zaterdag 22 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Jorrit - De jongen
Gepubliceerd op: 05-06-2007 Aantal woorden: 708
Laatste wijziging: - Aantal views: 1335
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

De jongen

Jorrit


Waar moet ik beginnen? Bij zijn benen misschien. Wit, witter nog dan de benen van zijn moeder. Tenminste dat gedeelte dat je te zien krijgt. De rest is gehuld in zo’n king-size korte broek die nu in de mode is.
De zomer van 2007. We zijn toch al lekker op weg dacht ik zo. Aan hem niet besteed. Buiten kan je niet gamen. Zijn slungelachtige lichaam is vergroeid met de computer. Een gebochelde van 15. Een spook.
Ze weet nog steeds niet of hij het gaat halen.De inzet is VWO, het profiel: Natuur en techniek. Voorlopig is zelfs het baantje bij de buurtsuper een opgave.
‘Ik heb niet zo’n zin vandaag’
‘Wat heb je dan met Bert afgesproken?’
Afgesproken? Niks, ik zie wel, zoiets. Woemi knalt zowat uit haar vel. Ze wil mijn advies. Net alsof ik er verstand van heb. Mischa heeft me nooit kinderen gegeven.

Maar goed, de stuurman aan wal is een rol die goed bij me past. In de ondernemingsraad mag ik graag oreren hoe het beter kan. En moet. In de auto, naast Woemi, net zo.
‘Denk aan de 2 secondenregel Woemi‘.‘Doorschakelen, heb je dan nog nooit van het Nieuwe Rijden gehoord?’ ‘Blijf er nou niet achter plakken, toe geef eens een beetje gas’. Alleen dat je beter nooit te lang rechts van een vrachtwagen moet blijven hangen, daar zijn we het over eens. Ze rijdt al 20 jaar zonder schade. Ik? Elk jaar wel een buts, vorig jaar een total-lossje en het aantal bekeuringen niet meer te tellen. Ruzie in de auto dus gegarandeerd.
Nu is het weer de sterke drank. Meneer gaat op excursie. Polen, Wroclaw, Auschwitz. Dat moet gevierd worden. Vervelend dat hij al 15 is maar nog niet zelf zijn tas kan inpakken. Als ze met de onderbroeken komt vindt ze de blikjes. Baccardi. Toe maar. Meteen heeft ze berouw van het gaasje wijn dat ze hem met kerst heeft toegestaan. En het glas champagne laatst bij het 50 jarig huwelijksfeest van opa en oma.

Er volgt een preek.
‘Straks kan je de tandpasta niet meer van de mayonaise onderscheiden’ orakelt ze. Ze heeft goed naar de campagne geluisterd.
‘Heb ik een demente oma en een demente zoon’. Zal met allebei nog wel loslopen. Ik weet ook niet wie die onzin gelooft maar goed. De drank wordt beslagnamt. Zo doe je dat, vindt Woemi.

Ik weet niet. Ze zit niet naast hem in de bus. Goed, hij blijft misschien wel zitten maar ik heb hem nog geen mayonaise op z’n tandenborstel zien smeren. En Bert is meer dan tevreden. En ik ken hem wel een beetje. Zijn rooie kop belooft niet veel goeds. Net z’n moeder. Niks zeggen, maar ondertussen.
Nee Woemi, ik ben bang dat je een Pyrrusoverwinning hebt behaald. Even succes, even glorie, maar daarna.
Vies bocht trouwens, dat Baccardi. Kan wel goedkoop zijn, zo op onze hotelkamer, maar geef mij maar bier. Een lekker grote Weißen op het terras hier voor. Met een jasje aan is het best te doen nog.
‘Je moet hem de kans geven zich te verdedigen’
‘Wat is dat voor geitenwollensokkengelul?’ Woemi is een doener, geen prater.
‘Ik bedoel, laat hem met argumenten komen, laat hem maar zeggen wat hij wil en waarom’. De puberteit is tenslotte een tweede waarom?-fase, niks voor Woemi, ik weet het.
‘Omdat ik het wil’ is nog steeds genoeg. Nog wel.

Natuurlijk heeft ze gelijk. 15 is nog te jong om te drinken. En veel te jong om het op een zuipen te zetten. Maar dreigen met hel en verdoemenis? Simpelweg verbieden? Ik vrees dat het niet gaat werken. Wat dan wel? Ik weet het niet. Wat meer sense and sensebility, dat wel. En verder? Weet ik het. Onbevredigend vindt Woemi.
Als we terugkomen uit Berlijn is het de beurt aan de jongen. Een week zonder computer, ik hoop dat hij het overleeft. Zijn blikjes Baccardi die we opgedronken hebben? Ze ziet de hard stuff van een vriendje van hem en koopt nieuwe.
‘En niet allemaal tegelijk hè?’
‘Ja mam’. Wat kunnen moeders toch zeuren. Ziet ze dat bordje ‘stil, ik ben aan het gamen’ niet op zijn voorhoofd? Toch, ik wou dat ik zo’n moeder had.

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens