zaterdag 20 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Wilma van Raamsdonk - Rotterdamse pensionado
Gepubliceerd op: 22-06-2007 Aantal woorden: 719
Laatste wijziging: - Aantal views: 1511
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Rotterdamse pensionado

Wilma van Raamsdonk


Hij was er de afgelopen week meerdere malen gaan kijken. Als doel voor zijn uurtje fietsen was het een dankbare bestemming. De bouwput in het centrum van de stad. Hij had al ‘shaggie-draaiend’ contact gelegd met o.a. de uitvoerder en zijn geïrriteerde houding niet opgemerkt. Vergrijzing was een groot goed, ook de uitvoerder verheugde zich over zijn nog altijd kwiek en in gezondheid van lijf en leden verkerende ouders, maar vreesde voor een massale opkomst van gepensioneerde arbeiders in blakende gezondheid, die uit pure verveling de werkzaamheden in de bouwput nauwlettend, en vooral dagelijks, zouden komen bekijken. Vanuit hun positie vroegen ze niet alleen om veel aandacht, heel veel aandacht zelfs, maar waren ze ook nog, ongevraagd én feitelijk ongewenst, altijd bereid om op basis van jarenlange ervaring met het ambachtelijk beroep de werklui van advies te dienen. En Kees was niet anders. Iedere dag, klokslag half 10 in de morgen, als de mannen in de bouwput net lekker in het productieritme zaten, als het externe materieel werd aangereden en tot de schaftpauze flink de vaart erin werd gezet, dan kwam hij aangereden op zijn gloednieuwe fiets, 25 versnellingen, 2 fietstassen achterop, Active-life jack aan, bij mooi weer – uiteraard - zonder mouwen als bodywarmer. Waarschijnlijk ontvluchtte hij moeder-de-vrouw, die omstreeks die tijd liever, onder het genot van een vers kopje koffie, snelfilter met de hand gezet natuurlijk, haar ongenoegen over haar echtgenoot, met ze inmiddels ruim 40 jaar getrouwd was, besprak. Vijf kinderen hadden ze, allemaal zoons, inmiddels ook allemaal getrouwd en vader van een flinke schare kleinkinderen. Toen die klein waren kon ze nog wel eens de tijd doden om met hen de eendjes te gaan voeren of naar een speeltuin te gaan, terwijl de betreffende schoondochter dan even wat tijd voor zichzelf had. Kees was een grote man, zomer en winter met een gebruind gezicht, dat door gebrek aan haar, ook op zijn schedel doorliep. Rimpels doorgroefden zijn gezicht. Vijfenvijftig jaar werken in weer en wind, de 40 zware shaggies per dag en de borreltjes, zowel in zijn stamkroeg, vroeger toen de kinderen nog niet het huis uit waren en later thuis, samen met zijn Sjaantje, hadden zijn sporen achter gelaten, maar niet ten koste van zijn fysieke gezondheid. Kees zorgde ervoor dat de ‘rikketik’ in vorm bleef. Om overgewicht tegen te gaan, had hij na zijn pensionering een fiets aangeschaft en het gebrek aan lichamelijke beweging door het wegvallen van zijn werkzaamheden, ruimschoots met zijn dagelijkse fietstochtje gecompenseerd. Of het nu regende of niet Kees stapte op zijn fiets, elke denkbare windkracht trotserend. Ook vandaag was hij erop uitgegaan, naar zijn favoriete bestemming van de afgelopen weken. Vandaag zou een bijzondere constructie met een enorme kraan geplaatst worden op de heipalen, waarvan hij het heien vorige week nauwgezet had gevolgd. Het zou een knap stukje werk worden en dat wilde hij niet missen. De uitvoerder had hem gezegd dat klokslag half 11 zou worden gestart met het minutieus plaatsen van betonnen constructie. Kees was er klaar voor en net als vroeger, toen hij zelf nog de scepter zwaaide over zijn 15 kerels, gierde de adrenaline door zijn lijf. Hij stond er al een uur en probeerde steeds de aandacht van de uitvoerder te trekken, die hem consequent negeerde. Dus draaide Kees nog een shaggie en sprak passanten aan om hen te informeren over het op handen zijnde knap staaltje werk. Maar wat er ook gebeurde, de kraan kwam niet en ook de oplegger met het betonnen, geprefabriceerde parkeerdek, was in geen velden of wegen te bekennen. Half 12 werd het en nog bleef Kees staan, hoewel op geen enkele wijze bleek dat het spektakel elk moment kon gaan beginnen. In de bouwput hadden ze hem al gezien, niet alleen de uitvoerder ook de voorman, die vaker met hem even had gebabbeld, had hem in de gaten. Kees wuifde naar hém en uit respect, maar ook omdat door files het hele konvooi behoorlijk was vertraagd en hij dus tijd te doden had, liep de voorman op hem af. Kees rechtte zijn schouders, haalde diep adem en stak zijn pakje shag vooruit als uitnodiging om er één te draaien. Vastberaden keek Kees de voorman aan, grote aimabele glimlach op zijn gezicht en sprak: “Als ‘t nou nog lang duurt, dan wacht ik nog effe!”



@ 21-06-2015 15:35:42




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens