dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Nina de Lange - Het Witte Huis
Gepubliceerd op: 27-09-2003 Aantal woorden: 3757
Laatste wijziging: - Aantal views: 1537
Easy-print versie Aantal reacties: 2 reacties

Het Witte Huis

Nina de Lange


Het Witte Huis
Hey! Ja hiero! Aah bedankt. Even attentie mensen... Mijn naam is Nina. Mijn officiele naam is Eleanor. Ik ben 16 jaar en zit in de 4e klas op het Staring College in Lochem. Ik woon nu al 8 jaar in deze wereld. Nu zal je wel denken: 8 jaar in deze wereld dat kan niet! Maar echt waar dat kan. Ik kom uit een andere wereld. Namelijk uit Midden-Aarde. Ik ben in drie opzichten anders dan de andere mensen om mij heen. Ten eerste: Ik heb betere zintuigen dan de mensen om me heen. Ten tweede: Ik ben lichtvoetig. Dat houd in dat ik geen voetafdrukken achterlaat en dat ik snel over oneffenterrein kan rennen. Dan nog ten derde: Ik ben aardig lang en heb felle blauwe ogen, lang blond haar en ik heb puntoren. Ik zie er zo uit, omdat ik een boself ben afkomstig uit het mooie Vallei Valianor.

'Goedemorgen mensen, smurfen en anderen' De man die je hier hoort spreken is niemand minder dan Mr. de Groot. Erg aardig, maar hij heeft iets met smurfen en tuinkabouters. Luister maar. ' Laten we nemen als voorbeeld...Kabouters & Co...-' Gaat ie weer. ' Ze maken daar 500 tuinkabouters per dag' Zie je wel. Dan hebben de laatste les van vandaag. Nederlands van onze mentor mevr. v/d Waal. Hartsikke aardig mens. Gaat tenminste nog een beetje met de tijd mee. Maar al die taalregels...daar snap ik echt niks van. Dingen zoals: Het Onwelvoegelijkvoornaamzetsel. Maar ook die les overleefde ik weer.

Eindelijk was de school voorbij en ik reed op mijn fiets naar huis. Ik stak netjes over op het kruispunt en word bijna van de sokken gereden door een klein rotjochie. Ik stop en schreeuw nog ff snel 'Uitkijken Snotaap!'. En met een 'Ik hou ook van jou Nina!' Verdwijnt ie uit het zicht. Dat is nou mijn broertje Henry. Zodra ik thuis ben, gooi ik mijn fiets tegen de muur en ren het huis binnen. 'Ben thuis!' Schreeuw ik door het huis. Er komt een vrouw binnen. ' En hoe was het op school schat?' Dat is nu mijn moeder Raina. 'Goed mam, als je het feit dat ik bijna van de sokken werd gereden door Henry niet meetelt'. Ik pak een appel. 'Is er nog post voor me?'. 'Ja het ligt op de tafel' Mijn moeder wijst naar de tafel in de kamer. Ik neem een hap van de appel en loop naar de tafel. Ik pak de envelope en open die. Ik verslikte me bijna in het stukje appel. 'Wat een vage brief is dat' Schiet het door mijn hoofd.

Lieve Eleanor.
Zometeen komt een chauffeur je ophalen en neem je hte vliegtuig naar Wasginton. Je hebt daar een afspraak in het Witte Huis. Vraag daar naar de Gate van de Dimensionale Poort. Die steel je en dan kom je naar het Mystical Forest.
Vrouwe Elessar.

Mijn moeder komt de trap afgelopen. 'Ik heb al wat spullen ingepakt'. Ik haar verbaasd aan. 'Ik heb de brief ook gekregen'. 'Ik heb wat handige spullen ingepakt' Zegt ze met een knipoog tegen me.
Op dat moment word er aangebeld. 'Hallo ik ben Jamy en ik moet hier Eleanor ophalen en die naar het vliegveld brengen'. 'Ga maar snel schat' en mijn moeder duwt me de auto in. 'Wie is die Vrouwe Elessar? En wat weet mijn moeder hier vanaf?'

Het is 2 uur 's middags als ik het Wasginton Airport uitloop. Om de hoek komt een grote limosine aanrijden. De chauffeur stapt uit en houd de deur netjes open. Ik kijk achterom om te kijken voor wie hij de deur open doet. 'Ik wacht op u jongedame' Zegt de chauffer een tikkie ongeduldig. 'Ik? Een jongedame? Zeg maar gewoon Eleanor' Is mijn reactie, terwijl ik de auto instap. Na een half uur stoppen we. ' Waarom stoppen we?' Vraag ik, terwijl ik naar buiten kijk. We bevinden ons in een winkelstraat. 'Hier wil ik wel eens shoppen' Ik staar dromerig voor me uit. ' Nou?' Ik ga rechtop zitten. 'Dat heb ik u net uitgelegt, jongedame' Zegt de chauffeur. 'Wilt u het dan even herhalen' Zeg ik peoslief. ' Omdat we voor een stoplicht staan en er een hele rij voor ons staat' Herhaalt de chauffeur.
'Kar er dan gewoon overheen' Mompel ik pissig. 'Dat zou ik ook wel willen jongedame, maar dat is een beetje van de auto'.
Eindelijk hebben we onze bestemming bereikt. Het Witte Huis. De thuishaven van de president. De trots van Amerika. De.... laat ik nu maar stoppen. 'Wow dit is wel wat groter dan de Ahoy' Mompel ik met veel ontzag, terwijl ik naar het Witte Huis staar. 'Ahum' Ik kijk opzij naar de chauffeur. ' Wilt u mijn volgen?'

'Zo dus je woont in een klein stadje?' De president neemt een slok van zijn thee. 'Ja meneer de prsident' Antqoord ik verveeld. Dit gesprek verloopt nou al een half uur op deze slome manier. 'Meneer de president?' De president kijkt op. 'Kunnen we nu naar die kamer waar de Gate ligt?'. 'Tuurliujk we gaan meteen'. Ik volgde hem naar een zwaar bewaakte kamer. Hij legt zijn hand op een schermpje. Er gaat een lichtje branden en de deur gaat open. De presidentlegt trots uit dat het niet te stelen valt. 'Daar hangt een camera en de Gate zelf staat op een plateau. Zodra de Gate eraf gehaald word gaat de plateau ophoog en gaat het alarm af. Zoals je ziet kan niemand het stelen'. 'Hehe maar toen kende je nog mij niet' Ik sla mijn handen in elkaar. 'Kan ik ene foto nemen? Dan kan ik het thuis bestuderen'. Ik mag een foto nemen. Zodra er niemand kijkt ga ik op precies dezelfde hoogte staan als de camera hangt en pal ernaast en neem dan een foto. 'Mooi dat is ook weer gedaan'

's Avonds begon het feest om 11 uur. Ik zit gebukt onder het en tel af. 'Drie, twee, een' Er komt een bewaker langs gelopen. Zodra hij de hoek om is klim ik door het raam en sluip ik naar de deur van de beveilige kamer. Ik blijf naar het kastje met het schermpje kijken. Dat kastje reageert maar op 1 soort afdruk. Die van de president. Wat nu? Ik zoek in mijn zakken en haal er een klein doosje uit. Ik open het doosje. 'Hehe bedankt mam' Er zitten nepafdrukken in van de vingerafdrukken van de president. En het zijn er precies tien. Ik plak ze op mijn vingers. 'Oeoe de president heeft een tweelingbroer' Ik leg mijn hand op het schermpje. Het lichtje gaat branden en deur gaat zachtjes open. Ik sluip naar binnen. Ik ler er goed op dat ik buiten het zicht van de camera blijf en ga er precies onderstaan. Weer gaat mijn hand in mijn zak. Dit keer pak ik de foto eruit die ik eerder die dag had gemaakt. Ik zet de foto, met een haakje, voor de camera. Precies hetzelfde als het beeld is. Ik loop naar de Gate en zoek weer in mijn zakken. Nu haal ik een steen eruit. De steen is even zwaar als de Gate. Op hetzelfde moment dat de Gate pak, leg ik de steen in zijn plaats. Een goede dievegge denkt ook echt aan alles. Phieuw...Gelukkig gaat hte alarm niet af tijdens het wisselen. Ik stop de Gate in mijn zak en ben net weer op weg naar het raam als ik een stem achter me hoor zeggen 'Hey! Wat doe jij nou hier op dit uur?' Ik neem een snoekduik en beland in een palmplant. Geniepig kijk ik door de takken. Er staat een dikke agent bij het raam. ' Had jij het raam opengelaten?'. Nu komt er een andere man aangelopen. Het was de man die een eidje achter me had gestaan, maar hij had mij niet gezien, omdat ik in de schaduwen stond. 'Nee, dat heb ik niet gedaan, maar de president zou dat wel gedaan hebben'. 'Nou ik maar weer verder' De man die achter me stond loopt verder en verdwijnt om de hoek. De dikke agent blijft staan en steekt een sleutel in het slot op het raam. 'Niet doen Dikkie Dik. Waag het niet Papzak' 'Gaston kom mee ik heb je even nodig'. De dikke agent loopt weg en...hij laat het sleuteltje in het slotje liggen. 'Brave Dikkie Dik ga maar snel naar het vrouwtje' Zodra ik niks meer hoor sluip ik naar het raam. 'Ja jij daar! Jou zocht ik!'. Er word een zaklamp op me gericht. De twee agenten bleken gewoon nog om de hoek te staan. 'Ik blijf graag nog ff rondhangen met jullie Dikkie Diks, maar ik moet de trein halen!' Roep ik en ik spring door het raam naar buiten. 'Hey staan blijven!' Hoor ik Dikkie Dik nog roepen, maar ik ben al weg.

Ik blijf staan bij een plattegrond. 'Mystical Forest oh Mystical where are you Mistical Forest?' Er lopen twee oude vrouwtjes achter me langs. ' Heb je het nog niet gehoord? Een 16 jarig meisje heeft de Gate gestolen uit het Witte Huis' Ik verslik me in mijn donut. Oh shit ze zoeken me. Ik had toch gisteravond nogf wat langer moeten wachten, voordat ik tevoorschijn kwam. Er lopen meer mensen langs die over de gebeurtenissen praten. Er rijden zelfs politiewagens rond. Ik kom ze bijna op elke straathoek tegen, maar wonder boven wonder kom ik er steeds weer langs. Ik voel in mijn zak. Mooi de Gate zit er nog gewoon in. 'Hey jij daar!' Ik blijf doodstil staan. 'Okay Eleanor cool it. relax. Gebruik je gave...Onschuldigheid' Ik draai me om. Er staat een politie agent voor me. Ik kijk langs hem heen. Oh shit Dikkie Dik was ook van de partij. Alleen van hem was ik zeker dat hij me goed had gezien. 'Heb jij toevallig ene meisje gezien? Van jou leeftijd. Ze draagt een een belangerijk voorwerp bij zich'. 'Nee meneer de agent. Ik heb geen meisje gezien met een raar voorwerp'. 'Okay loop maar snel door dan'. Phieuw daar ben ik nog goed vanaf gekomen. Maar je kent vast wel het gezegde: Verkoop niet de huis, voordat je de beer geschoten hebt. Ik ben nog geen honderd meter verder en...'Dat is haar!' Ik kijk om. Oh nee het is Dikkie Dik. Er komen agenten op me af. Ik weeg de keuzes, wegrennen of laten pakken, af en wegrennen is toch het zwaarst en ik besluit dus weg te rennen. 'Erachteraan!' Roept Dikkie Dik. 'Alle politie eenheden naar het centrum! We hebben haar'. Daar ren ik dan. Met 20 politieagenten achter me aan. Ik stop even bij een taxi. 'Meneer! Het Mystical Forest?' De man kijkt door zijn achteruit kijk spiegel. 'Ik hga wel extra rekenen hoor' Glimlacht hij. 'Spring erin'. Ik spring in de taxi en de man scheurt weg. 'Wat heb je gedaan?' De man kijkt me grinnikent aan. 'Je moet wel iets belangerijks hebben gestolen, wil je het hele politiekorps achter je aan hebben. 'Ik heb de Gate gestolen' Antwoord ik. 'Aha goed' Is de man zijn mening. 'Hoezo?'. 'De Gate is niet van de president. Ik geloof in buitneaardse dingen en andere dimensies en ik ben ervan overtuigt dat het aan andere toe behoort'. Hoe dichter we bij het Mystical Forest komen hoe feller de Gate gaat schijnen. 'Wat denk jij meissie?' De man kijkt me aan. Ik voel mijn hart in mijn keel bonken. Ik slik een brok weg en mompel 'Dit is misschien de Gate naar mij huis' Het is er al uit voordat ik het weet. 'Aha' Zegt de man geboeit, terwijl hij door zijn achteruitkijk spiegel kijkt. We worden nog steeds gevolgd. 'Nou denk ik dat we je maar snel naar huis moeten brengen, want voor hetzelfde geld doen zijn het'. 'Nou als ik misschien een euro meer betaal' Lachend arriveren we bij het Mystical Forest. Ik pak de man bij zijn hand. 'Kom mee!'. De man kijkt me verbaasd aan. 'Je wou toch iets bovennatuurlijks zien?' De man knikt. 'Nou dit is je kans!' Roep ik, terwijl ik de fel schijnende Gate in mijn hand houd. 'Snel, daar zijn de agenten'.
Samen rennen we het Mystical Forest in. Ik kijk achterom. Jezus we moeten wel heel bijnzonder zijn. We hadden het hele politiekorps achter ons aan en heel veel cameramannen en journalisten. Op een grote open plek blijven we staan. 'Wat doe je?' Hijgt de man verbaasd. Ik kijk hem aan en fluistert 'Dit is de plek'. De agenten blijven twijfelend aan de rand staan en de journalisten zoeken allemaal een goede plaats. Ik weet zeker dat we nu over de hele wereld te zien zijn. Plotseling hoor ik een bekende stem. 'Nina!' Ik kijk achterom. Het is Henry, mijn vader en mij moeder. De politie houd afstand en iedereen luisterd aandachtig. 'Je hebt de Gate' Zegt mijn moeder trots. 'Ik wist wel dat het je zal lukken' Meent mijn vader trots 'En ik ben trots op je'. 'Yihoe! Mijn zus is een super dievegge!' Henry springt enthousiast op en neer. 'Nu kan je naar huis' Mompelt mijn moeder met verstikte stem. Ze wees naar de Gate 'Ze komen'. Ze doen allemaal een stap achteruit en blijevn allemaal doodstilstaan. Nu ben ik de enige die midden op de open plek staat. 'Mevrouw wilt u misschien een uitleg geven?' Er staat een journalist naast mijn moeder. Mijn moeder glimlacht. 'U bent toch Nina's moeder?'. 'Nee ik ben haar moeder niet' Het is nog steeds doodstil rond de open plek. Iedereen wilt horen wat Raina te zeggen heeft. En ik moet toegevn ik ook. Raina haalt diep adem en vervolgt dan 'Ze heet Eleanor en is de dochter van de Vrouwe van Vallei Valianor. Vrouwe Elessar. Ze kwam toen ze 8 was in deze wereld. Maar er ging iets mis onderweg en ze is haar geheugen bij kwijtgeraakt en bij aankomst wist ze helemaal niks meer. Maar omdat de Gate gestolen was konden ze niet terugkomen om Eleanor op te halen. Nu heeft ze de Gate terug gestolen en nu komen ze haar ophalen'. Ik slik zelfs ik had niet alles geweten. IK zag er nu wel eigelijk een beetje tegenop. Ik werd onzeker. 'Mam...' Mompelde ik onzeker. Raina kwam naar me toelopen en legden haar hand op mijn schouders. 'Alles komt goed Eleanor. We wachten gewoon samen'. Ondertussen was de Gate steeds feller gaan schijnen. Het scheen nu zo fel dat je er niet meer naar kon kijken. De gate vloog uit mijn handen en ging ergens op de grond liggen. Het licht verminderde, zodat je weer gewoon ernaar kon kijken. De Gate word groter. Het krijgt nu echt de vorm van een Gate. Raina knijpt bemoedigend in mijn schouder. Er komen een man en een vrouw uit de Gate gewandelt. Zodra iedereen ze ziet houd iedereen de adem in. Ze zijn beeldschoon. De vrouw heeft lang donker haar en de man heeft lang blond haar. Ze zijn even groot en beide dragen ze een soort van grijs gewaad. Ze hebben allebei mooie blauwe ogen en puntoren. Ze vrouw went zich tot Raina. 'Raina, je hebt je taak goed volbracht. Al die jaren heb je perfect voor haar gezorgd'. Dan went de vrouw zich tot mij. 'Eleanor, je kent mij niet, maar ik ben Vrouwe Elessar en dit hier naast me is Heer Kothrio. Wij zijn je echte ouders en je hoort bij ons'. Ik slik en kijk naar beneden. 'Maar wij laten aan jou de keuze. Wil je hier blijven of ga je met ons mee naar een wereld waar jij thuishoort'. Het is nog steeds doodstil. Plotseling krijg ik het gevoel als ik een vertraagde salto achteruit maak.

'Eleanor we brengen je naar een andere wereld'. 'Waarom mam? Ik wil niet. Legolas mag ook blijven'. 'Ja maar Legolas is ook al 22 dus dat is logisch schat'. Het is mijn moeder die tegen me praat. Vrouwe Elessar, maar ik noemde haar altijd gewoon Elle. Naast me staat een jonge elf met lang blond haar en de blauwste ogen die ik ooit gezien heb. Ik herken hem als Legolas de zoon van de Koning van het Demsterwold. Andere andere kant staat mijn vader Kothrio. Ik mag hem altijd gewoon Rio noemen. 'Pap? Moet ik gaan?'. 'Ja schat je moet gewoon gaan. Maar we hebben alledrie dezelfde ketting om, zodat we elkaar altijd weer terug zullen vinden. Legolas legt een hand op mijn schouder. Ik kijk hem aan. 'Beloof maar gewoon dat we elkaar weer zullen zien OK?'. 'Doe ik en denk eraan ik hou me altijd aan me beloftes'.

Ik vlieg weer vooruit in tijd en plotseling sta ik weer in het Mystical Forest. Ik kijk lang naar de twee mensen voor me. Mijn ogen worden groot. Om de nek van de vrouw en de man hangt een ketting. Mijn hand gaat naar mijn eigen ketting. Ik weet niet hoe ik eraan kom, maar ik heb het altijd al om gehad. Het hangertje is precies hetzelfde geweest. Plaotseling schiet alles me weer te binnen. Ik laat het kettingetje los en kijk de twee mensen voor me nieuwsgierig aan. 'Elle? Rio?' Ik sta bijna op springen van zenuwen. 'Ja dat klopt schat' Antwoord de Kothrio. Ik ren op de twee mensen af. 'Mam! Pap!' Roep ik uit. En ik vlieg Kotrio om de nek. Van pure blijdschap begin ik prompt te huilen. Ik kijk over Rio's schouder naar mijn 'moeder'. Ze staat daar. Trots te wezen. Er rollen tranen over haar wangen, maar ik zie aan haar dat het van pure blijdschap is.

Overal worden plotseling foto's genomen en de journalisten beginnen te spreken. Na Kothrio is Elesaar aan de beurt om helemaal doodgeknuffeld te worden. 'Wat is er nou gebeurd he? Hoe komt het dat je alles weer weet?'. 'Ik heb nog een beloofte na te komen' Mompel ik vestikt. Na alles te hebben gedaan wat moest gebeuren draai ik me om. Daar staat de taxichauffeur helemaal in tranen. 'Wie is dat?' Kothrio buigt zich naar me voorover. 'Dat is de man die ervoor heeft gezorgd dat ik niet gepakt werd'. 'Aha'. Elessar loopt op de man af. 'Klopt het dat je onze dochter hebt geholpen om niet gepakt te worden?' Vraagt Elessar aan de man. De man kijkt langs Elessar heen naar mij en ik knik opgetogen. 'Ja' Mompelt hij verlegen. 'Wat kan ik je schenken om je te bedanken?'. De man schuifelt verlegen met zijn voeten. 'Nou...ehm...ik hou erg van bloemen, ik heb mijn eiegn tuin ermee vol staan'. Elessar kijkt even naar mij. Ik loop naar haar toe en fluister haar iets in d'r oor. Ze knikt en haalt een klein doosje uit haar gewaad. Ze geeft het doosje aan de man met de worden 'Moge je tuin de mooiste van de hele wereld worden met de grond van Vrouwe Elessar'. De man buigt lichtjes en bedankt Elessar.
Daarna is mijn 'moeder' aan de beurt. En natuurlijk mijn Henry en mijn 'vader'. 'Nou schat, we kunnen alleen maar zeggen dat we hebben genoten van de tijd die we met jou deelde. We wisten natuurlijk altijd al dat deze dag zou komen' Fluistert Raina zachtjes. Mijn moeder krijgt een knuffel en ook een doosje met grond van Elessar en Kothrio. Mijn vader krijgt ook een knuffel en een prachtige elfendolk voor in zijn wapen verzameling. Mijn broer krijgt een dikke knuffel en een aai over zijn snotaapige koppie. Ik loop naar mijn vader en fluister hem iets in zijn oor. Hij knikt en wenkt Henry. Verlegen loopt Henry naar Kothrio. Maar even later loopt hij trots terug naar Raina en laat trots zijn elfenkleding zien en zijn prachitge grijze mantel. Ik neem afscheid van iedereen en dan is het echt tijd om terug te gaan. Ik pak de Gate, zeg een paar worden in het Elfs en we zijn verdwenen.

'Welkom terug!' Dat is nou de hondertste keer dat ik dat te horen krijg van elfen die ik niet eens ken. Als we richting een prachtig huis lopen passeren we een meer. Daar zie ik iemand bekend staan. Ik moet wel ff slikken. Hij is mogelijk nog mooier geworden en zijn haren en ogen nog blonder en blauwer. Ik laat mam's hand los en ren op hem af. Ik neem niet de moeite om vaart te minderen en spring zo in zijn armen. 'Ik ben zo blij je te zien' Fluistert hij is mijn oor. Ja hoor, en hij heeft ook nog z'n mooie stem. 'Ikke jou ook' Mompel ik. 'Nu moet ik wel weer even aan je taalgebruik wennen. 'Jaha dat mot je zekers ff doen' Zeg ik om hem pesten. Lachend lopen we richting het huis.

Ik ren mijn kamer binnen. Ik heb alles toch wel verschikkelijk veel gemist. Ik geniet nog een tijdje van het uitzicht en mijn gedachten dwalen af naar de andere wereld. 'Hoe zal het nu gaan mat Mam?En met Pap? En met Henry? En met vrienden dan? Zouden ze het gezein hebben op tv?' Ik word geroepen voor het eten en dus storm ik de het huis door naar de eetkamer. 'Aah da was lekkerzzz' Zucht ik, terwijl ik met mijn ogen dicht achterover leun. 'Nu nog ff lekker rond ut meer lopuh en dan is allezz weer helemaal goed' Ik open 1 oog en kijk hem pesten aan. 'Ik beloof dat jij zo even moet gaan zwemmen' Sist hij terug.

'Wat is toch mooi weer' Zeg ik, terwijl we rond het meer lopen. Ik probeer de stilte een beetje te verbreken. 'Kom Legolas dan gaan we zemmen' Doe ik weer een poging om een reactie te krijgen. 'Okay dan gaan we niet zwemmen' Mompel ik een beetje verveeld. Ik blijf staan, terwijl Legolas doorloopt. 'Wat heeft ie? Doe ik iets fout?' Dan zie ik dat Legolas heel geniepig glimlacht. 'Aah jij vuile rotgenieperd!' Roep ik uit en ren hem achterna. Ik spring op zijn rug en sla mijn armen om zijn nek. 'Ik zit me net te bedenken heoveel ik je gemist hebt'. Ik Legolas even aan. 'Hey...Ik hou me altijd aan mijn belooftes'. Plotseling grijp Legolas me vast en springt samen met me het water in. Zodra ik proestent en hoestent boven water kom grijpt hij me vast en fluitert in mijn oor. 'Ik kom ze ook altijd na'




The End!


@ 28-09-2003 00:11:58
Ik ben het niet eens met de vorige reactie. De wereld van Tolkien heeft al menig schrijver geďnspireerd. Ik vind het best wel een geslaagd verhaal... een heel leuke draai aan het origineel. Niet iedereen kan "zo een verhaal schrijven". Ik vind dat Nina met dit verhaal wel heeft laten zien dat zij dat wél kan.


@ 27-09-2003 13:19:35
Bedenk je eigen verhaalpunten en gebruik daar dus geen Tolkien voor ofzo. Niet dat je verhaal niet goed is, maar zo kan iedereen een verhaal schrijven.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens