zaterdag 18 augustus 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Walter W. Krijthe - De weg naar de lente
Gepubliceerd op: 08-04-2008 Aantal woorden: 907
Laatste wijziging: - Aantal views: 1571
Easy-print versie Aantal reacties: 3 reacties

De weg naar de lente

Walter W. Krijthe


Het paard Loshadka en de egel Jozhik wandelden door een bos. Het was winter en de sneeuw lag dik op de grond. Zo dik, dat Jozhik niet kon zien waarheen hij ging. Maar Loshadka leidde hem veilig door het bos. Het was een lange reis, ze zouden aan het einde van het bos de lente vinden. Loshadka hielp Jozhik op zijn rug want de sneeuw werd steeds dikker en dikker. Daardoor leek het of de lente steeds verder en verder weg was. Opeens zag Jozhik, vanaf hoog op Loshadka’s rug iets wat hem deed denken dat ze toch steeds dichter bij de lente kwamen, namelijk een kleine, gele bloem. Loshadka was verbaasd. Hij had de bloem helemaal niet gezien. Hij liep naar de bloem om er eens goed naar kijken. Wat nu als het een droom was? Maar de bloem was echt, en Loshadka kon hem nu duidelijk ruiken. Het was zo’n heerlijke geur, dat hij onmiddellijk voelde dat hij nog wel 1000 kilometer verder kon lopen. Hij wilde de bloem plukken, maar Jozhik vertelde hem: "Nee, alsjeblieft, laat hem staan, we zullen binnenkort meer vinden, dat weet ik zeker."
Loshadka was niet snel overtuigd, maar besloot de bloem toch te laten staan nadat Jozhik hem uitlegde dat de bloem een gids zou zijn voor iedereen die op weg is naar de lente. Dus liep hij door en inderdaad, ze zagen steeds meer bloemen. Rode, blauwe, witte, maar vreemd genoeg, geen gele.

Die gele bloem moet heel speciaal zijn, ik had hem moeten plukken en meenemen, hij rook zo heerlijk, dacht Loshadka. Maar hij zei het niet hardop, omdat hij wist wat Jozhik zou zeggen. Jozhik had natuurlijk gelijk, ze moesten de bloem niet plukken, want het was inderdaad een zeer bijzondere bloem. Alleen als je hem niet plukte, zou je de weg vinden naar de lente. Terwijl ze doorliepen werd de sneeuw langzaam minder en uiteindelijk kon Jozhik weer zelf lopen. Ze kwamen dichter en dichter bij de lente en de bloemen bloeiden steeds meer en groter.
"We zijn er bijna, ik ben er zeker van", zei Jozhik.
En zo was het ook. Ze zagen steeds minder bomen en de sneeuw was bijna verdwenen. Maar ze waren er nog niet helemaal.

Ze kwamen bij een grote rivier en konden niet verder. Ze begonnen zich af te vragen of ze ooit de lente zouden bereiken. Maar Loshadka zei: "Volgens mij zijn we er bijna, de rivier is niet bevroren."
"Ja, maar hoe komen we deze rivier over," vroeg Jozhik, "hij stroomt veel te snel om over te zwemmen."
"We hoeven alleen maar een brug te vinden. Maar welke kant gaan we op? Stroomopwaarts of stroomafwaarts?"
"Laat me op je rug zitten, dan kan ik een kijkje nemen", zei Jozhik.
En dus hielp Loshadka Jozhik weer op zijn rug. Jozhik keek naar links, naar rechts en weer naar links, maar nergens zag hij een brug.
Hallo, wat is dit, dacht Jozhik plotseling en hardop zei hij "Laten we een beetje stroomopwaarts lopen, Loshadka, ik denk dat ik iets zie."
"Een brug?" vroeg Loshadka.
“Nee,’ zei Jozhik, “het is veel kleiner dan een brug.”
Toen ze stroomopwaarts liepen, werd het duidelijk dat het een andere bloem was, een gele. Ze waren er allebei meteen zeker van dat dit een teken was om nog verder stroomopwaarts te lopen.
"Je had gelijk, Jozhik, de gele bloemen wijzen ons de weg", zei Loshadka blij.

Dus liepen ze verder stroomopwaarts, maar niet voordat Loshadka eens goed had geroken aan de gele bloem. Nu kan ik weer 1000 kilometer verder, dacht hij.
Toen ze nog een gele bloem heel dicht bij de rivier zagen, wisten ze dat ze op het juiste spoor zaten.
Wat is dit? Waarom groeit hij zo dicht bij het water, dacht Jozhik. Loshadka rende in de richting van de bloem en kwam als eerste aan de wal. Hij zag dat de rivier hier niet zo diep was.
"Jozhik, we kunnen hier oversteken", riep hij over zijn schouder.

En inderdaad, het water was zelfs voor Jozhik ondiep genoeg om doorheen te lopen.
"Dit moet een dam zijn of iets veel dergelijks", zei hij.
"Je kan beter op mijn rug gaan zitten, de stroom is hier heel sterk", zei Loshadka.
Samen staken ze de rivier vrij gemakkelijk over, hoewel Loshadka wel moest opletten niet uit te glijden over de gladde rotsen.
Toen ze aan de overkant kwamen, wisten ze dat ze dicht bij de lente waren want de geur van de gele bloem werd sterker. Ze moesten alleen nog over een heuvel. Toen ze de top van de heuvel bereikten, was Loshadka de eerste die een veld vol bloemen zag. Rode, blauwe, witte, en wel duizenden gele.

"We zijn er, we zijn er!" riep hij en hij rende naar beneden in de richting van het veld. Het kostte Jozhik iets langer om de top van de heuvel te bereiken, maar bij het zien van het bloemenveld rolde hij zich op tot een bal en buitelde steeds sneller naar beneden. Spoedig haalde hij Loshadka in en was als eerste in het veld vol bloemen aangekomen.
Even later had ook Loshadka het veld bereikt en ze stoeiden en speelden daar de rest van de dag. Ze hadden eindelijk de lente bereikt!

Walter W. Krijthe
Copyright © 2006

Oebeloe @ 23-04-2008 18:59:09
wat een raar verhaal,
Ik snap er helemaal niets van.


Walter W. Krijthe @ 09-04-2008 10:04:50
Loshadka en Jozhik (uitspraak joh-zjik) zijn Russisch voor paard en egel. Ik vertelde dit verhaal (in het Engels) enkele jaren geleden via msn messenger aan mijn vrouw die op dat moment in Noorwegen zat en wat steun nodig had. Zij is Russisch en had dus met de associatie helemaal gen probleem. Het is echter inderdaad meer een verhaal voor kinderen, maaar een leeftijdscategorie zou ik niet 1-2-3 kunnen noemen - jonger dan 12, da's zeker - die lange zinnen zal ik 's bekijken of ze korter kunnen...

Bedankt voor je reactie


sprakeloos @ 09-04-2008 09:10:44
Een heel leuk verhaal, met een duidelijk doel.
Wat is de leeftijd waarop je wilt insteken? Dit vraag ik omdat er hier en daar nog wel een lange zin in stond en dat schijnt nog wel eens een bezwaar te zijn.

Een puntje van kritiek, de namen van de paard en egel vond ik lichttenenkrommend en kreeg niet meteen een beeld van de figuren. Iedere keer moest ik nadenken, wie zegt dit nu de egel of het paard.

Het verhaal is eigenlijk een soort variant op een zwaluw maakt nog geen zomer, in dit geval een gele bloem maakt nog geen lente, daarvoor zijn er meer nodig, maar een bloem is in ieder geval een hoopvol teken.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens