zaterdag 20 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Wilma van Raamsdonk - Liften
Gepubliceerd op: 02-12-2007 Aantal woorden: 787
Laatste wijziging: 02-12-2007 Aantal views: 1526
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Liften

Wilma van Raamsdonk


“Heb jij al een storing geconstateerd op jouw analyzer?” De stem was duidelijk verstaanbaar ondanks het gebruikte vakjargon, waar ze niks van begreep. Ze stond hier nu al een tijdje, eerst nog met het licht aan, maar dat was zojuist gedoofd. Wat restte was de masculiene stem die via de intercom hoorbaar was. Hij sprak niet tegen haar, dat was duidelijk.

Ze was die ochtend, zoals elke werkdag, goedgemutst in de lift gestapt. Ze woonde nu al 4 jaar, samen met haar zoon, in het eenvoudige appartement op de 18e verdieping van een woontoren aan de Maas.
Het appartement was klein, maar het uitzicht adembenemend, waardoor ze de weinige vierkante meters die hun tot beschikking stonden op de koop toe nam.

De dagelijkse gang naar beneden, welke met 5 minuten marge zich best liet vergelijken met een reis in een intercity of in een stoptrein, gold als een prelude voor de file die haar vanaf het verlaten van de wijk, richting het centrum van de stad, op haar wachtte.

Maar die dagelijkse gang was nu abrupt onderbroken door het falen der techniek. Halverwege de 16e en 15e verdieping was de lift tot stilstand gekomen. Er waren de laatste tijd wel vaker storingen, dus verbazen deed het haar niet. Ze drukte de meldingsknop voor storingen in, hetgeen een oorverdovende zoemtoon tot gevolg had. Na enkele seconden ontstond de verbinding met de meldkamer. Een sonore mannenstem meldde haar dat op afstand getracht werd de storing op te lossen. De liftmonteur zou er immers veel te lang overdoen, omdat ook hij de files diende te trotseren.

Geduldig wachtte ze op wat zou gaan gebeuren, maar toen na dik 5 minuten geen verbetering in de situatie kwam en vanaf diverse verdiepingen buren vragen over haar welbevinden begonnen stellen, drukte ze nogmaals op de noodknop.

Het probleem was niet gemakkelijk oplosbaar. De stem via de intercom, die ze steeds meer ging appreciëren, zocht contact met collega’s. Metingen op afstand werden verricht. Overleg over de uitkomsten gevoerd.

Nu ze zo alleen en uit haar ochtendhectiek gerukt letterlijk en figuurlijk tot stilstand was gekomen, kreeg reflectie de ruimte. Ze dacht na over haar leven. Ze was wel content met haar baan, waarin ze zichzelf kon zijn en een salaris verdiende, waarmee ze prima in haar levensonderhoud en dat van haar zoon kon voorzien. Ze had geen zorgen ook over haar puberende zoon, die het thuis en op school goed deed en in blakende gezondheid verkeerde. Veel en leuke vrienden ook, waarmee ze het gezellig kon maken, veel kon lachen en waar ze altijd terecht kon, hetgeen ook gold voor haar enige familie: een zus en volwassen nicht. Ze nam actief deel aan het culturele leven, maakte leuke reizen en kon zich prima amuseren als ze alleen was. Geen enkele reden tot klagen eigenlijk, alhoewel ze – nu ze de ruimte kreeg om er over na te denken – liever ook een man in haar leven had gehad.

Iemand om bij wakker te worden en bij wie ze, na het uitwisselen van slechts één blik, het gevoel te hebben dat het allemaal wel goed kwam die dag. Iemand die af en toe eens de scepter, die ze nu al zo lang ze zich kon herinneren zelf droeg, van haar over nam, zodat het gevoel van noodzaak wat zou afnemen. Iemand die van haar onvoorwaardelijk hield, een maatje zou zijn ……..

De technici delibereerden verder over de oplossing van het probleem.
Nu het licht in de lift was gedoofd sloeg haar fantasie op hol. De mannelijke stem die haar vanmorgen als eerste had aangesproken, intrigeerde haar. Ze stelde zich er een man bij voor die groter zou zijn dan zij. Iets jonger dan zij, kaal, maar aan zijn wenkbrauwen kon je zien dat hij donkerblond haar had gehad. Indringende, olijk kijkende ogen, donker ook. Hij was lichtelijk corpulent, waardoor in zijn armen de ultieme plek om tot rust te komen ontstond. Hij was mans genoeg en kon háár aan op een natuurlijke manier. Ze was trots op hem, zou bij hem blijven tot …….

Plotseling schokte de lift, viel enkele centimeters naar beneden – een raar gevoel in haar buik losmakend – en kwam vervolgens tot stilstand. Direct daarna ging het licht aan opende de deuren zich op de 15e etage. Buren, meer dan normaal door het ontstane oponthoud, stapten in. Zo ging het op andere verdiepingen ook. Men vroeg of alles goed met haar was – hetgeen ze beaamde - en keek vervolgens voor zich uit. Ze zuchtte diep toen de liftdeuren zich op de begane grond openden en liep, zoals elke dag goedgemutst, vanuit de hal haar auto tegemoet.


@ 21-06-2015 15:35:42




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens