dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Roger Veerman - Zelf housemuziek maken
Gepubliceerd op: 06-05-2008 Aantal woorden: 718
Laatste wijziging: - Aantal views: 1274
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Zelf housemuziek maken

Roger Veerman


"Wat een herrie!" lachte meneer Theo toen hij het bandje van Jaap en Berend weer afzette.
"Maar wel leuk gedaan, house zal mijn muziek niet worden maar jullie zijn wel creatief bezig"
Het was de wekelijkse muziekles op Donderdagmiddag. Jaap en Berend hadden naar eigen zeggen zelf housemuziek gemaakt en een bandje daarvan laten horen aan de klas. Housemuziek was helemaal stoer zo halverwege de jaren 90. Als basisscholier hoorde je op de radio en in de kinderdisco vooral de gelikte commerciele platen van 2 Unlimited en consorten maar dat vond je dan al harstikke mooi. En sommige grote jongens hadden muziek van Thunderdome. Dat was hard en voor de echte bikkels.
Op het bandje was vooral het drumstel van Jaap te horen. Terwijl hij normaal zijn muzieklerar moest volgen ramde hij er nu vrolijk op los. Berend deed een vrijwel onverstaanbare rap. Het enige wat ik eruit kon halen was dat het ging over hoe fantastisch ze wel niet waren.

"Zullen wij ook housemuziek maken? Dat kunnen wij veel toffer dan Jaap en Berend" vroeg mijn vriend Julian me toen de bel van drie uur ging.
"Dat lijkt me cool maar hoe gaan we dat doen?"
"Kom vanmiddag maar bij mij langs, neem trouwens dat speelgoedkeyboard van je mee".
Ik fietste naar huis om daarna zo snel mogelijk bij Julian langs te kunnen.

Die middag nam ik mijn oude speelgoedkeyboard mee. Julian was alleen thuis. Zijn beide ouders werkten onregelmatig en zodoende kreeg hij soms de sleutel mee.
"Hallo Roger, kom binnen".
Binnengekomen hoorde ik een bandje dat ik zelf voor Julian had opgenomen. De ouders van Julian bezaten geen cd-speler en daarom nam ik voor hem een bandje met muziek van mijn cd op.
"Moet je cola?"
"Lekker!"
Julian schonk cola in een bierpul. Zijn moeder kon er nu toch niet over zeuren. Op de tafel had hij een oude tamtam en wat potten en pannen neergezet. Naarnaast stond zijn dierbare cassetterecorder met dubbel cassettedeck. Iets dat in die tijd nog bijzonder handig was. Met mijn speelgoedkeyboard samen konden we hier wel mee aan de slag. We maakten al drinkend een plan om zo snel mogelijk een stuk housemuziek in elkaar te zetten. Intussen was ook Irene, het jonge zusje van Julian, binnengekomen. Ze bemoeide zich verder niet met onze muziek

Nadat mijn cola op was begonnen we. Ik rommelde wat met presets op het keyboard en deed wat simpele deuntjes. Julian timmerde er vrolijk op los op het zelf gebouwde slagwerk. Meerdere malen spoelden we het bandje terug om te luisteren naar het resultaat. De opnamekwaliteit was matig en het koste veel moeite om de microfoon zo in te stellen dat er een verstaanbaar stukje muziek kwam. Ook schreven we op hoe ons nummer in elkaar ging zitten en wie wanneer wat deed. Al ontbrak er nog wat aan.Iemand moest iets zingen. Maar wie en wat? De deur ging open.
"How would I live without you.." hoorden we ineens zingen terwijl Irene de woonkamer binnen liep.
"Hee Irene, wil jij een stukje zingen in onze houseplaat?"
"Haha, maken jullie daarom al die herrie. Maar ik wil wel."
We legden Irene uit wat de bedoeling was en begonnen met muziek maken. Irene zong jengelend een song van Laura Pausini. Erg goed zingen kon ze niet. Dat bleek ook wel toen we het bandje beluisterden. Maar het was alweer half zes en we hadden geen tijd meer om het opnieuw te doen.

Die volgende muziekles vroegen Julian en ik of we ons zelf gemaakte housebandje mochten laten beluisteren. Meneer Theo vond het goed en deed het bandje in de recorder. Terwijl de muziek begon overviel plaatsvervangende schaamte me al. Het valse gezang van Irene deed de klas gniffelen. De kwaliteit van de bandrecorder was ook nog eens zo slecht dat de uithalen nog valser klonken.
"Eh, leuk hoor' zei meneer Theo.
"Maar nu heb ik wel weer genoeg van jullie housemuziek gehoord, kan volgende week weer iemand met zijn blokfluit lnagskomen?
Ik nam het bandje mee naar huis.Een maand later kopieerde ik er een geleende cd overheen. Ik heb er nog altijd spijt van dat ik dat heb gedaan. Ik had zo graag nog eens Irene horen willen gillen op ons gerommel.


nico @ 08-05-2008 22:57:52
Ik vind het moeilijk om hier iets van te zeggen. Ik kan me voorstellen dat het heel hilarisch moet zijn geweest voor de hoofdpersonen. Die hilariteit vind ik te weinig terug in het verhaal. Misschien komt dat doordat het verhaal een in mijn ogen hoog ons-kent-onsgehalte bevat, alsof het wordt verteld aan iemand die de ik-figuur en Julian en Irene goed kent en die daardoor aan een half woord genoeg heeft. Maar ja, dat maakt mij als lezer haast een voyeur. Of misschien komt dat doordat er twee 'tijden' door het verhaal heen lopen, de tijd van de gebeurtenis zelf en de tijd waarop de ik-figuur terugblikt op die tijd. Met bijvoorbeeld zinnen als 'Housemuziek was helemaal stoer zo halverwege de jaren 90' en 'Iets dat in die tijd nog bijzonder handig was'. Op zich is daar denk ik niks mis mee en kan het zelfs ook wel spanning opwekken, maar in dit geval denk ik dat het afstand schept tussen de gebeurtenis en de lezer. Het geeft de ik-figuur iets dubbels: is het de ik van toen of de ik die terugblikt? Hoe dan ook, ik word niet het verhaal in gesleept. Nou ja, naar mijn idee ontbreekt er spanning in het verhaal en probeer ik daar een oorzaak voor te vinden.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens