donderdag 18 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Harrij Smit - Perfect voor padvinders
Gepubliceerd op: 27-06-2003 Aantal woorden: 2462
Laatste wijziging: - Aantal views: 2452
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Perfect voor padvinders

Harrij Smit


Verrast keek ik hoe ze met haastige stappen naderbij kwam. Bianca! Mijn verwondering haar hier aan te treffen, vermengde zich met weemoedige herinneringen, en omdat ik mij met een schok realiseerde hoezeer de omstandigheden nu gewijzigd waren, werd een golf van onderdrukt verlangen en niet vervulde begeerte aan de mengbeker van mijn gedachten toegevoegd.
Langzaam liet ik mijn rugzak op de grond zakken.
Ik wilde haar een hand geven, maar ze stak glimlachend haar armen naar mij uit; een vrijmoedigheid die mij verwonderde. Zwijgend liet ik mij omhelzen. Ze voelde warm, zacht en aangenaam. Een zweem van lavendel verzachtte de geur van de zon, de zee en het stof van de stad. Een deel van mijn wezen richtte zich ingetogen naar de schoonheid van het moment, maar mijn altijd nieuwsgierige lichaam onderzocht al heimelijk de weldadige zachtheid waarin het zo plotseling was ondergedompeld. Het tastte af, voorzichtig, delicaat, trachtte met duizend voelsprieten de opwindende contouren van haar lichaam in kaart te brengen. Haar lange haar waaierde uitdagend over mijn wang, streelde mijn handen en kuste mijn vingers, die schuchter haar rug, haar nek en haar schouders beroerden. In de kalme cadans van haar ademhaling gleden haar handen geruststellend over de pijnlijke spieren van mijn rug; zoet en verleidelijk blies de bries van haar adem over de haartjes van mijn hals. Stil stond ik tegen haar aan, de zachte druk van haar borst voelend en de bonzende klop van mijn hart. Bianca! Ik wilde mijn groeiende opwinding voor haar verborgen houden, probeerde voorzichtig de afstand tussen ons te vergroten. Het verbrak de betovering.
"Wat een hemelse begroeting," zei ik met oprechte bewondering.
Ze keek mij dromerig aan, een mysterieus lachje zweefde om haar mondhoeken. "Ja! Zalig, hè?", zei ze zacht, en zoals de zomerzon soms lui en loom vanachter een trage wolk tevoorschijn komt, breidde langzaam haar glimlach zich uit tot een stralende lach. "Eindelijk had ik de kans," zei ze glunderend.
Haar vrolijkheid stak mij aan. "Eindelijk? Ik kan mij wel honderd kansen voor de geest halen!"
"We waren collega's, Bastiaan. Daar werk je mee, dat is al lastig genoeg."
Daar had ze gelijk in. Kleine, zilveren knopjes sierden haar oren. Om haar hals hing een kettinkje met een grijsgroen steentje, de kleur van haar ogen. Er glinsterden kleine pareltjes zweet op haar voorhoofd.
"Warm?"
Ze wees op een zonovergoten bankje aan de overkant van de weg. "Daar zat ik dus. Al uren, en in de volle zon." Haar stem was nu traag, alsof ze uit haar slaap gehaald was.
"Verveling?"
Ze knikte afwezig, monsterde mijn uitrusting. "Wat een bepakking!"
Ik vertelde dat ik de vorige dag met een pendelbus in Benidorm was aangekomen, en de nacht op een camping aan de rand van de stad had doorgebracht.
"Omdat ik nog geen kaart van de omgeving had, moest ik vanochtend de stad in. Ik ga weg van de kust, weg van de drukte. Ik wil een paar maanden de bergen in."
"Een paar maanden?"
"Tot eind mei heb ik vrij; bijna twee maanden dus."
"En je vrouw?"
"Blijft thuis."
Ze keek mij onderzoekend aan. "Moeilijkheden?"
"Nee, integendeel. Nieuwe inzichten, nieuw perspectief, andere invalshoeken, je kent dat wel. En jij? Je ziet er zo elegant uit! Je zit vast niet op een camping."
"Een appartement. Het is hier dichtbij; ik kan je wat te drinken aanbieden. Dan praten we daar verder."
Ik aarzelde. Gewoon even gezellig bijpraten? Haar mysterieuze glimlach maakte mij niet veel wijzer, maar de nog bijna tastbare herinnering aan haar begroeting was zo prikkelend, en leek met zoveel beloften omgeven, dat ik onmogelijk nee kon zeggen.
"Een biertje zal er wel in gaan," zei ik verwachtingsvol.
Haar stralende gezicht streelde mijn ego, en deed mijn hart nog wat sneller slaan.

Met vlugge stappen ging ze mij voor naar een grote, besloten tuin. Ze gaf mij een flesje bier en schonk voor zichzelf een glas wijn in.
Ik haalde mijn kaart tevoorschijn en liet haar zien langs welke route ik de Sierra de Orcheta wilde bedwingen. Via de dorpen Finestrat en Sella hoopte ik na een dag of drie de Puerto de Tudon te bereiken, een bergpas op duizend meter hoogte. Daarna zou ik in de richting van Guadalajara trekken.
Ze liet het zich allemaal precies aanwijzen. Ze lachte veel, stelde allerlei vragen, had suggesties en wilde dingen weten, waarover ik zelf nog niet eens had nagedacht.
Toen haar vragen beantwoord waren, vouwde ik langzaam de kaart dicht. Ik bekeek haar heimelijk. Ze keek zwijgend voor zich uit, nam kleine slokjes van haar wijn en speelde verstrooid met haar lange haar.
"Ik had niet gedacht dat we elkaar nog ooit zouden ontmoeten."
Ze knikte nadenkend, dromerig, alsof mijn woorden niet tot haar doordrongen.
"Wat een geluk dat jij mij daar zag lopen."
Stilte. Vruchteloos trachtte ik haar blik te vangen. Haar grote, glanzende ogen gleden als trage zoeklichten over mij heen; ze scheen mij aan een of ander onderzoek te onderwerpen. In een reflex spande ik mijn buikspieren. Ik schonk het laatste beetje bier in mijn glas; misschien werd het tijd om te vertrekken.
Langzaam richtte ze haar hoofd op; er was een verlegen, wat ernstige uitdrukking op haar gezicht verschenen.
"Misschien vraag je je af waarom ik daar op dat bankje zat," zei ze zacht.
"Nee. Waarom denk je dat?"
"Terwijl ik hier zo'n zonnige tuin heb."
Ik kon haar gedachtegang niet goed volgen, vroeg mij af wat haar bezielde.
Opeens welde er een lach in haar op. "Ik zat te loeren," zei ze. "Ik zat naar mannen te loeren. Naar mooie mannen, en naar minder mooie, naar kleine mannetjes en naar zelfvoldane dikke kerels."
Ze boog zich naar haar tas, haalde er een boek uit en toonde het mij.
"Kijken naar mannen is een oefening uit dit boek. Het gaat over de man als lustobject, vanuit de vrouw bezien. De schrijfster heeft onderzocht in hoeverre vrouwen lustgevoelens ondergaan bij het bekijken van mannen, van het mannelijk lichaam. Het schijnt dat de meeste vrouwen daar problemen mee hebben, omdat ze zich van die mogelijkheid nooit bewust geweest zijn. In onze cultuur zijn het de mannen die kijken; vrouwen worden bekeken, ze worden geacht lust en begeerte op te wekken."
Ik luisterde zwijgend.
"En die rol van lustobject is ons letterlijk op het lijf geschreven; het omgekeerde komt dan ook maar weinig voor. Als een vrouw zich al eens aan een mannenlijf durft te verlekkeren, dan neemt de man -waar hij zichzelf in een passieve rol zou moeten dwingen- in de regel de regie over. De eerste stap om tot verandering te komen, zegt de schrijfster, is dat vrouwen moeten leren mannen als iets begeerlijks te zien, als mooi en verleidelijk, als een object van schoonheid. En daarom moeten vrouwen leren kijken. Echt kijken. En zich verlekkeren, zoals jullie dat bij ons doen."
Ze keek mij bedachtzaam aan, glimlachte bedeesd en nipte aan haar wijntje.
"Begrijp je?"
Ik knikte instemmend.

Met kloppend hart dronk ik mijn glas leeg; ik had de boodschap begrepen. Ik trok mijn rugzak naar mij toe, stopte de kaart in een zijvak en controleerde de riemen en gespen van mijn bepakking. Ze volgde zwijgend mijn handelingen, haar glimlach was ondoorgrondelijk.
Schoorvoetend stond ik op. "Bedankt voor je biertje. Het wordt tijd om te gaan. De bergen lokken."
Opeens fonkelden haar ogen. Ze legde haar handen op mijn schouders. "Ik wil met je mee," zei ze fel, en duwde mij terug op mijn stoel.
"Daar geloof ik helemaal niks van," lachte ik.
"Waarom niet? Je hebt mij enthousiast gemaakt. Ik ga gewoon een paar weken met je mee. Dat is voor jou toch ook veel leuker? Wat is er nou aan in je eentje!"
Haar vanzelfsprekendheid temperde mijn ongeloof; misschien meende ze het echt?
"En Walter dan?"
"Walter heeft hier zijn werk. Hij heeft de komende maanden geen tijd om mij aan het handje te nemen. Hij zal blij zijn dat vrouwlief zich even niet verveelt."
Ze had een blos op haar wangen en trok een gezicht alsof het al een uitgemaakte zaak was.
Uit mijn evenwicht gebracht staarde ik haar aan. Die wending had ik geen moment verwacht; geen vluchtig liefdesavontuur op een zonnige woensdagmiddag, maar 'gewoon' een paar weken met elkaar de bergen in! Ik kon het amper geloven, maar haar vastberaden gezicht leek elk misverstand uit te sluiten.
"We kennen elkaar nauwelijks!"
Ze lachte. "Ik heb je lang genoeg meegemaakt, om overtuigd te zijn van je toewijding."
Daar wist ik niets tegen in te brengen. Hoofdschuddend keek ik haar aan. "Heb je een rugzak?"
"Ja."
"En een slaapzak?"
"Ook."
"Iets om op te liggen?"
"Ik bedenk wel wat."
"Toch is het niks voor jou," zei ik wrevelig. "Die schoenen, die dure kleren, dat lange haar, je sieraden. Ik zie je al gaan. Je bent geen type om te kamperen. En ik zie je al helemaal niet met een rugzak en een kruiptentje de bergen in gaan."
Ze keek mij verontwaardigd aan, opende haar mond, bedacht zich. Ze bukte zich, maakte haar fraaie schoentjes los en schopte ze met driftige bewegingen van zich af. "Wel eens van bergschoenen gehoord?"
Ik grinnikte welwillend.
Fel en uitdagend ging ze voor mij staan, maakte het kettinkje om haar hals los en gooide het met een vinnige beweging op tafel. Haar zilveren oorknopjes volgden, en ook haar ringen die ze met een pijnlijke grimas van haar vingers wurmde.
"De juwelen," zei ze grimmig. "Niet nodig in een kruiptentje."
Ik opende mijn mond, maar ze legde haar wijsvinger op mijn lippen. Opeens stond ze opwindend dicht naast mij; de zachte stof van haar blouse veegde liefkozend over de huid van mijn arm; haar geur kringelde als een belofte in het zonlicht. Misschien speelde ze een spel? Ik besloot mijn verzet op te geven; zij mocht de regels bepalen.
"Mondje dicht," zei ze zacht. Ze glimlachte uitdagend, ging een paar stappen naar achteren en begon aandachtig haar kleding te bekijken: haar bontgekleurde rok, de brede ceintuur, de zachtgroene blouse. Ze trok aan de knoopjes, morrelde aan de gesp van de riem en betastte onderzoekend haar kleren.
Met toenemende opwinding volgde ik haar handen, vrijmoedige handen, die zacht en zinnelijk over haar lichaam gleden, over haar heupen en haar buik, en over de welving van haar borst.
"Hiermee kan ik dus niet de bergen in?"
Ik schudde mijn hoofd, probeerde met een schamper lachje mijn onzekerheid te verbergen.
Treuzelend maakte ze de sluiting van haar ceintuur los, bedacht zich op het laatste moment en begon als een spelend kind in het rond te draaien. Haar blote voeten gleden gladjes over het marmer van het terras, de soepele stof van haar rok wervelde wellustig langs haar benen omhoog, en waar frivool haar slip uit die kleurige kolk naar boven kwam drijven, werd haast vanzelfsprekend mijn aandacht gevangen. Ze onderschepte mijn blik en stopte abrupt haar zwierige pirouette.
"Zwart ondergoed," lachte ze triomfantelijk. "Perfect voor padvinders." Ze hijgde een beetje. "Maar de rest van mijn kleren vind je dus minder geschikt?" Uitdagend keek ze mij aan en zonder mijn antwoord af te wachten, begon ze langzaam de knoopjes van haar blouse los te maken. Met trage, vloeiende bewegingen gleed ze uit haar blouse; haar zachtgewelfde buik, haar bruinverbrande armen en de fraaie vormen van haar ontblote borsten waren een feestmaal voor mijn hongerige ogen. Een gloed trok over mijn gezicht. Met een warme glimlach strekte ze haar armen naar mij uit en verwachtingsvol nam ik haar handen in de mijne.
Ze lachte lief, haar ogen glansden. Zwijgend trok ze mij uit mijn tuinstoel omhoog en leidde mij naar het midden van het terras, waar ik haar liefdevol in mijn armen wilde nemen. Zacht maar beslist duwde ze mij van zich af.
"Blijf hier even staan." Ze zei het met een glimlach, maar de klank in haar stem leek geen tegenspraak te dulden. "Tot zover de vrouw als lustobject," voegde ze er gedecideerd aan toe, waarna ze met een vastberaden trek op haar gezicht terug liep naar haar stoel.

Zwijgend zat ze op het puntje van haar stoel, een raadselachtige lachje speelde rond haar mond. Stilte heerste. Ze bekeek mij van top tot teen.
Ik begon onzeker te lachen. "Ik dacht…"
"Dat ik met je naar bed wilde?"
"Ja! Daar zag het wel naar uit, ja."
Ze lachte geringschattend.
Niet begrijpend keek ik haar aan.
"Jij? Bastiaan? Met mij naar bed? Dat is toch helemaal niks voor jou, daar ben jij dus écht het type niet voor. Bekijk jezelf nou eens goed. Die grove spijkerbroek! En dan die zware schoenen! Die plompe rugzak. Ik zie je al in mijn bed liggen. Ik moet er niet aan denken!"
Grinnikend bukte ik mij, maakte mijn veters los en schopte mijn schoenen van mij af. Traag stroopte ik de sokken van mijn voeten. "Zo beter?"
"Trek dat hinderlijke T-shirt ook maar meteen uit," zei ze gebiedend.
Zwijgend trok ik het shirt over mijn hoofd, streek verlegen lachend een hand door mijn haar en keek haar afwachtend aan.
"Je doet mij een groot plezier als je je nu omdraait," zei ze zacht. "Met je rug naar me toe."
Gehoorzaam draaide ik mij om.
"Sluit je ogen en geniet van je nieuwe rol."
Een hele tijd gebeurde er niets. Ik nam aan dat ze mij nog steeds op haar dooie gemak zat te bekijken. Maar opeens stond ze vlak achter mij; ik hoorde haar, voelde haar adem en werd mij haar onweerstaanbare geur weer gewaar. Haar koele handen begonnen mijn schouders te masseren, streelden mijn flanken, mijn rug en mijn borst. Resoluut drukte ze haar bekken en haar buik tegen mijn rug en mijn billen, en bij elke beweging van haar armen gleed onmiskenbaar de koele zachtheid van haar borsten over mijn dorstende huid. Haar stevige handen kneedden mijn spieren, waaierden over mijn borst en mijn buik. Ze maakte onhandig de zware gesp van mijn riem los, en met kleine, onhandige rukjes trok ze de riem uit de lussen van mijn broek. Ongehaast streelde ze mijn billen, en pas na lange tijd dwaalden haar handen tergend langzaam over mijn heupen naar de sluiting van mijn broek.
Ik deed mijn ogen open en draaide langzaam mijn hoofd naar haar toe. Haar adem blies zacht langs mijn wang en door mijn haren; haar lippen bewogen bijna onmerkbaar.
"Begrijp je wat ik bedoel?"
Ik knikte traag, sloot zwijgend mijn ogen en gaf mij van ganser harte aan haar over.




@ 21-06-2015 15:35:42




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens