maandag 25 juni 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Enitreb - DUWEN VOOR PINDAKAAS
Gepubliceerd op: 12-08-2006 Aantal woorden: 443
Laatste wijziging: - Aantal views: 1386
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

DUWEN VOOR PINDAKAAS

Enitreb


Twee jaar zit ze in een rolstoel, de zeurende zus. En ik? Ik duw.

Vanochtend bij het ontbijt mistte ze de pindakaas. Hij was op. We hebben heel veel ander beleg in huis, maar daar kon zij niet tevreden mee zijn. Haar lippen pruilden naar beneden en haar ogen liepen zelfs vol. Ik zweeg. Het zou niet uitmaken wat ik gezegd zou hebben, de emmer tranen in haar ogen was hoe dan ook weer gaan overstromen. Dat wilde ik voorkomen. Ze was nog niet aangekleed, ik wel. Ze zat in haar rolstoel. Ik duwde haar, verliet het huis en liep richting de supermarkt. Onderweg kwamen we kinderen tegen die op weg waren naar school. Ze begonnen te wijzen en haar uit te lachen. Dat deed haar niks, was ze gewend. Sinds ze twee jaar geleden haar benen is kwijtgeraakt, wijzen en kijken alle mensen. Alleen kinderen durven haar uit te lachen. Anderen weten niet hoe ze moeten kijken. Soms denk ik, kijk naar mij, haar benen leken op de mijne, uit dezelfde buik, maar dat weten vreemden niet. Ik duwde haar vanochtend steeds harder en harder. Die stoep had IK niet zo verkeerd gelegd. Ik dacht alleen aan de pindakaas voor HAAR. Een loszittende steen. De rolstoel stokte en zij viel recht vooruit. Haar hele gezicht was bebloed. Ik had mijn mobiele telefoon bij me en maakte een paar foto’s. Niet omdat ik het zo grappig of mooi vond, maar misschien zou het nodig zijn voor de verzekeringsmaatschappij. Daarna vroeg ik haar of ze pijn had. Ze zei niks, dus ik ging uit van niet. Ik tilde haar op, ondanks dat ik bloed op m’n witte t-shirt kreeg en zette haar in de rolstoel. Ik had haar nog geen meter verder vooruit geduwd en toen viel ze er weer uit. Dus ik zei nog tegen haar dat ze niet zo raar moest doen en met haar armen, die ze nog wel had, haar maar goed vast moest houden. Ze reageerde nog niet. Ik begon tegen haar te schreeuwen. ,,Wil je nou pindakaas of niet?’’ Niet dat ze doof was, maar omdat ik het gewoon irritant vond, dat ze geen reactie gaf. Haar gezicht was helemaal rood geworden, na de tweede val. Ik grinnikte, want hoe akelig ook, het zag er toch best grappig uit. Alsof iemand heel boos probeert te zijn, maar het eigenlijk helemaal niet is. Door het geschreeuw van mij, had ik wel een hele groep mensen om me heen verzameld. Ik kan niet tegen drukte, dus ik verliet de hele toestand. Ook haar, want ik was bang, dat ze nog een keer uit de rolstoel zou vallen.


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens