vrijdag 21 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Hans de Voer - Viet
Gepubliceerd op: 21-01-2003 Aantal woorden: 785
Laatste wijziging: - Aantal views: 2329
Easy-print versie Aantal reacties: 5 reacties

Viet

Hans de Voer


Viet zat op zijn werk. Hij werkt in een fabriek waar men papierscharen in elkaar zette. Het heette dan ook Papierschaar&co. Hij was er erg gelukkig en voelde zich tevreden met zijn leven, hoewel hij nooit getrouwd had en weinig tot geen vrienden had. Tot op die dag dat hij erachter kwam dat hij de enige was op zijn werk die geen loonsverhoging had gekregen van de baas. Die baas heette Citroen. Viet was van plan zijn werkdag op een normale manier af te ronden, gewoon zijn werk afmaken, even een kopje koffie drinken en vervolgens naar Citroen toe stappen om te vragen waarom hij geen verhoging van zijn loon had gekregen. De dag verliep als normaal, met het verschil dat alle collega’s een stuk vrolijker leken. Dat kwam vast en zeker doordat ze meer verdienden. Het maakte Viet chagrijnig. Hij wilde ook vrolijker lijken.
Op een gegeven moment had Viet er genoeg van. Hij wilde niet meer papierscharen in elkaar gaan zetten, hij wilde antwoorden. Hij zat al een hele tijd te piekeren. Dat was hij niet gewend, normaal verdrong hij alles wat hem gebeurde altijd, maar nu was voor hem de maat vol. Hij besloot van zijn scharen weg te lopen naar het kantoortje van Citroen.
Citroen zat rustig te werken toen de deur van zijn kantoortje opeens werd opengeslagen. Hij zat opeens rechtop in zijn stoel van de schrik. Hij keek in de deuropening en zag Viet daar staan. Nou zullen we het krijgen, dacht Citroen. ‘Kom binnen, Viet!’ zei hij. ‘Waar kan ik je mee helpen?’
‘Ik had een vraag’, zei Viet.
‘Ik zou zeggen: vuur af die vraag.’ Viet en Citroen moesten lachen. Dat was stom, dacht Citroen. Viet legde zijn probleem voor. ‘Meneer Citroen, ik heb begrepen dat iedereen in dit gebouw, inclusief Bep, de koffiejongen en meneer Olka, de schoonmaker, een fikse salarisverhoging heeft ontvangen. Nou keek ik afgelopen week op mijn bankafschrift, en toen viel het mij op dat er bij mij niks bijgekomen was. Het was exact hetzelfde salaris als dat ik al 48 jaar krijg. Ik vroeg mij toen zo af: hoe komt dat? Waarom heb ik geen salarisverhoging gekregen, meneer Citroen?’
Citroen schraapte zijn keel. ‘Ga eens zitten, Viet.’ Viet ging zitten. ‘Het zit zo, Viet. Ik ben echt ontzettend blij met jou als werknemer. Dat meen ik serieus, Viet.’ Viet voelde zich gevleid. ‘Als ik jou met anderen hier in het gebouw vergelijk…. Nee Viet, dat kan ik niet eens. Je bent echt de allerbeste. Je bent altijd aanwezig, altijd op tijd, hebt nooit iets te klagen en je maakt de beste papierscharen die ik ooit heb durven dromen.’ Viet moest giechelen. ‘Je bent eigenlijk het beste wat me op het werk ooit is overkomen, Viet. Aan jou heb ik pas echt wat.’
‘Maar meneer Citroen, waarom heb ik dan geen salarisverhoging gekregen?’
‘Weet je wat het is, Viet. Je bent een goede werknemer, ik ben erg tevreden over je papierscharen en je houding tegenover je werk, je prestaties zijn uitmuntend…’ Citroen wachtte even en haalde adem. ‘… je bent alleen echt ontzettend lelijk.’ Viet keek verschrikt op. Dit had hij niet verwacht. ‘Alleen al als ik aan je gezicht denk, Viet, dan krijg ik kotsneigingen. Ik kan nooit eens lekker eten, omdat ik dan meteen aan jou moet denken. Dan is mijn honger alweer verdwenen. Ik meen het serieus, Viet: je bent echt afschuwelijk om te zien.’ Viet wist niet wat hij moest zeggen. Dit zelfde was hem eens eerder overkomen, op de middelbare school. Viet had bij een biologie proefwerk alle vragen goed, maar hij kreeg maar een 6 omdat hij afstotelijk was. Nu gebeurde het hem weer. Viet stond te trillen op de grond. Hij geloofde echt niet wat hij hoorde. Hij had geen salarisverhoging gekregen omdat hij lelijk was? Wat moest hij hierop zeggen? ‘Ik snap dat het je misschien hard aankomt,’ zei Citroen. ‘maar ik kan er natuurlijk ook niks aan doen. Ik vertel je simpelweg de waarheid. Ik hoop dat je dat kan begrijpen.’ Viet antwoordde zachtjes: ‘ik begrijp het’ en schuifelde het kantoortje uit. Dit was hoe zijn hele leven in elkaar zat. Men respecteerde hem niet om zijn werk en prestaties, maar werd afgeschrokken door zijn uiterlijk. Viet ging maar weer verder met zijn papierscharen en probeerde het voorval te verdringen tot hij het echt vergeten was. Hij was er inmiddels een echte ster in geworden. Dit was zijn enige manier om zich gelukkig te voelen: alle negatieve dingen vergeten en er niet over nadenken. Hij was vastbesloten zijn hele leven te wijden aan het maken van papierscharen. Fluitend ging Viet verder. Hij was het voorval al weer vergeten…


sprakeloos @ 07-03-2005 21:40:28
Wel leukverhaal, niet logisch, maar wie maalt daar om de boodschap is duidelijk


Garnier @ 25-10-2004 22:11:47
Hahaha(ns) gaat ff tekeer, verdorrie hans wat is dit nou weeR?

Nee hoor, ik ben trots op je, dat je ooit een groot schrijver mogen worden.

Proost!


Hans de Voer @ 25-10-2004 22:06:04
meer verhaaltjes van mij? www.geocities.com/tamino_98


katerine @ 23-01-2003 14:27:40
Heel origineel verhaal ! Ben er erg door getroffen.


Hans de Voer @ 22-01-2003 09:15:47
Viet moet vandaag gewoon SP stemmen! Dan komt alles goed .
Heel leuk verhaal, Hans! Laat heel goed zien hoe je tegenwoordig vooral op je uiterlijk beoordeeld wordt.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens