dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
kees niesse - WOUTER OP STAP IN AMSTERDAM
Gepubliceerd op: 11-07-2006 Aantal woorden: 1365
Laatste wijziging: - Aantal views: 1611
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

WOUTER OP STAP IN AMSTERDAM

kees niesse




Wouter op stap in Amsterdam.

''Weet je waar ik zin in heb, Mien.''
''Zeg het maar schat.''
Wouter keek verschrikt op, ze zegt schat tegen mij, dat hoorde hij nooit van haar. Meestal zegt ze boterletter, hufter of blinde Maupie, maar schat, zal er wat aan de hand zijn, dacht hij vertwijfeld.
Trouwens zelf pronkte hij ook niet met woorden als lieveling, schatje of duifje, klinkt allemaal zo verwijfd, dat zijn we niet gewend op het boerenland.
''Waar heb je zin in Wouter, wil je met me naar bed?''
Dat zeker niet,mij te warm, dacht hij.
''Dat niet Mien, maar ik heb zin een dag naar Amsterdam te gaan, want daar ben ik al zeker veertig jaar niet meer geweest, lijkt me wel gezellig daar even rond te lopen.''

''Van mij mag je schat, maar ik blijf lekker thuis, want ik heb nog genoeg te doen. Kijk wel uit, want daar loopt gemeen volk rond, vooral zakkenrollers.''
''Ik kijk wel uit Mien en mijn portemonnee draag ik voor mij op mijn buik, er valt niks voor ze te jatten. Zal ik mijn donkere pak aantrekken met een hoed, dan zie ik er gereformeerd uit, denken ze dat ik een dominee ben.''
''Man je lijkt wel gek met die warmte, en in Amsterdam lopen ze er allemaal luchtig bij, dat kon je toch op de televisie zien. Ze zijn daar veel vrijer als hier in dit gat. Dus trok Wouter een lichte broek aan en een lichtgroen overhemd. Het zou de hele dag warm en droog blijven volgens het weerbericht.

De reis met de trein verliep vlot, en toen die op het Centraal Station in Amsterdam arriveerde, keek Wouter zijn ogen uit. Alles zag er anders uit in zijn herinnering veertig jaar geleden. Hij stapte de trein uit en worstelde zich door de mensenmassa. Hij moest even bijkomen en zag gelukkig op het perron een bank, waar hij plaats op nam. Zijn ogen gingen heen en weer en wat waren die lui allemaal haastig, heel anders als bij ons. Intussen was er een knappe jonge dame naast hem komen zitten. Ze sloeg haar gelaarsde benen over elkaar en pakte uit haar schoudertas een pakje sigaretten en stak er één op. Met een schuin oog keek Wouter naar haar mooie benen. Die meiden lopen hier er heel wat luchtiger bij dan bij ons, dacht hij. Terwijl ze rookte pakte ze een mobieltje en belde iemand op. Hij hoorde haar zeggen: ''Lekkere schat van me, zie ik je vanavond weer, dan gaan we weer de beest uithangen, vergeet je de condooms niet.''

Hoe durft ze, dacht hij met iemand die naast haar zat en alles kon horen. Opnieuw stak ze een sigaret op en presenteerde Wouter er ook één. Ze kwamen met elkaar in gesprek.
''Ik zal mij even voorstellen, ik heet Wendy.''
Wouter stelde zich ook voor en vertelde, dat hij in Drenthe woonde, dicht bij Assen en een bezoek wilde brengen aan Amsterdam, omdat hij daar al ruim veertig jaar niet meer was geweest. Wendy nam hem van top tot teen op en zei: ''Ik wacht op de trein naar Alkmaar, maar er is een vertraging.''
Wouter glimlachte nerveus en zei: ''Woont u in Alkmaar?''
''Neen, ik woon op kamers hier in Amsterdam, maar mijn ouders wonen in Alkmaar. Ik studeer rechten op de Universiteit.''
''Dat is interessant mevrouw, tegenwoordig kunnen de jongelui verder studeren, maar bij ons op het dorp moesten de meeste jongens na de lagere school meteen gaan werken. Mijn vader was veenarbeider en verdiende heel weinig, dus ik moest ook naar een baas. Ik werkte bij een herenboer, een uitzuiger eerste klas, maar zondag zat hij voorin de kerk. We kregen alleen maar aardappels en vet spek te vreten. We hebben het nu wel beter , mijn vrouw en ik hebben AOW, is wel geen vetpot, maar het gaat net. We halen de boodschappen bij Aldi of Liedl, die zijn het goedkoopst. Een kratje bier heb je al voor ruim vier euro.''

Wendy moest lachen om wat hij allemaal vertelde.
''Ik heb een voorstel. Heeft u zin met mij een kopje koffie in de stad te gaan drinken, dan neem ik wel een trein later'', zei Wendy.
Wouter keek verrast op en kreeg pretlichtjes in zijn blauwe ogen, dat was even leuk, dacht hij.
''Dat vind ik heel aardig van u mevrouw.''
''Zeg maar gewoon Wendy , dan noem ik jou Wouter, dat zijn we hier in Mokum gewend'', zei ze.
Ze liepen samen het station uit. Buiten op het plein deinsde hij even achteruit, wat een volk en een drukte met die vele trams en taxi,s en dan die bedelaars en zwervers die om een gulden vroegen.
Ze staken de rijbaan over en liepen even later in een steeg met allemaal café,s en hotelletjes.

''Hier hebben ze lekkere koffie, ga je mee naar binnen Wouter?''
Ze gingen aan de bar zitten. Verder was er geen volk. Achter de bar stond een jonge man met een pokdalig gezicht. Hij knipoogde naar Wendy. Wouter voelde zich niet op zijn gemak. Voor hem was het een vreemde omgeving en ergens vertrouwde hij het niet. De koffie smaakte niet zo lekker als bij zijn Mien.
''Ik moet even pissen'', zei Wendy plotseling. Wouter schrok van deze woorden, een vrouw die rechten studeert zegt zoiets toch niet, dacht hij. Even later kwam ze terug en ging weer naast Wouter zitten. Ze was nu heel schaars gekleed, een heel kort rood leren rokje, waaronder de prachtige roomkleurige dijen. Wouter kreeg het er warm van en het was al zo heet. Op zijn rekening namen ze nog een paar alcoholische drankjes. Wouter werd daarom al wat losser met zijn handjes en wilde graag haar dijen aanraken, maar dat durfde hij niet. Wendy had dat natuurlijk in de gaten en zei: ''Lieveling, ik moet je wat bekennen, ik ben geen studente maar een vrouw van lichte zeden. Ik zag in je een goede klant. Ga je mee naar boven, zal ik je lekker verwennen voor zeventig euro.''

Hij keek haar aan met een doordringende blik van afkeuring en was door de drank lichtelijk beneveld. In de verte hoorde hij het geklingel van een tram. Wendy kwam naar hem toe en omhelsde hem vluchtig en zei op gedempte toon: ''Kom mee schat, mijn excuus, dat ik je op het station heb gelogen'', en tegelijkertijd duwde ze zachtjes haar volle boezem tegen zijn wang.
Wouter haalde schaapachtig zijn schouders op, kwam van zijn kruk af, betaalde de rekening en liep weg. Hij kon het niet opbrengen met Wendy seks te hebben. Ook wilde hij zijn Mien niet bedriegen, maar ook dacht hij weer, dat hij gemeen was, want met zijn buurvrouw Carla was hij niet zo preuts.
Wendy riep hem nog een paar keer terug, maar tevergeefs. Wouter liep met vuurspuwende ogen weg, nageroepen door de barman voor boerenlul. Hij snelde naar het station en nam de trein naar Assen. De bus bracht hem vervolgens naar zijn dorp, waar hij zich weer gelukkig voelde. Thuis gekomen gaf hij Mien een ferme kus en zei: ''Nooit meer naar Amsterdam Mien, hier is het lekker rustig, maar vertelde niet wat hij had meegemaakt met de dame van lichte zeden.
''Geef me gauw een borrel Mien, ik ben blij weer bij je zijn.''
Samen namen en een kopstoot. ''Proost'', riepen ze.
Kees Niesse.







Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens