woensdag 24 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Ronald Pino - Ik was gelukkig in Utrecht
Gepubliceerd op: 21-09-2008 Aantal woorden: 395
Laatste wijziging: 22-09-2008 Aantal views: 1966
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Ik was gelukkig in Utrecht

Ronald Pino



Op de 20ste september was ik zeer gelukkig. Het begon al op de taxistandplaats van het Centraal Station in Utrecht waar ik Sabine Luypaert ontmoette als eerste van de bijeenkomst van het schrijversweb. En de rest van de dag stond in het teken van verder ont te moeten.

Omdat ik geen enkele ervaring heb met het treffen van illusteren, had ik mijn aanwezigheid bij het samenzijn kort gehouden. De anderen gingen na het kennismakend keuvelen nog even wandelen in de stad voor ze zich aan het ongetwijfeld aangepaste souper wijdden.

Vriendenschrijvers van het schrijversweb laat je nooit overkomen wat je nu hebt meegemaakt namelijk dat je er niet bij was. Je hebt humor gemist wat ik net eufemistisch keuvelen noemde maar het betrof begrip, diepzinnigheid van gesprekken en bovenal de weerslag van wederzijds respect en acceptatie.

Ik was te gelukkig om me daarna te kunnen wijden aan de ernst van mijn columns over uiteindelijk de vraag of onze hersenen denken of dat ons brein gedachten opvangt en verwerkt. En kon niet slapen…

In de nacht opende ik mijn mail en foto’s rolden binnen van mijn nieuwe vrienden. Daarbij één heel bijzondere: alle schrijvers voor het beeld van de middeleeuwse dichter/student François Villon. De held van mijn eerste jaar in Utrecht. De held van een bijzonder lustrum van het corps. Een stoet herinneringen nam uitgebreid plaats naast me. Plotseling leefden ze allemaal weer; de dragers van mijn jonge lachen, leven, liefhebben en jawel daar tussendoor ook studeren.

Makkers het zou jammer zijn als we voor de volgende schrijversweb bijeenkomst de veehallen moeten afhuren maar ik weet nu al dat ook die dag een vervulde zal zijn. Wees erbij als we weer samen zijn.

Wat kan er beter zijn dan melancholie wegvagen met een gedichtje van Villon dat hem van de galg redde – maar daarna hebben we niets meer van hem gehoord. Villon was om zijn scherpe tong (en pen!) ter dood veroordeeld en de koning gaf hem het laatste woord voor hij zou bungelen. Philip lachte zo om zijn laatste woorden dat hij hem gratie verleende.


Ik ben Villon
Wiens naam zo bont is
Parijs dat mijn geboortegrond is
Hangt mij in een strop die rond is
Zo leert mijn kop
Hoe zwaar mijn kont is






@ 21-06-2015 15:35:42




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens