zaterdag 20 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Wilma van Raamsdonk - Kiespijn
Gepubliceerd op: 17-08-2007 Aantal woorden: 493
Laatste wijziging: 17-08-2007 Aantal views: 1455
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Kiespijn

Wilma van Raamsdonk


“Dan wacht ik nog liever een week”, dat zei hij altijd als hij voor een onvoldongen keuze werd gesteld. Het verborg zijn tekortkoming en verschafte hem tijd. Meestal kwam hij er niet meer op terug. Eigenlijk vermeed hij elk vervolg op een dergelijke situatie, deels door angst voor de vraag of hij er al uit was, deels omdat hij zich schaamde voor zijn onvermogen van dit moment. Dit was echter neteliger: hier was geen ontspanning mogelijk…

Keuzen maken, hoe moeilijk kon het zijn. Zolang als hij zich kon herinneren had hij er al moeite mee. Hoewel het fenomeen kiezen in zijn kinderjaren nog niet aan de orde was geweest, als zoon van een sergeant-majoor in de landmacht en een locatieleidster van een basisschool, had hij eenvoudig weg niets te kiezen. Hij had slechts te luisteren en de opdrachten, zonder protest, weifeling of eigen opinie uit te voeren. Misschien viel het hem daarom wel zo moeilijk. Kiezen was hem niet geleerd en naar mate hij ouder werd, de wederopbouwjaren van het naoorlogse Nederland achter zich latend, bleek hij niet alleen door ontbreken van het gezag van zijn despotische ouders, die hij op de gewenste 21 jarige leeftijd met een ‘empty nest’ achterliet, maar ook door de ontwikkeling van een schaarste economie naar een overvloedeconomie, met alle inherente nieuwe producten en varianten van één product van dien, met zijn enorm gebrek, een basiscompetentie om überhaupt te kunnen functioneren in het dagelijkse leven, te missen. Zijn baan, uiteraard net als zijn vader bij de landmacht, een uitdrukkelijk wens die hij maar al te graag in vervulling had laten gaan, gaf hem dagelijks rust. De landmacht verschafte hem meer dan financiële middelen om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien. Deze baan verschafte hem regelmaat, duidelijke orders en weinig keuzevrijheid, tenminste als hij zich niet ambitieus opstelde, wat op zich een keuze zou zijn, die op voorhand was uitgesloten. Hij verbleef, kind noch kraai hebbende, het liefst op de kazerne, waar hij een patroon had ontwikkeld om uit de, in buffetvorm, aangeboden gerechten een maaltijd samen te stellen.

Toch ontkwam hij niet aan verblijf buiten de kazerne en dan ontstonden, voor hem, gecompliceerde situaties. Door te blijven wonen in zijn ouderlijk huis, ook na het overlijden van zijn beide ouders en dezelfde boodschappen te kopen die zijn moeder altijd had gedaan, bij - uiteraard - dezelfde supermarkt, voorkwam hij veel dagelijks terugkerende keuzen. Alles uitsluiten lukte eenvoudig weg niet en zo was hij ook nu weer in een situatie beland waar hij moest kiezen. De alleenstaande vrouw, zijn leeftijd, met een verbluffend welgeproportioneerd lichaam en een prettige uitstraling, die een paar weken geleden naast hem was komen wonen en hem al een paar keer vriendelijk glimlachend had gegroet, keek hem verbaasd en tegelijkertijd taxerend aan. Waarom zou iemand een week willen wachten met het accepteren van een uitnodiging voor het drinken van een kopje thee in de avonduren of een wijntje komend weekend in de tuin?

@ 21-06-2015 15:35:42




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens