maandag 20 augustus 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
edith - Een nieuwe lente
Gepubliceerd op: 12-07-2007 Aantal woorden: 1200
Laatste wijziging: - Aantal views: 1527
Easy-print versie Aantal reacties: 7 reacties

Een nieuwe lente

edith


Een nieuwe lente

Iemand zonder fantasie zou zeggen dat het een nietig stadstuintje was, maar voor Bram was het een ander universum. Hier bestond de rest van de wereld niet. Zeker op deze frisse lentedag was een magisch paradijs waar alle planten hun best deden om zich mooi te maken. Alle struiken kregen hun blaadjes terug en geurige bloemen werden uit nietige knopjes getoverd. Ze deden hem denken aan prinsessen op een bal. In hun eigen choreografieën zwierden ze in de wind. Net als bij mensen was de verscheidenheid bij bloemen verbluffend. Je had kleine prinsesjes die je van verre al rook en je had statige koninginnen die de parfumfles leken te zijn vergeten. Dan had je nog de bevallige prinsessen die harder stonken dan een oude zwerver. Die bloemen vond hij het boeiendst. Aantrekkelijk voor het ene zintuig en afstotelijk voor het andere, hoe de natuur dat verzonnen kon hebben.
In schril contrast met zijn tuin stond Brams lichaam. Hij beschouwde zijn lijf als een vuilnisbelt waar je wel een mooi bloempje op kon zetten maar dat kon niet verhullen dat het een vuilnisbelt was. Op zijn gezicht hadden jeugdpuistjes hun onuitwisbare sporen achtergelaten en vlak naast zijn rechteroor zat een klein maar opvallend litteken, een souvenir van zijn studententijd. Zijn neus was door toedoen van zijn moeders genen bovenmatig uitgevallen. Door de vele etentjes met collega’s en zakenrelaties had hij bovendien een behoorlijke buik ontwikkeld. Aan dat laatste euvel had hij wel eens wat proberen te doen maar dat was altijd gedoemd te mislukken. Zijn idee van goed voor zijn lijf zorgen bestond uit het in een lekkere stoel te zetten met een glas lekker bier ernaast. Dat vond zijn lichaam fijn. Stuurde hij zijn lichaam naar de sportschool dan begon het tegen te sputteren als een kleuter die naar de tandarts moest.
Als gevolg van het feit dat er aan zijn lichaam niets fraais te bespeuren viel, had hij nog nooit een vriendin gehad. Hij nam het de vrouwen niet kwalijk. Zo’n meisje wilde toch iets hebben om mee te pronken en pronken kon je niet met dat lijf. Toch was er altijd nog dat sprankje hoop dat er een vrouw zou komen die de schat zou vinden die diep in hem verborgen lag. Want hij was dan wel niet mooi, prettig gezelschap was hij wel.

Nora, dat klonk als een mooie wereldse vrouw. Bram en Nora, klonk dat goed? Of klonk Nora en Bram beter? We gaan vanavond op bezoek bij Nora en Bram. Hij moest lachen om zichzelf. Vanavond zou hij haar ontmoeten in brasserie De Hermelijn. Het zou zomaar kunnen gebeuren dat ze morgen een stel waren, een hilarische gedachte.
Steeds leger begon hij zich te voelen als hij weer eens bij een gezellig stel op visite was geweest. Vrienden die single waren werden steeds zeldzamer en het bewonderen van nieuwe twijgjes aan de stambomen van zijn vrienden moest steeds frequenter Hij had geprobeerd geduld te hebben en stortte zich volledig op zijn carrière en zijn tuin. Hij verwende zichzelf met mooie spullen maar als een koortslip bleef het lege gevoel terug komen. De leegte van een leven waarin hij alleen zijn planten liefde kon geven.
Hij was op kraamvisite toen opeens dat woord in zijn hoofd zat: relatiebemiddelingsbureau. Het bleef maar rondtollen tot hij het van alle kanten bekeken had. Hij besloot het te gaan doen. Natuurlijk was het alleen voor zielige stumpers, zo’n datingbureau. Hij ging het dan ook aan niemand vertellen. Maar het idee dat het op die manier misschien aan de vrouw zou raken gaf hem zo’n warm gevoel dat niets hem meer tegen kon houden. Gelijk toen hij thuis kwam pakte hij de Gouden Gids erbij. Hij besloot dat het bureau Man & Vrouw er wel erg betrouwbaar uit zag. Daar zou hij mee in zee gaan. De volgende dag belde hij en een week later had hij al een afspraak.
Mevrouw Schouten was niet zo jong meer maar haar lichaam was goed onderhouden. Ze droeg een lichtblauw mantelpakje die haar frisheid nog verder benadrukte.
“Zeg maar Marijke, dat praat makkelijker” zei ze toen ze elegant voor hem uit liep naar een tafel met een laptop erop. Bram slenterde er achteraan. De afgelopen week was hij toch weer gaan twijfelen. Dit hele gedoe zou vast een vernedering worden. De website beloofde hem 75 procent op succes binnen een jaar. Hij wist zeker dat hij bij de 25 procent hoorde waarbij het niet lukte.
“En wat voor vrouw zoek je” sprankelde Marijke toen Bram aan de tafel was gaan zitten. Hij stamelde iets terug over aardig zijn en dat het gezellig moest zijn om met haar uit te gaan. Hij had er nog nooit over nagedacht wat voor vrouw hij wilde. Hij had toch niets te kiezen.
“Heb je al eens een relatie gehad?” ging ze dapper verder.
“Nee ik zou wel willen maar vrouwen vinden mij te lelijk om zich met mij te vertonen.”
“Uiterlijk wordt zo overschat”zei Marijke bemoedigend. Dat kan een vrouw als zij makkelijk zeggen dacht Bram maar besloot die opmerking voor zich te houden.
Toen begon ze over zijn hobby’s. Hij wist het nu zeker. Hij hoorde bij de 25 procent kanslozen. Ze moest natuurlijk die twee uur waar hij recht op had volpraten. Wat maakte het ook uit. Hij wist dat het stom was om hier naartoe te komen. Hij besloot te ontspannen en Marijke uitgebreid te vertellen over zijn tuin en hoe hij zich had inspireren door de tuinreizen die hij had gemaakt. Toen hij de twee uur had volgepraat voelde hij zich opgelucht. Hij had heerlijk over zijn passie kunnen praten.
Nog geen maand later stond Marijke Schouten op zijn antwoordapparaat. Er was een vrouw in hem geïnteresseerd. Ze was niet geschrokken van zijn foto. Ze wilde hem ontmoeten. Hij luisterde het bericht drie keer af voor hij het kon geloven. Toen hij de volgende dag terugbelde kreeg hij het telefoonnummer van Nora. Hij belde nog dezelfde avond. Het was zijn bedoeling geweest alleen een afspraak te maken om samen een kopje koffie te drinken. Dat kon in een half uur klaar zijn. Daarna kon Nora het relatiebureau laten weten dat hij toch niet haar type was en had niemand tijd verspild. Maar Nora nam geen genoegen met een gesprekje van tien minuten. Drie uur hing hij met haar aan de telefoon. Ze had ook veel tuinreizen gemaakt en wist veel van planten. Helaas had ze zelf op dit moment geen tuin maar luisterde graag naar wat Bram in zijn tuin had staan en wat er op dit moment allemaal bloeide. Met een gevoel alsof ze elkaar al jaren kende spraken ze af om samen te gaan eten.
Nu was de dag aangebroken dat ze elkaar echt gingen ontmoeten. Bram pakte nog snel even de snoeischaar om een dode tak uit de hortensia te knippen. Toen ging hij naar binnen om zichzelf op te knappen. De littekens, de neus en de buik waren niet te verbergen maar hij wist bijna zeker dat Nora genoegen kon nemen met nette kleding en een lekker luchtje. Opgewekt verliet hij zijn huis. Hij voelde voor het eerst hoe de lente moest voelen.


sprakeloos @ 23-02-2008 22:59:21
Ook een verhaal, niet gezien in de vakantietijd, maar heel lieflijk en klein geschreven en met recht geselecteerd


René @ 22-01-2008 12:30:19
Beste Malach,

Je kunt die complimenten echt belonen door op haar te stemmen (zie het blokje bovenaan de site 'updates').



F.A.W. Malach @ 22-01-2008 12:13:32
Wauw! Wat een pareltje, zeg! Terecht geselecteerd door de lezers van deze site, dat denk ik ervan. En deze zin: "Hij verwende zichzelf met mooie spullen maar als een koortslip bleef het lege gevoel terug komen."
Zo mooi! Zo krachtig en toch zo fijngevoelig geformuleerd!
O ja, dit vond ik echt een knap verhaal, edith!
Greetz!


soulwriter @ 22-07-2007 09:38:06
Erg leuk verhaal zeg. Normaal gesproken ben ik niet geheel into liefdesverhalen, maar deze heeft mij toch wel op andere gedachten gebracht

Ben ook erg benieuwd naar een vervolg?!


René @ 16-07-2007 11:06:46
Graag iets bruisends! Doe je best. Misschien is die Nora zelf ook wel hopeloos... (ik noem maar wat).


edith @ 16-07-2007 09:47:21
Nou ja, een vervolg hierop wordt al snel weer het oude liedje. Maar misschien verzin ik nog iets bruisends


René @ 16-07-2007 09:38:28
Dit kan ik wel waarderen. Weer eens een andere liefdesverhaal en heel levendig beschreven, vooral de volgende zin maakt het af:

Bram pakte nog snel even de snoeischaar om een dode tak uit de hortensia te knippen.

Komt er een vervolg?



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens