar prominente achterste waarna ze zich giechelend uit de voeten maakt. Ik houd Rolf tegen als hij zijn plaatsje achter de bar wil gaan innemen.
"Wie is die adembenemende vrouw?" vraag ik, in de richting van de dansvloer knikkend. Een vette grijns verschijnt op zijn smoel.
"Er ontgaat jou ook niks, he, Ruudje... Dat is Maya van Santen. Pas een week of zes op ons dushi Korsow. Wat een stuk, he?"
"Is ze getrouwd?"
"Ja, helaas wel, jongen."
"Met die lange brilhans?"
"Nee, joh. Haar man komt pas over een maand of twee hier naar toe. Gaat voor IBM werken. Schijnt een briljante vogel te zijn op het gebied van..."
Hij maakt zijn woorden niet af omdat er aan de bar luidkeels om hem geroepen wordt.
Met een verse baco in mijn hand manoeuvreer ik zo onopvallend mogelijk in de richting van de glazen schuifdeuren die naar de woonkamer leiden. In de opening houd ik in en leun met mijn schouder tegen het metalen frame.
In de obscuur verlichte kamer dansen drie paren dicht tegen elkaar aan. Een ervan is natuurlijk brilhans met Maya van Santen. Ik voel haat voor brilhans in me opborrelen omdat hij zijn armen in een soort van houdgreep om haar heen geslagen heeft. Ze kan geen kant op. Behalve de zijne.
Ze roteren langzaam op het slepende ritme van de bolero. Als ze me tijdens een draai in het oog krijgt, voel ik mijn keel verkrampen. Haar blik heeft iets smekends gehad. Brilhans maakt zijn draai weer zodat ze uit mijn gezichtsveld verdwijnt. Maar als ze weer te voorschijn komt, staan haar ogen zo mogelijk nog smekender.
Mijn hart zit in de buurt van mijn keel als ik mijn glas op een bijzettafeltje plaats en de kamer in loop. Ik tik brilhans op zijn schouder. Hij kijkt me verstoord aan.
"Sorry... wisseldans," zeg ik achteloos en pak Maya van Santen bij de pols vast. Puberale trots vervult me als ze zich onmiddellijk van brilhans losmaakt en naar me toe komt glijden.
"Wisseldans..." sneert brilhans verbolgen, "lazer op, joh, met je wisseldans. 't Is hier geen frobelschool."
Hij doet een poging om zich Maya van Santen weer toe te eigenen, maar zij schudt zijn hand resoluut van zich af.
"Nee... 't is echt zo. Er is nu wisseldans," zegt ze beslist. Ik kan zien dat brilhans in onzekerheid verkeert. Dat hij twijfelt tussen geweld of een geruisloze aftocht. Ik zet me al een beetje schrap als hij tegen ons beiden sist:
"Ach, wat kan 't mij verrekken ook."
Kwaad beent hij met een minachtend wegwerpgebaar de kamer uit. Maya van Santen smoort haar opkomende giechel door haar mond tegen mijn schouder te persen. Ik voel haar warme adem door mijn shirt heen.
"Bedankt..." zegt ze zacht, "dat je me van die plakkerd verlost hebt."
"Daar houd je niet van? Van geplak?"
"Het hangt er helemaal van af met wie..." fluistert zo op zo'n suggestieve toon dat tintelingen over het midden van mijn rug ribbelen.
Als ik de druk van mijn vingers op haar rug iets opvoer, vlijt ze zich ogenblikkelijk dicht tegen me aan en slaat haar armen om mijn nek. Langzaam bewegend op de maat van de bolero voel ik haar overal. Haar vingers in mijn nek, de druk van haar borsten, de zilveren gesp van haar riem, haar adem in mijn hals, haar rechterbeen dat ze bij elke draai diep tussen de mijne steekt. De geur van haar lichaam, vermengd met die van haar parfum, doet me aan magnolia's denken.
Mijn zintuigen worden te veel op de proef gesteld zodat ik een erectie voel opkomen. Uit alle macht probeer ik aan andere dingen te denken. Aan de vakantie die bijna ten einde is, aan de duikafspraak van morgen, aan Marion die met de slijmbal op vakantie is, aan de Buick die nodig naar de garage moet. Het heeft geen enkele zin.
"Mmmm... leuk," lispelt Maya van Santen bij mijn oor.
"Wat is leuk?" piep ik hees.
"Dit..." murmelt ze en wrijft haar onderlichaam zijdelings langs me heen. Het gebeurt zo onverwacht dat een schor kreuntje uit mijn mond floept. Ik voel haar opbollende wang tegen mijn kaak. Ze vindt het nog leuk ook.
De bolero maakt met een trillende uithaal van een gitaar een einde aan zichzelf. Ik maak me van haar los, maar ze blijft dicht bij me staan in afwachting van het volgende nummer. De beide andere paren verlaten de dansvloer zodat we het rijk alleen hebben.
Ze schuift nog iets dichter naar me toe en ik voel plotseling de knokkels van haar rechterhand tegen me aan. Op een kwetsbare plaats. Ik neem eerst aan dat het onopzettelijk gebeurt totdat ze me uitdagend aankijkt en haar vingers heen en weer beweegt.
Op hetzelfde moment dat Tony Esposito over Papa Chico begint te zingen, verlies ik mijn beheersing. Ik trek haar in mijn armen en pers haar tegen me aan. Vol overgave doet ze mee, tilt haar gezicht naar me op, zoekt met geopende lippen mijn mond.
Ik ben nog nooit zo gekust. Mijn mond wordt eerder verslonden dan gekust. Ze zuigt mijn tong haar mond in, sabbelt en knabbelt eraan, zuigt aan mijn onderlip en bijt er zachtjes in, dringt met een smalle, flitsende tong naar binnen tot in de verste uithoeken van mijn mondholte, draait gekmakende cirkels om mijn tong.
Van dansen komt niet veel meer, omdat we beiden door het dolle heen zijn. Wild schok ik tegen haar aan, krom mijn handen om haar billen, druk mijn vingers tussen de strakke rondingen. Ze buigt haar linkerbeen opzij waardoor mijn gretige vingers een zee van ruimte krijgen.
Tony Esposito is veel te vlug uitgezongen. Hijgend laten we elkaar los, kijken elkaar dronken van wellust aan. Secondenlang tot er een wat stiekeme glimlach op haar gezicht verschijnt. Mijn hand vastpakkend prevelt ze:
"Kom, we kunnen hier maar beter weggaan, anders gebeuren er nog gekke dingen."
Als een kleine jongen laat ik me meevoeren. Alsof we al niet gek genoeg gedaan hebben, bedenk ik duizelig, terwijl ik gedwee achter haar aan loop.

hahahahahahah @ 30-11-2007 15:23:58



Rudsel Rodriguez @ 30-11-2003 10:58:11
Sexy Lady, bij deze beloofd. Hoe zou ik een verzoek van sexy lady kunnen weigeren?


sexylady @ 29-11-2003 15:07:46
mag er een vervolg op komen?



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens