maandag 20 augustus 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Olivier - Oude schoenen uit de sloot
Gepubliceerd op: 14-03-2007 Aantal woorden: 549
Laatste wijziging: 14-03-2007 Aantal views: 1545
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Oude schoenen uit de sloot

Olivier


Mijn zwager hing zijn loopschoenen onlangs aan de wilgen.
Ik dacht nog, wie heeft het nou het zwaarst: De schoenen of de wilgen, want met mijn zwager zou het wel goed komen.
Zo’n wilgenstam kan dat makkelijk hebben qua gewicht. Maar ik geef het je te doen om een nachtje met hardloopschoenen om je nek te bivakkeren. Voorwaar geen pretje, kan ik je verzekeren.

Over het algemeen spreek ik niet met bomen. Ik ben niet gek. Maar soms praten ze tegen mij, dat kan ik ze niet verbieden natuurlijk. In het geval van die bloeiende Magnolia vond ik het bovendien in het geheel niet vervelend, zo’n diepe vrouwelijke stem en dan die vormen... Ach, als ik daar nog aan denk! Overigens wel triest, want na een ruime week kwam er een winderige dag en ze verlepte waar ik bij stond. Hoe vergankelijk kan schoonheid zijn.

Na die plataan met hoogtevrees had ik het al gauw gehad met pratende bomen. Het is dat de vlieger van mijn dochter verstrikt was geraakt, maar anders was ik er nooit ingeklommen.
Wat een zeurkous was dat! En maar doorgaan als een oud wijf op de rommelmarkt.
Sindsdien weet ik dat het heel erg is om hoogtevrees te krijgen als je nog groeistuipen hebt en dus nog een metertje of tien groter wordt.
En dat bomen nooit wat meemaken. Ze komen nergens. Ze hebben geen sociale contacten.
Met vogels hebben ze niks op, die maken maar nesten en schijten de boel onder en opruimen ho maar.
Vergeef me dus dat ik aan de wilg denk als er schoenen in hangen.
Die schoenen hebben vast een veel mooier leven gehad dan de boom.


Ooit vond ik twee oude schoenen op een regenachtige dag in de stad.
De gaten erin, op de plek waar eens de grote teen had gezeten.
Ik vroeg me af waarom die schoenen daar lagen en van wie ze geweest waren.
Had de eigenaar nu wel nieuwe aan? Was er soms iets ergs gebeurd?
Wat hebben die oude schoenen allemaal gezien, zo van laag bij de grond, wandelend door de straten en zouden schoenen zelf eigenlijk kunnen ruiken? ik kreeg er medelijden mee.
Medelijden met die oude, versleten schoenen.
Ik pakte ze uit de natte goot en zet ze wat verder op onder een afdakje weer neer, want mee naar huis nemen gaat natuurlijk niet. Maar dan hebben ze toch in ieder geval een betere plek zo aan het einde van hun leven.
Even dacht ik aan wat een geluk die schoenen toch hebben gehad.
Ze waren altijd samen.
Als de een wat achterbleef, en dat gebeurde nogal vaak, dan bleef de ander gewoon even staan en wachtte tot zijn levensgenoot hem weer had bijgehaald.
Dan moest die ander er wel weer even de sokken in zetten om weer langszij te komen, maar zijn maatje bleef ook altijd keurig op hem wachten, daar kon hij vast op bouwen.
Een vertrouwd leven vast en zeker, soms hollen en dan weer stilstaan, maar altijd onderweg.

Ineens een bal tegen je neus, natte plassen en knus weer opdrogen bij de verwarming.
Verre reizen, hondepoep en sjans met schoenpoetsdoekjes.
Ongevallen zoals gebroken veters of zelfs versleten hakken en zolen.
De ontelbare verhalen. Kon ik maar met schoenen converseren.


René @ 16-03-2007 11:57:13
Goed stukje tekst!! Maar als je goed naar schoenen kijkt, vertellen ze je al veel verhalen... Misschien een insteek voor een nieuw verhaal.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens