vrijdag 21 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Yn - het leven zoals het is... herfst
Gepubliceerd op: 05-10-2003 Aantal woorden: 635
Laatste wijziging: - Aantal views: 1773
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

het leven zoals het is... herfst

Yn


Het leven zoals het is… herfst

Hoewel het leven mij verlaten heeft ben ik nu op mijn mooist. Het is niet eerlijk. Uren en dagen heb ik getracht er fatsoenlijk uit te zien. Mee-eters moest ik niet. Rimpels waren onvermijdelijk, maar toch probeerde ik die te camoufleren. En nu, nu het voor mij allemaal niet meer hoeft, heb ik mijn doel bereikt.
Ik heb mijn dood voelen aankomen. Ik was niet langer gewenst. Zoiets voel je diep van binnen. En het doet pijn. Ontzettend veel pijn. Niet alleen fysisch. Oh nee, dat komt pas later. Als je je voelt verstikken. Als je leeggezogen bent. En afgesloten van de rest. Als ze je laten vallen als een baksteen. Nee, wat er het eerst aangaat, is je geest. Ik zeg het niet graag van mezelf, ik blijf liever bescheiden, maar ik had een behoorlijk sterke persoonlijkheid. Mijn geest was moeilijk te kraken. Maar toch… Verteerd word je. Verteerd door slechts één enkele vraag. Een vraag die langzaam binnensluipt als een verderfelijke ziekte. Een vraag die door merg en been gaat. “Ligt het aan mij ?” Gevolgd door “Heb ik iets misdaan ?” En dat meneer, is wat je teloorgang is !
En dus ben ik nu, zoals dat heet, in de eeuwige jachtvelden. Tochtvelden zouden ze het beter noemen ! Ik verlies er zowaar haast mezelf bij ! Ik word van hot naar her geslingerd. Zelfs nu, na mijn dood, vind ik geen rust. Gezever is het: eeuwige rust. Gezever, ik zeg het je. Vroeger had ik nog een houvast ! Maar nu niet meer. Zo gaat dat, als ze niets meer van je moeten weten… Dan verlies je het noorden. Maar ik wil niet zagen, meneer. Zagen is niets voor mij. Zo ben ik niet. Maar ik mag toch wel een keertje mijn gedacht zeggen zeker ?
En hoe we hier behandeld worden ! Schandalig is het ! ’t Is niet dat we watjes zijn, maar we worden serieus onder de voet gelopen ! Naar ons wordt er niet gekeken ! Eerbied zouden ze moeten hebben ! Eerbied ! Maar nee hoor, nee. Als we niet opletten worden we zelfs ondergezeikt ! Mijn buurvrouw heeft het overlaatst voorgehad. Stel je voor zeg. Maar goed, ze had het misschien wel verdiend. Dat mens kan zagen !
Waar waren gebleven ?
Mijn leven verliep niet rimpelloos. Het begon al bij mijn geboorte. Ik raakte maar moeizaam uit mijn knop. En toen ik een opening vond, kwam ik er maar gerimpeld uit. Daarna had ik het even goed. De zon kwam mijn schoonheid ten goede. Ik voelde mij werkelijk groeien bij al die aandacht ! Maar na een poos kreeg ik een drama te verwerken. Een ijzeren gevaarte knipte mijn band met mijn familie door. Afscheid kon ik niet meer nemen. We zagen elkaar nooit meer weer…
Gelukkig ben ik een optimist en al gauw zag ik in dat ze, hoewel ze familie waren, mijn groeikansen beperkten. Hun verlies was dus eigenlijk mijn redding.
Al gauw nam ik hun plaats in. Niet dat ik gevoelloos ben, maar men moet nu eenmaal voor zichzelf zorgen, niet waar ? Ik ben nu eenmaal iemand die zichzelf niet graag wegcijfert. Ik hou ervan in het zonnetje te staan ! Maar goed, nu ik mijn leven overzie, besef ik dat dat mij niet bepaald geliefd maakte…
Ik heb het dan ook mogen ondervinden. Verstoten ! Verstoten door hen die ik mijn ‘thuis’ noemde… Ziek werd ik ervan, ziek ! Maar dat had ik je al verteld zeker ?
Zo zie je maar, het is niet gemakkelijk je naam als eikenblad waar te maken… Waarom zou je het ook nog doen ? Uiteindelijk eindig je als voedsel voor diezelfde boom die jou verstoten heeft…


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens