vrijdag 21 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Black_rose - Waarom nog leven?
Gepubliceerd op: 19-09-2003 Aantal woorden: 521
Laatste wijziging: - Aantal views: 1803
Easy-print versie Aantal reacties: 4 reacties

Waarom nog leven?

Black_rose


dit verhaal is helemaal fictie dus niks daarvan ervaar ik zelf of heb ik zelf ervaren(het kan ook niet helemaal, maar dus ook geen gedeelte)

Waarom nog leven? Wat heeft het allemaal voor een nut? Je ziet om je heen allerlei mensen pijn lijden. Niemand heeft een perfect leven, dus wat is het doel van het leven überhaupt? Ik kan het echt niet vinden hoor. Je kan net zo goed dood zijn. Dan is er niks meer, en als er tóch iets is, is het vast beter dan het leven hier op aarde. Waarom heeft niet iedereen een perfect leven? Het nut van dit alles is me ontglipt.
Dan hebben sommigen nog het geluk dat er iemand is die om ze geeft. Maar zo iemand heb ik ook al niet. Helemaal niemand die het uitmaakt of ik nou levend of dood ben. En kan het mij eigenlijk wat schelen? Eigenlijk niet. Het kan me allemaal helemaal niks meer schelen. Ik weet alleen maar dat het heel verleidelijk is om iets aan dit klote leven te doen. om er simpelweg een einde aan te maken. ik doe er toch niemand pijn mee. Ze zijn me liever kwijt dan rijk.
Ik hoor mijn moeder schreeuwen in mijn hoofd. Het herhaald zich steeds, de precieze woorden: ‘Trut! Wat heb je nou weer gedaan?!?’ en ik voel een steek in mijn buik. Zij was de enige geweest waar ik nog voor leefde. En zelfs haar maakt het niks uit. En die vrienden die ik nooit heb gehad, zullen er ook niet mee zitten, omdat ik ze simpelweg nooit heb gekend. Ja, natuurlijk hebben er wel mensen zich voorgedaan als mijn vrienden, maar of ze dat echt waren? Nee toch niet. Ik ben mijn hele leven alleen geweest en dat zal ik altijd blijven. Dus dat is ook al geen reden om te blijven leven.
Het enige wat ik op dit moment echt héél zeker weet, is dat het heel verleidelijk is om nou naar beneden te springen. Ik kijk de diepte in. Ik zie daar een klein poppetje lopen. Meer is het niet. Ik zit dan ook op het dak van de onze flat.
Er staat een harde wind dat door mijn haren waait. De haren komen tegen mijn natte wangen aan en blijven daar plakken, wachtend opdat ik ze weer verwijder, dus dat doe ik maar.
Ik twijfel nog wel even of ik naar beneden moet springen, ik ben bang voor de pijn, bang dat ik niet meteen dood ben als ik tegen de vlakte val. Niet aan de pijn denken, zeg ik tegen mezelf.
Ik kijk naar beneden en ga op de rand staan. Ik krijg er bijna een spontane hoogtevreesaanval van. Dan weet ik het zeker: Ik ben niet voorbestemd voor dit leven, ik moet ergens anders heen, waar ik mijn plek zal vinden. het is in ieder geval niet hier op aarde. Beneden zijn er geen mensen meer, en ik steek mijn handen zo ver mogelijk in de lucht. Ik duik zo mooi als ik kan naar beneden. De wind ruist langs mijn oren.


fenna @ 06-11-2004 21:27:48
ik wist niet dat ik er mensen depri mee maakte srry


mystical Raven @ 06-02-2004 17:02:19
k vin et wel mooi...maar omdat k self oowk een tijdjuh een kut leven heb gehad..doet dit mij oowk niet veel goedz


@ 22-09-2003 19:49:43
en daarmee bedoel ik trouwens niet: dat het verhaal beter is, maar de sfeer voor je hoofdpersoon


@ 22-09-2003 15:10:34
Ik was een beetje down en door dit verhaal word ik helemaal depri. Hopelijk schrijf je ook een verhaal over het meisje in haar volgende leven wat beter is.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens