dinsdag 16 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
luttie - Dagboek van november 2001 tot ....
Gepubliceerd op: 25-04-2003 Aantal woorden: 968
Laatste wijziging: - Aantal views: 1722
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Dagboek van november 2001 tot ....

luttie


Dit verhaal is bedoeld om lotgenoten te helpen en anderen een inzicht te geven. Ik probeer alle dagen een stukje te schrijven.
Liefs Luttie



Eerste hoofdstuk
Dit is voor mij het moeilijkste moment uit mijn leven. Niemand kan vermoeden, wat een ommekeer, kanker in je leven geeft.
Op een dag in november 2001 ontdek ik een wit korstje aan de onderkant van mijn tepel. Maar maak me er geen zorgen over. Het gebeurt wel meer dat je ergens een korstje hebt.
Weken gaan voorbij, het korstje gaat er af terwijl ik onder de douche sta. Geen probleem, het doet zelfs geen pijn. Op een dag ergens in december, ontstaat er een klein wondje. Niet op dezelfde plek maar aan de voorzijde van de tepel. Eerst dacht ik het gaat wel weg, een schaafwondje of zo. Maar nee, het ging niet weg integendeel het begon flink pijn te doen. Dus ik ging naar de huisarts, die was ongerust. Hij sprak al direct over de “ziekte van Paget”. Ik vroeg wat het was en hij zei dat het een soort kanker was. Een kanker die de tepel aantast, maar ook een onderliggende tumor heeft in de borst. De behandeling is de tepel verwijderen. Ik schrok erg. Dat wil ik niet, niemand komt daar aan!!! Niemand zal ooit aan mijn lijf komen.
Ik kreeg een zalfje en mocht naar huis. Met een briefje voor een mammo- en echografie. Dit was in januari 2002. De mamo- en echografie wees op negatief. Wel had ik grote klieren. Dus ik gelukkig en blij. Maar dat wondje he, af en toe sloot het zich. Maar ik zag wel dat het maar tijdelijk was.
Ik terug naar de huisarts, hij gaf me een ander zalfje. Weer hielp het zalfje niet. Ondertussen werd ik maar banger en banger. Ging op een kankersite zoeken naar gelijkaardige symptomen, en vond niets. Na het lezen van zoveel ellende besloot ik deze site niet meer te openen. Het maakte me ziek en ik voelde me nog meer angstig.
Terug naar de dokter, ik zei dat het zo niet verder kon. Hij verwees me naar de gyneacoloog.
De arts was zeer vriendelijk en sprak van een verstopte melkgang, je kon ondertussen wel wat voelen. Een langwerpige knobbel omringd door zacht weefsel. Mijn tepel trok zich wel een beetje terug. Er werd een andere arts bijgehaald. Die bekeek het effen en zei dat ik mij niet ongerust hoefde te maken.
Drink maar een glaasje champagne zei hij. Maar hij had zijn collega er wel attent opgemaakt dat mijn tepel zich terugtrok. Dit maakte mij weer ongerust. Ook kreeg ik de raad, nog eens een mamo- en echografie te laten maken.
Dus ik op 4 april 2002 naar de gespecialiseerde arts. Eerst de mamografie daar kun je zelf niets op zien. Tenzij je later de foto’s kan bekijken. Een gezwel zo groot als 2 euro. Later op de echo kon ik het goed zien. Mijn hart klopte in mijn keel, ik wou gaan lopen, maar moest de waarheid onder ogen zien.
De dokter zei dat ik een punctie moest laten doen om zeker te zijn. Hij kon niet goed zien wat het was. Maar ik geloofde hem niet.
Ik had helaas niet genoeg geld bij, dus naar een bancontact…. Die werkte niet!!!! Op zoek naar een andere bancontact, gelukkig kon ik daar terecht.
maandag 15 april, had ik een afspraak bij de gyneacoloog. Wat ik toen al vermoedde werd bevestigd. Mijn borst moest verwijdert worden. Ondanks mijn vermoeden, kreeg ik een serieuse mokerslag, en was totaal van de kaart.
Hij zei dat ik het nog even mocht overdenken, maar dat de operatie binnen de 3 weken moest gebeuren. Ik zei dat ik er inderdaad nog moest overdenken.
Toen ik naar buiten wou, werkte de lift niet. Aan de kassa viel de computer uit. Ik wou maar 1 ding BUITEN !!!! het duurde nog een kwartier voor ik eindelijk frisse lucht kreeg. Buiten gekomen liet ik mijn tranen de vrije loop. Ik was totaal ontredderd. Ik belde naar mijn baas en vroeg een dag verlof. Ik sleepte me voort door de straten, hoelang ik gelopen heb weet ik niet, was totaal verdwaasd. Ik kwam aan een taverne waar ik voordien graag zat. Stapte binnen en vroeg een koffie, vroeg nog een koffie met cognac en nog één en nog één. Toen kon ik pas mijn man verwittigen, hij was ook gegrepen door het slechte nieuws. Later nam ik de bus naar huis. Mijn man gaat ’s maandags altijd naar de kinderen. Ik zei tegen hem, dat hij dat nu ook moest doen. Dat het geen nut had thuis te blijven. Om 18:00u vertrok hij. Het was die dag guur weer, koud, nat en winderig. Ik kleedde mij goed aan en vertrok, voor een wandeling langs het kanaal. De wind en regen sloegen in mijn gezicht, maar ik voelde het amper. Ik had maar 1 ding voor mijn ogen, ik ging sterven. Mijn borst moest er af. Ik zou voor altijd verminkt zijn. De tranen bleven stromen. Ik was ontzettend bang voor wat komen zou. Wat voor leven zou ik nog hebben? Hoe zou ik mij als vrouw voelen? Ik kon niet geloven dat ik ziek was. Ik voelde niks, je zou het toch moeten voelen als je zo zwaar ziek was? Wat met mijn werk? Zou ik nog kunnen werken?
Hoe moest het nu verder? Wat als ik me niet liet opereren? Hoelang had ik dan nog? Wel honderden vragen spookten door mijn hoofd. Met geen enkel antwoord………
Na 3 uur wandelen was ik doornat en had het bitter koud. Ik stond even aan de rand van het kanaal…….. doch, IK was sterker!!!!


@ 09-07-2005 19:15:47
Ik vind het zo'n zielige tekst. Hoe is het nu met je? Je wilt natuurlijk helemaal niet zielig gevonden worden, maar de tranen sprongen me in de ogen toen ik dit las. Succes ermee he .



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens