zaterdag 18 augustus 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Leelee Harvey - De bergen van Kyoto
Gepubliceerd op: 31-12-2005 Aantal woorden: 10391
Laatste wijziging: - Aantal views: 1611
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

De bergen van Kyoto

Leelee Harvey


De bergen van Kyoto.

Manila en Lou waren zichtbaar moe. Lia had medelijden met ze. Ze zag hoe zwaar ze het hadden. Het is ook geen pretje, een zware kar trekken, kilometers, en dan ook nog een hoge heuvel op.
“ We moeten stoppen, ze hebben dorst.” Ze keer naar haar man Victor, die naast haar zat met de teugels in zijn hand. Hij draaide zijn hoofd naar haar om. “ Het is nog maar een klein stukje, dat redden ze makkelijk.” Lia trok de teugels uit zijn had vandaan en liet de twee paarden stoppen. “ We kunnen ze toch wel wat water geven? Moet je ze zien! Ze zijn erg moe en hebben dorst! Je bent Clark Collins niet!” Ze klom van het rijtuig af en liep naar de achterkant. Uit een koffer pakte ze een fles met water en twee kommen. Deze vulde ze allebei en zette die bij de paarden neer. Ze gingen meteen drinken. Victor kwam ook van het rijtuig af. Hij liep naar Lia die naar de paarden stond te kijken. “ Sorry, ik wil gewoon zo graag naar het huis toe. Daar zijn we veilig en kunnen we ongestoord ons leven leiden. Ik had helemaal niet aan de paarden gedacht.” Hij sloeg zijn arm om Lia heen. Ze legde haar hoofd op zijn schouder. Het was een lange rit geweest vanaf het centrum van Kyoto naar de bergen.
Ze hadden maar 1 keer gestopt om iets te eten en zijn daarna meteen weer doorgegaan.
“ Moet je Joe zien, gelukkig heeft hij er niks van gemerkt.” Ze wees naar het jongetje dat in het rijtuig lag te slapen. Hij lag onder een deken, alleen zijn gezicht kwam er een stukje onder vandaan.
“ We moeten zo weer verder, het wordt al bijna donker. Het is niet zo ver meer.” Victor pakte de twee kommen van de grond af en borg die weer op in de koffer. Lia aaide de twee grote paarden over hun kruin en liep toen weer richting het rijtuig. In de verte zag ze dat de zon aan het zakken was, het werd dus alweer avond. De tijd ging zo snel de laatste tijd. Joe was alweer drie jaar oud! Ze wist nog goed de dag te herinneren dat hij geboren werd. Toen was het nog een klein propje en nu is hij al twee keer zo groot! Het rijtuig kwam weer in beweging. Ze kwamen langs een diepe afgrond, gelukkig was de weg breed genoeg. Ze hoefden dus niet langs het randje te rijden. Lia was bang voor dieptes en hoogtes. Ze durfde ook niet het keukentrapje op. Haar man moest altijd de ramen voor haar lappen.
Na een uur te hebben gereden, kwamen ze bij een klein dorpje aan. Er stonden maar een paar huizen, een stuk of vijf. Het waren allemaal oude huisjes, maar zo te zien nog in goede staat en in gebruik. Ze zag op het pleintje in het midden een klein meisje spelen met haar pop. Toen ze langs haar reden, keek het meisje op naar haar, ze glimlachte. Lia glimlachte terug. In de linkerhoek zag ze een auto staan. Iets wat maar weinig voorkomt in deze dorpjes. Victor vertelde haar dat die auto van zijn collega is, met wie hij straks elke dag gaat vissen. Dat was ook wel nodig, want de rit de berg op duurde met de paarden al twee uur!
“ Daar is ons huisje.” Victor wees in de richting van het laatste huisje aan de rechterkant. Het was een klein huisje, met witte gordijntjes achter de ramen. De voordeur had een mooie groene kleur en ze telde op de bovenverdieping twee kamers. Maar ze had de achterkant nog niet gezien.
Toen het rijtuig halt hield, stapte Lia af. Ze tikte Joe aan dat hij wakker moest worden. Zijn ogen gingen langzaam open. Hij was nog half in slaap zo te zien. Lia tilde hem op en droeg hem naar het huisje toe. Victor kwam aanlopen met de sleutel in zijn handen. Net toen hij de deur van het slot af haalde, kwam zijn collega aanlopen. “ Victor! Ik had je veel eerder hier verwacht?” Het was een grote man, zwart haar dat in krullen om zijn hoofd viel en erg grote handen. Lia draaide zich om, om hem te begroeten.
“ Goedenavond mevrouw, mijn naam is Chip Liun.” Hij stak zijn hand uit naar haar. Ze wist nog net haar rechterhand vrij te maken en die uit te steken naar zijn hand. Ze stelde zichzelf en haar zoontje voor. Hij had zijn ogen nog steeds dicht. Hij was ook al de hele dag wakker geweest. Ze verontschuldigde zichzelf en ging het huisje binnen. Aan haar rechterkant bevond zich een klein keukentje. Het was al deels ingericht met allemaal spullen. Aan de linkerkant zag ze de woonkamer. Er stond een kleine tweezitsbank en twee stoelen, bekleed met groene stof. In het midden stond een kleine ronde salontafel. Recht voor haar bevond zich een deur. Ze liep er naar toe en opende de deur. Ze liep de badkamer in. Heel klein, er stond een teiltje om Joe in te wassen, een kast om handdoeken in te doen en andere spullen. Een wc, en een klein douche gedeelte. Het was klein, maar voldoende. Ze liep de kamer weer in, in de keuken zag ze een trap die naar boven leidde. Ze liep naar boven met Joe nog steeds op haar arm. Boven aangekomen waren er twee deuren, eentje aan de rechterkant en eentje aan de linkerkant. Ze pakte de deur aan de rechtkant, ze had meteen de juiste kamer gevonden, de slaapkamer van Joe. Het bed stond al klaar voor hem. Ze legde hem voorzichtig in het bed. De dekens trok ze over hem heen en ze stopte hem in.
Ze keek nog even naar hem en glimlachte. Ze had het gevoel dat ze hier heel gelukkig zouden worden. De kamer was functioneel ingericht. Er stond een bed, een klerenkast en een stoel. Meer niet. Maar dat was ook niet nodig.
Ze sloot de deur achter zich en liep naar de andere deur, toen ze die open deed kwam ze in haar eigen slaapkamer. Er stond een tweepersoonsbed, een kast en een wieg. Ze liep naar de wieg toe, hij was mooi zachtroze en blauw geverfd. De dekentjes lagen er ook al in. Ze bleef er even bij staan en wreef over haar buik.
Beneden aangekomen, ging ze de keuken bekijken. Het was een simpele keuken, maar alles was aanwezig. Naast de keuken zag ze nog een deur. Ze deed deze open en stond in de achtertuin. Het was een klein tuintje, met een schuur voor de paarden. Er groeide weinig in de tuin, eigenlijk alleen maar gras en wat paardebloemen. Ze zag in de tuin naast die van hun iemand lopen. Het was een vrouw. Ze kon nog net het gezicht zien van haar nieuwe buurvrouw. De vrouw liep het huis binnen. Lia was erg benieuwd naar haar buren. Hopelijk waren ze een beetje aardig.
Toen ze weer in het huis kwam stond haar man in de woonkamer. “ En? Wat vind je ervan?” Hij liep op haar af. “ Het is een mooi huis. Ik heb Joe trouwens al in zijn bed gelegd, hij bleef maar doorslapen.” Ze gaf haar man een kus op zijn wang als teken van dank. Hij keek haar aan en lachte naar haar. “ Weet je zeker dat we hier goed wonen? Dat de mensen niet kletsen enz.?” Lia ging op een keukenstoel zitten. Ze keek Victor ernstig aan. “ Natuurlijk niet.” Hij knielde bij haar neer en streelde haar armen om haar gerust te stellen. “ De mensen die hier wonen, zullen nooit kletsen. Zij hebben namelijk ook allemaal iets te verbergen. Alles wat in dit dorpje gebeurt, blijft hier ook. We worden hier gelukkig Lia, niets houdt ons tegen.” Hij keek haar aan met stralende ogen. Lia zuchtte en glimlachte. “ Daar ben ik blij om, ik heb geen zin om elke dag een leugen te vertellen. Ik wil gewoon leven.” Ze keek naar haar man die straalde van geluk. “ Ik ga ervoor zorgen dat je hier gelukkig wordt, ga daar maar vanuit.”

De volgende dag was Lia druk bezig met alle spullen uit te pakken en neer te zetten. Het waren gelukkig geen meubels. Maar veel glazen, bestek, planten en andere dingen. Joe was in de woonkamer aan het spelen in zijn box. Ze durfde hem nog niet alleen te laten. Vanmorgen zag ze het meisje van de dag ervoor bij het raam staan. Ze keek naar binnen. Toen ze in de gaten had dat Lia naar haar keek rende ze snel weg. Ze was natuurlijk benieuwd of er een speelmaatje bij was gekomen voor haar. Lia had al door dat dat meisje het enige kind in dit dorp was. Ze was volgens Lia twee jaar ouder dan Joe. Victor was al met zijn collega aan het werk. Hij moest vroeg op staan, vijf uur ging de wekker. Hopelijk vingen ze genoeg vis.
Er werd op de deur geklopt. Lia legde de twee kaarsen op de salontafel neer en liep naar de voordeur.
Er stonden twee vrouwen achter de deur. Eentje ongeveer vijftig jaar oud, grijs haar en rimpels op haar gezicht. In haar handen hield ze een taart. De andere vrouw was midden veertig, mooi zwart haar en ze had een kan limonade bij zich. “ Hallo, ik ben Rosa, de vrouw van Chip en dit is Donna, de buurvrouw van de overkant. We hebben wat lekkers meegenomen.” De vrouw van midden veertig stak haar hand naar Lia uit. Lia was verrast door dit gebaar. Dit had ze nog nooit meegemaakt. Ze was in haar leven twee keer verhuisd, maar nog nooit hadden de nieuwe buren zich spontaan voorgesteld en lekkere dingen meegenomen. “ Oh, ik ben Lia, kom binnen, ik zal even wat ruimte maken op de eettafel, dan kunnen we daar gaan zitten.”: De eettafel stond vol met keukenspullen. Ze zette ze snel op het aanrecht neer. Het kostte haar drie keer een kastje openmaken voordat ze de glazen gevonden had. De bordjes stonden nog op het aanrecht, dus die had ze zo gevonden.
De vrouwen gingen aan de lange kant van de tafel zitten.
Lia zette de glazen en bordjes neer. Rosa tapte de limonade in de glazen en Donna deed de taart op de bordjes. De vorkjes waren een ander verhaal, die kon Lia zo snel niet vinden. “ Ik ben bang dat de vorkjes nog ergens onderin een doos zitten.” Ze keek een beetje beschaamd naar Rosa en Donna. “ Oh dat geeft niet, we eten wel met de handen, dat maakt niet uit.” Ze zaten twee uur lang met elkaar te kletsen. Lia vond het ontzettend gezellig. Ze leerde nu tenminste wat mensen uit het dorpje kennen. In de stad kon ze maar een paar mensen. De dokter, kraamhulp en de bakker. Meer niet. Haar man was overdag aan het werk en zij zorgde voor hun zoontje. Alleen als ze boodschappen ging doen kwam ze mensen tegen, maar ze was van zichzelf niet iemand die dan in een restaurant ging zitten en spontaan met een vreemde ging praten. Ze was blij dat Rosa en Donna langs waren gekomen. Het is al een klein dorp en als je dan niemand kent is het helemaal het einde van de wereld.
Ze stond net de glazen en bordjes op te ruimen toen haar man thuis kwam van werken. Op het aanrecht stonden nog dozen vol met allemaal keukenspullen. “Dag schat, ben je nog bezig met uitpakken?” Hij hing zijn groene gevoerde jas aan het enige haakje naast de deur. Zijn petje hield hij altijd nog even op. Dat wist ze wel, hij kwam uit de kou vandaan en dan wou hij de warmte van zijn petje altijd nog even houden. Straks, als hij gewend is aan de warmte van het huis doet hij zijn petje af. “ Ja, Rosa en Donna kwamen langs om kennis te maken.” Ze pakte voorzichtig de glazen spullen uit de dozen. Hij ging zitten op de stoel en keek naar haar.
“ Dus je had bezoek? Wat gezellig. Zijn ze lang gebleven?” Hij pakte een doos met wat boeken en bekeek deze rustig. “ Ja, ze zijn best lang gebleven, ze hadden taart en limonade meegenomen.” De dozen die ze leeg had gehaald stapelde ze op naast de voordeur.
“ Oh, dat is lekker zeg! Dus je hoefde niet eens voor jezelf wat te eten te maken!” Hij lachte naar haar. Ze keek hem aan. “ Jij hebt dat zeker geregeld hθ! Samen met Chip!” Ze liep naar hem toe. Hij zette de doos met boeken weer op de grond. “ Kom eens hier.” Hij strekte zijn armen naar haar uit. Ze liep op hem af en ging bij hem op schoot zitten. “ Ik weet hoe moeilijk je het had in de stad, met al die vreemden. Ik wil dat je het hier naar je zin hebt, dus ja, ik heb ze gevraagd naar je toe te gaan. Dan ben je ook niet zo alleen overdag als ik er niet ben.” Ze glimlachte een klein beetje. Hij was zo lief voor haar. Hij werkte, hij regelde een nieuw huis, nieuwe vrienden. Ze kon het niet beter hebben dan bij Victor.
“ Je bent een schat! Ik zal zorgen dat het eten snel klaar is, je zult wel honger hebben.” Ze gaf hem een kus op zijn wang en liep de keuken weer in.

Het was nu alweer twee weken geleden dat Lia en Victor verhuisd waren. Naar Joe had ze geen omkijken, want Lisa, het buurmeisje speelde de hele dag met hem. Ook als hij eigenlijk zijn middagdutje had moeten doen. Lia vergat hem zelfs wel eens op te halen. Ze was zo druk met het inrichten van het huisje en het schoonhouden. En dan ook de tuin nog. Ze had van Lulu zaad gekregen voor mooie bloemen. Ze moest eerst het onkruid in de tuin verwijderen en kon daarna een leuk perkje aanmaken voor de bloemen. De paarden stonden met zijn tweeλn in de stal. Achter hun tuin was nog een stuk land waar ze af en toe naar toe konden om even lekker de benen te strekken. Het stuk land was van meneer Poer. Die woonde tegenover Lia en Victor. Een alleenstaande man van midden zestig. Hij had dat land jarenlang gebruikt voor zijn schapen, maar nu was hij daar te oud voor. Alle mensen uit het dorp mochten gebruik maken van het stuk land. In de zomer werden daar elke week barbecues gehouden. Lia had het erg naar haar zin. De mensen waren erg aardig. Wat ze wel miste, was dat ze hier niet zo even weg kon, boodschappen doen bijvoorbeeld. Haar man haalde, als zij dat aangaf, de boodschappen na het vissen. Het was drie kwartier rijden naar de dichtstbijzijnde stad met winkels.
Net als vandaag, ze had hem een lijstje meegegeven met allerlei dingen die ze nodig hadden.
Het brood was bijna op, en de aardappels. Verder hadden ze van alles nog genoeg. In ieder geval genoeg vis. Sinds ze hier woonden aten ze bijna elke dag vis. Toen ze nog in de stad woonden aten ze nog wel eens vlees, maar nu bijna niet meer. Volgens haar man was dit veel goedkoper en ze konden elke cent twee keer gebruiken.
Net op het moment dat ze klaar was met schoonmaken en even wou uitrusten op de bank, kwam haar man binnen. Hij had een mand bij zich voor de boodschappen. Er zat niet zoveel in zag ze. “ Dag schat, hoe was je dag?” Ze stond op en nam de mand van hem over. Ze zag dat er twee broden inzaten en nog niet eens een kilo aardappels. “ Goed. We hebben veel gevangen.” Hij deed zijn jas uit en hing die over de kapstok. “ Wat heb je weinig brood, was het al uitverkocht?” Ze legde het brood in de trommel zodat het niet snel oud zou worden. De aardappels deed ze netjes in een emmertje onder de gootsteen.
“ Ik mocht niet meer meenemen.” Hij ging zitten op de bank en pakte de krant erbij. “ Je mocht niet meer meenemen? Hoezo?” Lia ging tegenover hem op de stoel zitten. Ze had er nog nooit van gehoord dat je teveel brood meeneemt bij de bakker. “ Collins heeft de maatregelen verscherpt. Je moet nu als je bij de bakker vijf broden wilt halen, je adres achterlaten. Volgens Collins heeft een gezin als wij, dus vader, moeder en kind, genoeg aan twee broden per week.” Lia was geschrokken. Die Collins wist ook overal wel regels voor te verzinnen. Dit was echt te gek! “ Wat een onzin! Hoe kan hij dat nou weten? Hij probeert ook alles te verpesten hier!” Ze was kwaad. Victor legde de krant opzij. Hij pakte haar arm en streelde die. “ Rustig maar, het komt wel goed. Rosa kan zelf brood bakken, ik zal haar vragen bij je langs te gaan, dan hoeven we helemaal geen brood meer te kopen in de toekomst.”
“ Daar heb je gelijk in, maar het is toch niet te geloven dat hij bepaalt hoeveel wij eten per week?” Ze was nog steeds zichtbaar kwaad. “ Kom op, als het even meezit, kunnen Chip en ik straks onze eigen visboot kopen en dan verdienen we nog meer, dan kan ik personeel voor je kopen die het eten klaar maakt. Het is nu gewoon even afzien.” Het was lief van hem om dat te zeggen. Ze had ook niet echt te klagen met een man als Victor. hij deed al zoveel voor haar en Joe. Ze stond op en liep naar buiten om Joe te gaan zoeken. Hij was vast wel bij Lisa. Ze was gek op hem, eindelijk een speelmaatje, en wat voor een. Eentje die gehoorzaamde. Ze liep het pad op van de buren en trof Lisa aan met Joe. Hij droeg een jurkje, een klein strikje in zijn haar en zat te lachen. Lia moest er weer aan denken hoe goed ze het hier hadden.
De volgende dag leerde Rosa haar hoe ze zelf brood moest bakken. Het deeg kneden vond ze het moeilijkst. Het plakte zo aan je vingers. Het eerste brood wat ze had gebakken zag er ingezakt en raar uit. De vorm klopte niet helemaal, maar toen haar man het at, vond hij het goed. Het was een lekker brood geworden zoals hij het haar vertelde.

Haar buik werd een stukje boller. Ze had ook elke dag meer honger. Ze at ook veel meer, maar dat was wel logisch natuurlijk. Ze had nog iemand om te voeden. Gelukkig kon ze nu zelf brood bakken. Ze maakte allerlei verschillende broden, met kruiden, met tomaat erin, van alles. Victor kon het wel waarderen dat ze zich zo uitsloofde. Hij genoot van alle soorten brood. Joe was wat moeilijker daarentegen, hij wou gewoon normaal brood. Brood met kruiden kreeg je bij hem niet naar binnen, dat moest hij niet. Had hij zeker van Lisa geleerd, die had precies hetzelfde. Joe had niet eens een stukje geproefd. Het maakte Lia niet uit, ze ging vrolijk door met brood bakken.
Haar man en Chip vingen elke dag meer vis. Het ging hartstikke goed. Ze hadden al heel veel geld gespaard om hun eigen visboot te kopen. Het was bijna zover. Ze hadden samen op hun vrije zaterdagmiddag bij een boot gekeken. Ze hoefden alleen maar hun ontslag in te dienen bij hun baas en dan konden ze voor zichzelf beginnen. Victor wou nog even wachten totdat ze wat extra geld hadden. Hij wou het risico niet nemen dat ze een slechte start zouden maken.
Het was Joe zijn verjaardag. Hij werd vandaag vier jaar. Lia had de buren uitgenodigd, Lisa was er natuurlijk ook. Zij zat samen met Joe aan de tafel. Lisa had van papier een hoedje gemaakt voor Joe, omdat hij jarig was. Lisa had zelf een kroontje op. Het was ook net echt een stel.
Victor en Chip waren eerder die dag nog naar de stad gegaan om een cadeautje te kopen voor Joe. Ze waren net terug. Van de buren kreeg Joe een blokkendoos. Gemaakt van eigen hout zei Chip. Het was een mooie doos, het hout had een mooie lichte kleur. Joe begon meteen de blokken in de juiste gaten te stoppen. Victor had voor zijn zoon een mini hengeltje gekocht en een paar nieuwe kleertjes. Het was moeilijk om steeds weer wat voor hem te kopen omdat hij zo snel groeide. De kleertjes die Victor deze keer had gekocht waren veel te groot, dus dat kwam wel goed. Chip vertelde iedereen dat ze die ochtend de boot hadden gekocht en dat ze binnenkort met zijn tweeλn de zee op gaan om vis te vangen. Ze hadden nog geld over en dat zouden ze apart houden voor calamiteiten.
Het verjaardagsfeest was erg gezellig. Het hele dorpje was er aanwezig. Lisa en Joe vermaakten zich kostelijk en het weer was fantastisch. Lia voelde dat ze zich hier langzaam thuis ging voelen. Het was een heerlijk rustig plekje en de mensen waren ontzettend aardig en behulpzaam.

Victor en Chip waren net een week bezig met hun eigen visboot, toen ze een brief kregen van de regering. Ze mochten niet meer dan 200 kilo vis per dag vangen. Een nieuw beleid van de regering omdat er al teveel visboten bezig zijn. Victor was erg kwaad. Met tweehonderd kilo per dag konden ze geen winst maken. Ze konden hun kosten van de boot ermee betalen en wat eten voor hun gezin, meer niet. Alle nieuwe vissers waren kwaad. De vissers die al langer bezig waren, ergerden zich er niet aan, zij hadden er ook niks mee te maken. Zij mochten gewoon blijven doorvissen. Victor besloot dat ze alleen op de dure vis gingen vissen. Zo maakten ze toch nog wat winst en konden ze alles met gemak betalen.
Lia haar buik werd steeds boller. Ze hield zich elke dag bezig met het huishouden, Joe en brood bakken. Ze vond het nu leuk om brood te bakken. Joe speelde bijna elke en hele dag met Lisa, dus daar had ze geen kind aan. Eens in de paar weken kwam een postbode de post brengen in het afgelegen dorpje. Hij kwam met een auto van de nationale post. Hij had nooit meer bij zich dan een kleine zak met was post en pakketjes. De pakketjes waren altijd voor meneer Poer. Wat erin zat wist Lia niet en dat wilde ze ook niet weten.
Zij en Victor kregen wat brieven van haar zus Melinda . Melinda woont nog bij haar en Lia’s moeder. Ver bij Lia vandaan. Melinda voelt het een beetje als haar plicht om bij haar moeder te blijven wonen. Melinda is twee jaar jonger dan Lia. Ze heeft nog geen vriend of man. Ze geniet nog van het vrijgezellen leven zoals ze vaak zelf zegt. In haar brieven schrijft ze hoe het gaat met hun moeder en hoe het met zichzelf gaat en wat ze mee hebben gemaakt. Lia schrijft altijd meteen een brief terug. Het zijn meestal vier kantjes vol omdat er zoveel te vertellen valt. Ze hebben geen telefoon, dus schrijven is hun enige communicatiemiddel.
Deze keer schreef Melinda dat het iets slechter gaat met hun moeder. Ze heeft een ziekte waarvan ze nog niet weten welke. Haar moeder ligt dag en nacht op bed en kan weinig. Melinda schrijft dat hun moeder verkouden is en veel pijn heeft. De dokters kunnen niet zoveel doen omdat ze te weinig middelen hebben om te onderzoeken wat voor ziekte ze heeft. Ze geven haar allerlei medicijnen die een uurtje werken en dan al uitgewerkt zijn. Toen Lia dit las liep er een traan langs haar gezicht. Het was moeilijk om dit soort dingen per brief te horen. Het liefst zou ze nu naar haar moeder willen gaan. Jammer genoeg woonde die zeshonderd kilometer verderop. Met de paarden zou het dagen duren voordat ze daar aan kwam. En ze had Joe nog, die kon ze niet zomaar achterlaten. Ze slikte haar tranen weg en begon een brief te schrijven aan haar zusje.

Het was inmiddels winter geworden. In het huisje was het koud. Lia moest er elke dag op uit om hout te zoeken voor de open haard. Achter de schuur van de paarden lag nog een stapel hout, maar het was niet genoeg om de hele winter door te komen. Ze ging elke dag het bos in om wat hout te verzamelen. Zo kon ze een mooie stapel aanleggen voor de winter die voor de deur stond. Joe liet ze bij Lisa achter, daar hoefde ze zich niet druk om te maken, die vermaakten zich wel.
Ze liep het smalle bospad op. Het was nat van de regen en een beetje mistig. Ze hield zich vast aan een paar dikke bomen. Ze wou niet uitglijden. Ze had besloten niet te ver het bos in te gaan. Het was een natte dag en ze wou niet verkouden worden. Links van het pad zag ze een paar takken liggen die geschikt waren voor de open haard. Ze ging van het pad af om de takken op te rapen. Het waren mooie dikke takken, niet te lang, zodat ze ze onder haar arm mee kon nemen. Ze bukte om de takken te pakken. Ze voelde haar rechtervoet, die achter haar linker stond een stukje wegglijden. Ze pakte een boompje vast en zette haar voet vast in de grond. Ze bukte opnieuw. Het was moeilijk om te bukken met een dikke buik. Ze kon met haar vingers net bij de takken komen. Toen ze net haar vingers om de takken wou sluiten gleed haar voet weg. Ze belande op haar zij in het natte mos. Ze voelde heel snel een steek in haar buik. Hij was net zo snel weer weg als dat hij kwam. Ze greep haar buik vast. Ze had een beetje pijn. Ze bleef nog even liggen om bij te komen van de schrik. Toen ze op stond zakte ze bijna weer in elkaar van de pijn in haar buik. Ze strompelde terug naar het dorp. Victor was net terug van vissen en zag haar lopen. Hij rende op haar af.
“ Wat is er gebeurd?” Hij ondersteunde haar en ze liepen samen naar het huis toe. “ Ik ben uitgegleden in het bos toen ik hout zocht.” Ze strompelden naar binnen. Hij liet haar zachtjes zakken op de bank. Toen ze zat liet ze een diepe zucht ontsnappen. “ Heb je ergens pijn?” Hij had een glas water voor haar gehaald. Ze nam een grote slok. “ Ik heb een beetje pijn in mijn buik. Ik ben op mijn zij gevallen. Het is niet zoveel pijn. Het valt wel mee.” Ze ging wat anders in de stoel zitten. Ze had nog steeds pijn, maar het werd al minder. “ Er moet toch iemand naar je kijken, straks gaat het fout. Ik ga Amus halen.” Hij stond op en rende het huis uit. Amus was een man van in de veertig. Hij woonde hier samen met zijn vrouw Donna. Zij was ooit gezelschapsdame geweest, zoals zij dat zelf noemde. Ze hadden geen kinderen, want die kon Donna niet krijgen. Amus zelf is dokter geweest in het grote ziekenhuis in Kyoto. Hij werd ontslagen omdat hij te oud was voor zijn beroep.
Amus en Victor kwamen beiden het huis in rennen. Amus had zijn dokterstas bij zich. Hij deed allerlei testjes en stelde vragen. “ Je bent er gelukkig goed vanaf gekomen. Je moet een paar dagen rust houden en dan komt het allemaal goed. Je hebt niks ernstigs.” Hij borg al zijn spullen weer op in zijn tas. Lia voelde zich ook al een stuk beter. Ze had niet zoveel pijn meer en ze voelde zich weer fit worden. Victor liet Amus uit en bedankte hem voor zijn tijd.
“ Gelukkig heb je niks ernstigs. De volgende keer neem je iemand mee als je hout gaat zoeken.” Victor sprak haar beschermend aan. Hij ondersteunde haar toen ze naar de slaapkamer liepen. “ Ik zorg wel voor het eten en Joe, ga jij maar lekker in bed liggen.”
De dagen gingen langzaam voorbij. Lia lag lekker in bed en werd vertroeteld door Victor en door Rosa als Victor aan het vissen was. Het ging al veel beter met haar. Ze had zelf niet zoveel zin meer om in bed te blijven, maar ze mocht er niet uit van haar man. Joe vermaakte zich prima met Lisa, dus daar had ze geen kind aan. Amus kwam af en toe even kijken hoe het ging met zijn patiλnt.

Ze was net weer een paar dagen uit bed toen Victor en Chip erg vroeg terug kwamen van werken. Ze zagen er verslagen uit. Chip liep meteen door naar zijn eigen huis en Victor ging hun huis in. Hij viel neer op de bank en zuchtte. “ Wat ben je vroeg terug? Ging het vissen niet?” Lia ging tegenover hem zitten op de stoel. Ze rook de vislucht in zijn kleren die hij elke dag meenam uit de haven. Het was voor haar nu een bekende geur. De eerste paar dagen had ze daar erg aan moeten wennen. Nu was het een soort drug. Het rook zo heerlijk.
“ We zijn onze boot kwijt.” Was het enige wat hij zei. “ De boot kwijt? Hoe kan dat? Wat is er gebeurt?” Ze kon zich niet voorstellen dat ze geen boot meer hadden. Ze kwamen iedere dag met een grote vangst vis terug en verkochten die meteen door. Ze hadden de laatste tijd zelfs meer geld te besteden gehad toen Victor nog voor een baas werkte. Ze had nieuwe kleren gehad van Victor en Joe had speelgoed gehad. Het was echt een mooie tijd geweest.
“ De boot is afgepakt door de regering. Chip en ik mogen niet meer vissen.” Hij schopte zijn schoenen uit. Normaal deed hij altijd heel voorzichtig met zijn schoenen, zodat ze niet stuk zouden gaan. Nu vlogen de schoenen door de kamer heen.
“ Is de boot afgepakt? Hoe kan dat? Je maakte toch winst?” Ze was geschrokken, zonder boot had hij geen werk. En geen werk, betekende ook geen geld. Hoe zouden ze dat nu moeten regelen? “ De boot is afgepakt omdat we meer vingen dan toegestaan was.” Ze keek hem recht in zijn ogen aan. Dat had hij nooit verteld. Nu wist ze ook waar al dat extra geld vandaan kwam. “ Meer dan toegestaan? Je wist toch dat je niet meer dan 200 kilo per dag mocht vangen? Waarom?” Ze stond op en begon door de kamer te lopen. “ Hoe konden we anders eten op tafel krijgen? We moeten toch ergens van eten? Al het geld wat we met die 200 kilo vis verdienden zit in de boot en het personeel. We hielden niks over.” Het was een logische redenering. Van 200 kilo vis per dag kan je niet leven. De boot kostte al genoeg geld, ze hadden hem al deels opgeknapt, maar ze vonden elke dag weer wat nieuws om af te maken. En dan het personeel nog. Ze hadden drie man in dienst die hielpen met het vangen van de vis. Die mensen werkten niet voor niets natuurlijk.
“ Hoe zijn ze erachter gekomen?” Ze ging weer zitten. Ze kon niet te lang lopen vanwege haar dikke buik. Ze deed daardoor ook helemaal niks op een dag. Ze zorgde wel voor het eten, maar schoonmaken lukte niet. Ze was blij dat het eind bijna in zicht is en dat ze dan van die buik af is. “ De regering heeft allemaal undercover mensen in dienst. Ze doen zich voor als koper van vis. Ze infiltreren op de zwarte markt en doeken zo illegalen visvangst op. Ze hadden ons vandaag te pakken.” Ze had medelijden met hem. Hij deed zo zijn best om zijn gezin alles te geven wat hij kon en nu had hij zelf niks meer. Geen eigen boot meer, geen werk, geen geld, niks. “ Oh schat, ik vind het zo erg.” Hij keek haar verbaasd aan. “ Je vindt het niet erg wat ik heb gedaan?” Ze kon niet boos op hem zijn. “ Nee, natuurlijk niet, ik weet dat je het beste met ons voor hebt. Hoe kan ik dan boos op je zijn?” Ze liep naar hem en toe ging op de leuning van de bank zitten. Hij pakte haar hand en gaf een zoen op de rug van haar hand. “ Ik ben zo blij en gelukkig met je, ik zou niet weten wat ik zonder je zou moeten.”
Ze vond het idee wel moeilijk. Hij had geen werk meer, dus ook geen geld. Gelukkig kon ze zelf brood bakken, en ze had laatst een kleine moestuin aangelegd in de achtertuin. Er begonnen al wat plantjes te groeien. Misschien kon Victor zijn oude baan nog terugkrijgen, dan hadden ze minder geld te besteden, maar in ieder geval altijd beter dan helemaal niks.

Victor moest bij zijn oude baas smeken voor zijn oude baan. Met iets minder loon moest hij akkoord gaan. Hij had in ieder geval weer werk. Lia was blij dat hij weer werk had. Haar moestuintje was niet helemaal geworden wat het moest zijn. De planten waren te klein en konden niet goed doorgroeien.
Het was een mooie zonnige lentedag. Lia ging naar buiten om Joe te zoeken. Hij was vast weer met Lisa aan het spelen. Ze hadden nu elke dag een andere plek om te spelen. Ze ontdekten steeds meer leuke dingen om mee te spelen. Eerst was Joe de pop van Lisa, ze kleedde hem aan en tutte hem op. En nu waren ze een soort van gezinnetje. Lia was blij dat hij zich zo vermaakte. In hun vorige woning waren ook veel kinderen in de buurt. Alleen kon ze daar bijna niemand en was het gevaarlijk om de kinderen op straat te laten spelen. Hier was het zo heerlijk rustig. Alles was mogelijk, leek het wel.
Ze liep het plein op toen ze een steek in haar buik voelde. Ze zakte in elkaar. Rosa, die bezig was in de keuken en het plein overzag, kwam naar buiten rennen. Ze riep Amus, die in zijn tuin bezig was. Hij kwam er ook meteen op af. Onder zich voelde Lia een plas water. Het was begonnen.
Na vier uur schreeuwen kwam Roanna ter wereld. Het was een gezond meisje. Lia was uitgeput van de bevalling. Ze had het gevoel dat ze een week bezig was geweest met de bevalling. Na twee uur kwam Victor thuis van het werk samen met Chip. Rosa en Amus waren beiden nog bij Lia. Lia lag in bed uit te rusten, met Roanna naast haar. Victor was verrast. Joe was ook in huis, Rosa had hem en Lisa gehaald, zodat ze in ieder geval wist waar ze waren. Roanna was een mooie baby. Ze huilde bijna niet en dat gaf Lia de kans om af en toe even een middagdutje te doen. De zorg voor twee kinderen is best wel zwaar. Victor kreeg geen vrij van zijn baas. Hij moest gewoon doorwerken. Dus hij kon alleen ’s avonds en in het weekend van zijn dochter genieten.

Toen het zomer was, kreeg Victor een paar dagen vrij. Samen met Chip ging hij naar de stad om wat nieuwe spullen te kopen. Lia zat samen met Rosa en Roanna buiten aan de tafel, te genieten van het mooie weer. Joe en Lisa waren samen in de tuin even verderop aan het spelen. “ Wat groeit ze snel hθ, ze kan haar kleertjes al bijna niet meer aan.” Rosa aaide Roanna over haar hoofdje. Het was waar, de kleren werden al te klein. “ Misschien heb ik nog wat in de kast liggen van Lisa. Ze gebruikt heel veel kleertjes voor haar pop, maar ik heb stiekem nog wat achter gehouden.” “ Dat zou fantastisch zijn. Het is nu best wel moeilijk, zo met zijn vieren. We redden het wel, maar een extraatje zit er nog niet in.” Lia wist dat Rosa en Chip het ook niet makkelijk hadden. Gelukkig was Rosa haar moestuintje wel gelukt en konden ze hun eigen groenten eten. Ze kreeg af en toe een mandje vol met groenten van Rosa. Ze was echt hartsvriendinnen geworden met Rosa. Ze vertelden elkaar alles.
Ze zaten net te lachen om Roanna die moest lachen om een van de paarden toen Victor en Chip al terug kwamen met de auto. Victor sprong uit de auto en rende op Lia en Rosa af.
“ Ze komen eraan! We moeten Joe verstoppen, anders nemen ze hem mee.” Lia wist meteen wie hij bedoelde. Met ‘ze’ bedoelde hij het leger van de regering. Het waren mannen die voor Clark Collins werkte. Hij had ze gehersenspoeld. Ze doen alles voor hem. Zo pakken ze mannen hun vissersboot af, zorgen ze dat het voedsel volgens hen goed verdeeld wordt. Lia stond op en gaf Victor Roanna. Rosa haalde de spullen van de tafel af. Lia pakte Victor op en nam hem mee naar Amus en Donna. Ze klopte aan en deed de voordeur meteen open. “ Ze komen eraan, ik moet Joe verstoppen. Anders nemen ze hem mee.” Ze was wild van schrik. Donna kwam op haar af en nam Joe van haar over.
“ Kom maar hier, ik zeg wel dat Joe het kind van mijn overleden dochter is en dat wij voor hem zorgen. Dat slikken ze wel.” Joe moest lachen om Donna. Donna had zwart haar, maar het grijze kwam er al doorheen. Ze probeerde dit te verdoezelen door de grijze haren eruit te knippen. Alleen lukte dat haar niet echt. Joe lachte omdat ze een raar gezicht naar hem trok.
“ Joe, je blijft even bij Donna. Zij zorgt voor je. Als de vreemde mannen komen moet je niks tegen ze zeggen. Het zijn vreemden. Laat Donna maar met ze praten, okι?” Ook al was hij nog maar vier, hij wist precies wat hij wel en niet mocht. Met vreemden mocht hij in ieder geval nooit praten van haar. Dus dat zou hij dan ook niet doen.
Ze rende weer terug naar huis. In de verte zag een auto rijden. Daar kwamen ze. De gemanipuleerde mannetjes van de regering. Ze hadden een vet salaris. Het enige wat ze deden was burgers betrappen op strafbare feiten. Die strafbare feiten waren pas vastgelegd als zodien toen Clark Collins aan de macht kwam. En dat is nog maar twee jaar geleden. Als burger mag je bijna niks meer. Je moet alleen maar. Gelukkig mag je nog wel gewoon werken en geld verdienen voor je gezin. Als ze dat ook hadden moeten inleveren was het helemaal een strafkamp geweest. Ze rende het huis binnen. Victor was wat spullen aan het opruimen van Joe. Zodat het net leek alsof die er niet woonde. “ Joe is bij Amus en Donna. Zij doen net alsof het hun kleinkind is. Ik heb Joe gezegd niet met de vreemden te praten. Hopelijk doet hij dat ook niet.” Ze keek Victor ernstig aan. Ze was bang. Bang voor wat er zou komen. Ze hoopte maar dat ze snel weer verder gingen. Victor pakte haar vast. “ Het komt goed, hij is veilig bij Amus en Donna. Dat weet ik zeker. En die mannen zijn zo weer weg. Het gaat allemaal goed komen.” Hij leidde haar naar de bank en zette haar daar neer. Hij pakte Roanna uit de wieg en gaf haar aan Lia. Ze was haar aandacht meteen weer kwijt aan Roanna.
Ze hoorde de auto stoppen op het plein. Meteen stapten een stuk of vijf mannen uit de auto. Elk rende naar een huis toe. De deur vloog open en een man in een groen pak vloog naar binnen. Hij keek Victor en Lia even aan en vloog toen de slaapkamer in, daarna vloog hij naar boven en doorzocht de boel. Ze hoorde door de kamers lopen op de bovenverdieping. Hij kwam weer naar beneden. “ Zijn jullie de enige die hier wonen?” Hij hield zijn geweer in de aanslag. Hij dwong ze om te antwoorden.
“ Ja, wij zijn de enige, mijn vrouw, ik en mijn dochter Roanna.” Victor wees naar Lia en Roanna. Roanna lag in Lia haar armen en trok zich niks aan van de vreemde man met het geweer. “ Verder geen andere kinderen?” De man hief zijn geweer nog een keer. “ Nee, hoe komt u erbij? We hebben 1 kind.” Victor werd zichtbaar een beetje zenuwachtig. Lia hoopte maar niet dat de man in de kasten had lopen speuren boven. Daar hingen alle kleren van Joe. Als ze nu meer tijd had gehad om die op te bergen, hoefden ze niet zenuwachtig te zijn.
“ Wat doen al die jongenskleertjes dan boven in de kast?” Lia werd bang. Hij had de kleertjes dus toch ontdekt. Wat moesten ze doen? “ Die heb ik van mijn zuster gekregen. Zij heeft een zoontje en die is al ouder. Aangezien we niet veel geld te besteden hebben, kunnen we die kleertjes straks voor Roanna gebruiken.” Het was een grote leugen wat Victor vertelde, maar hij bracht het mooi. Net alsof het echt waar was. “ Heel apart, maar het zal wel, te zien naar jullie eigen kleren.” Hij keek nog even rond en liep toen de deur weer uit. Lia en Victor liepen achter hem aan naar buiten. Ze keken allebei meteen naar het huis van Amus en Donna. Hun eigen Joe was daar. Ze zagen een man achter het raam staan, die praatte met hen. Ze waren zo benieuwd. Rosa en Chip kwamen ook naar buiten. Bij hun was er ook al iemand binnen geweest. Meneer Poer joeg de vreemdeling zelfs naar buiten. Hij was laaiend. Hij lag zeker net weer te slapen. Die arme man. Hij heeft al helemaal geen familie en dan gaan ze hem ook nog ondervragen of hij daar alleen woont.
Uiteindelijk kwam de vreemdeling ook bij Amus en Donna naar buiten. Hij gebaarde de andere vreemdelingen om in de auto te stappen. Deze man had meer strepen op zijn jasje zitten. Hij had duidelijk de leiding. Hij keek nog even het hele dorp rond en keek elke bewoner kort streng in de ogen. Lia vond het een enge man. Hij had een zwart baardje, een sigaar in zijn mond en zijn geweer in de aanslag. Toen hij haar aankeek, keek ze snel weg van hem. Ze wou hem niet zien. Hij stapte in de auto en ze reden weg. Chip en Victor liepen een stukje het plein af om te kijken of de auto ook echt doorreed. Na een paar minuten kwamen ze terug. “ Ze zijn weg. Het is veilig.” Lia liep naar Donna, die Joe aan de hand vast hield.
“ Was hij lastig.?”Lia aaide Joe over zijn bol. Victor kwam net aanlopen en hij tilde Joe op.
“ Hij stelde een paar vragen over onze ‘overleden dochter.’Ik heb er maar een mooi verhaal van gemaakt. Hij geloofde het.” Lia haar hart bonsde niet zo hard meer. “ Gelukkig. Hij begon ons vragen te stellen over de jongenskleertjes in de kast. Dat verhaal geloofden ze ook. Dank je wel, Donna en Amus. Ik zou niet weten wat ik zonder jullie had moeten doen. Ze hadden hem vast meegenomen als ze erachter waren gekomen.”
“ Ik vind het gewoon absurd dat het op deze manier moet. Ze kunnen beter zorgen dat er goede scholen zijn en de werkgelegenheid moet goed zijn. Dan redden we het makkelijk. Deze regering is niet goed wijs. “ Amus was zichtbaar kwaad. Dat nam niemand hem ook kwalijk. Hij was zijn baan kwijt geraakt omdat hij te oud was voor zijn beroep. Nog een regel van de nieuwe regering. Amus was helemaal niet oud. Hij was nog goed in staat om mensen te helpen.
“ Ik ga even wat drinken, ga je mee Donna?” Lia wist dat Amus, Victor en Chip nu in een discussie gingen over de regering. Ze had nu even geen zin meer in die gesprekken. Ze liep samen met Donna naar haar huis. Rosa liep ook met hun mee.

Het was nu twee weken geleden dat de vreemdelingen het dorp hadden overvallen. Sindsdien waren er nog wat nieuwe regels bijgekomen. Er mocht minder voedsel worden ingeslagen uit de stad vandaan. Alleen als je een legitimatie bij je had kon je meer meenemen. Dit werd wel geregistreerd zodat de regering kon nagaan of je niet meerdere mensen in huis had. Aangezien een legitimatie veel te veel geld kostte, hadden Lia en Victor deze niet. Victor haalde nu steevast veel zaad om eigen groente te kweken. Ze konden dus nog makkelijk eten. Alleen de dingen als vlees, jam en thee werden erg schaars. Gelukkig deelden ze heel veel met hun buren. Roanna groeide als kool. Lia moest zelf kleertjes maken omdat ze niks meer hadden voor haar. Ze had nog wat kleertjes van Rosa gehad, maar die pasten ook al niet meer.
Victor verdiende minder geld. Het ging niet goed met de handel. Met alle handel eigenlijk. Dat kwam door de regering. De burgers hadden minder te besteden. Er waren al een paar mannen ontslagen op Victor zijn werk. Gewoonweg omdat zijn baas hun niet meer kon betalen. Victor had gehoord dat deze collega’s nu in de mijnen van de staat aan het werk waren. Het was zwaar en smerig werk, maar het betaalde. Niet veel, maar wel genoeg om eten van te kopen en alle andere eerste levensbehoeften.
Lia had gehoord dat de mannen die in de mijnen werkten, ’s ochtends om zes uur moesten beginnen en ’s avonds om acht uur pas klaar waren, en dat vijf dagen in de week. Ze moest er niet aan denken dat Victor dat ook zou moeten doen. Gelukkig was zijn baas erg op hem gesteld en was hij de beste visser die hij had.
Lia was bezig met de was toen een onbekende man het dorp in kwam wandelen. Hij had een net zwart pak aan en droeg een mooie hoed. Hij had een koffer bij zich, van mooi bruin leer. Hij kwam van de hoofdweg af. Hij kwam dus uit de stad. Rosa kwam net naar buiten toen de man het plein op kwam. Ze liep naar Lia toe. “ Wie is dat?” Ze ging naast Lia staan. “ Ik zou het niet weten, hij komt net aan lopen.” De man liep op hun af. Hij zag er vermoeid uit. Joe en Lisa renden over het plein heen. Lia riep ze bij zich. Ze moesten van haar het huis in gaan. Ze vertrouwde de man niet. Amus had dit ook gezien en kwam naar buiten toe. De man hield stil vlak voor hen en zette zijn koffer neer. “ Goedendag, ik ben Jack. Ik ben op zoek naar een slaapplaats. Ik ben onderweg naar Toyama. Zou ik hier een paar nachtjes kunnen slapen? Ik heb nog een lange reis voor de boeg.” Amus was bij Lia en Rosa komen staan. Hij bekeek de man van top tot teen. Hij zag er netjes uit vond Lia. En Toyama lag nog ver, dus het zou best waar kunnen zijn. “ Hebt u een legitimatiebewijs? We laten niet zomaar iedereen toe in ons dorpje.” Amus deed een stap naar de man toe. Jack rommelde in zijn binnenzak en haalde er een legitimatiebewijs uit vandaan. Op het kaartje stond een foto van zichzelf en zijn naam en geboortedatum. Amus bekeek het kaartje aandachtig en gaf het toen weer terug aan Jack. Hij stopte het meteen weer in zijn binnenzak. “ Goed, je kunt in dat kleine schuurtje slapen daar. Ik zal aan mijn vrouw vragen of ze wat dekens en een kussen voor je hebt. Maar het is voor een paar dagen.” Amus klonk streng. Lia wist dat hij het niet zo had op vreemde mannen. Jack liep naar het schuurtje naast Amus zijn huis. Het was een oud schuurtje. Er stond een oude tafel in, twee stoelen en een oud bed. Amus liep zijn huis binnen en even later kwam Donna met een deken en een kussen naar buiten.
Lia en Rosa liepen terug naar hun huis. “ Wat een rare man. Dat hij helemaal lopend naar Toyama gaat. Hij is gek.” Rosa maakt een raar gezicht. Lia moest er om lachen. “ Het is maar voor een paar nachtjes, hij is zo weer weg. Als Victor en Chip straks terug zijn schrikt hij wel van ze. Dan weet hij dat er meer mannen hier wonen en dan is hij snel weer weg.” Lia klonk vastberaden, maar dat was ze niet. Ze was bang voor Jack, hij had haar namelijk aandachtig bekeken. Ze ging snel op zoek naar Joe om hem te waarschuwen voor Jack. Hij mocht van haar niet bij hem in de buurt komen.
Victor en Chip kwamen laat thuis. Lia vertelde hem alles over Jack. Victor wilde meteen gaan kijken bij Jack, maar Lia hield hem tegen. “ Laat hem nou maar, Amus houdt hem ook al in de gaten. Hij rust hier even uit en dan gaat hij weer verder. Hij heeft ook zijn legitimatie laten zien aan Amus.” Victor ging weer zitten in zijn stoel. Lia pakte Roanna op en bracht haar naar haar slaapkamer. Ze draaide zich om met Roanna in haar armen en keek naar buiten. Het was al donker aan het worden. Ze zag door het raam nog net een stukje van Jack. Hij had naar binnen staan loeren. Wat moest die vent toch van haar? Ze liep naar het raam en deed de gordijnen dicht.
De dagen erop was het rustig in het dorpje. Jack was er nog steeds. Hij sliep erg lang en zat vaak in het schuurtje. Amus was een keer naar binnen gegaan toen Jack het dorp uit was gelopen. Hij had in de spullen van Jack gekeken. Hij had wat kleren in zijn koffer zitten en wat batterijen, meer niet. Amus was snel weer naar buiten gegaan omdat hij niet wist hoe lang Jack weg zou blijven. Het was vrijdag en Victor en Chip zouden vroeg terug zijn van werken. Op vrijdag werkten ze altijd korter. Aangezien hun baas niet veel verdiende met de vis, vond hij het niet nodig om de vrijdag de hele dag op zee te blijven. Hun baas ging zelf op zaterdag nog een paar uurtjes het water op om nog wat vis te vangen. Victor en Chip hielpen hem af en toe op zaterdag voor niks. Ze wilden niet dat hun baas failliet zou gaan, dus leverden ze wat vrije tijd in. Maar dit weekend niet. Ze zouden straks terug komen en dan zouden ze een lang weekend vrij zijn. Ook omdat Jack nog steeds in het dorp was. Ze wilden hun vrouwen liever niet alleen laten in het weekend met Jack.
Victor en Chip kwamen chagrijnig thuis. Ze hadden weer afscheid moeten nemen van twee collega’s. De vis leverde nu bijna niks meer op. Ze waren nu de laatste van vier werknemers van hun baas. Nog even en zijn baas moest alles in zijn uppie doen.
De volgende dag hadden ze een barbecue klaargemaakt. Ze gingen met zijn allen lekker barbecuen. Jack hadden ze niet uitgenodigd. Amus had hem vanmorgen nog gevraagd of hij nog lang bleef en hij had Amus verteld diezelfde dag nog door te gaan met zijn reis. Ze zaten met zijn allen lekker aan de tafel toen Jack het schuurtje uit kwam. Hij liep op Amus af die een stukje vlees aan het eten was. De kinderen renden rond over het plein en Lia hield Roanna vast. “ Bedankt voor het overnachten. Hier is nog een kleinigheid, maar pas openmaken als ik weg ben.” Hij gaf Amus een envelop met zijn naam erop. Amus keek hem verbaasd aan.
“ Dat is toch niet nodig.” Hij gaf het weer terug aan Jack. Amus wou niks van hem hebben, zeker geen envelop met zijn naam erop. “ Nee, ik wil dat je dit hebt. Ik moet nu gaan.” Hij gaf de envelop terug en liep weg. Hij zwaaide nog even en liep het pad af. Amus bleef stomverbaasd achter met de envelop in zijn hand. “ Maak eens open. Ik wil weten wat er in zit.” Victor stopte met eten. Amus maakte de envelop open. Er zat een briefje in. Er stond op:
Bedankt voor de comfortabele schuur. Ik wens jullie allen veel gezondheid toe. Jack.
In de envelop zat nog wat briefgeld. Amus telde het. “ Dat is veel teveel. Van dit geld kunnen we twee maanden rijkelijk eten. Die vent is gek.” Amus ging weer zitten. Hij legde het geld midden op tafel neer. Ze keken er allen met grote ogen naar. Het was vreemd om zoveel geld bij elkaar te zien. Ze bleven nog een tijdje zo stil zitten totdat ze een auto hoorden. Het waren er meerdere. Victor en Chip stonden op en renden naar de weg toe.
“ Ze komen er aan! Rennen!” Lia rende met Roanna naar binnen. Joe rende achter haar aan. In alle snelheid vergat ze dat hij met Donna mee moest. Maar het was al te laat. De auto’s scheurden het plein op. Een stuk of twintig mannen stapten uit en renden de huizen binnen. Iedereen moest naar buiten komen. Victor kwam naast Lia staan. Hij hield Joe achter zich. Roanna begon te huilen. Lia probeerde haar tot rust te sussen, maar het lukte niet. Dezelfde vreemdeling die bij Amus en Donna naar binnen was gegaan stapte uit de auto.
Ze werden onder schot gehouden door de andere mannen. De vreemdeling stapte meteen op Lia en Victor af. “ Zo, zo. Twee kinderen. Dat mag niet. “ Lia was verbaasd. Hoe kon hij nu weten dat ze twee kinderen had? Hij liep naar de tafel en pakte het geld eraf. Het kaartje van Jack las hij aandachtig. “ Onze vriend heeft dus geld achtergelaten voor jullie. De hufter.”
Hij stuurde vier mannen het pad af, de andere kant op. Dezelfde kant als dat Jack was gegaan.
“ Wat komen jullie doen?” Amus deed een stap naar voren. Een van de mannen gaf hem een schop met zijn voet tegen zijn been aan. Amus wankelde even en beet de pijn van zich af. Donna sloeg haar arm om hem heen om hem te ondersteunen.
“ Wij komen de wet hier uitvoeren. Er komt hier nooit iemand in dit dorp, dus kan hier alles wat niet mag. En dat komen wij rechttrekken.” De vreemdeling liep op Amus af en keek hem even vuil aan. “ Jij hebt helemaal geen dochter gehad. Jij bent een mislukkeling die geen kinderen kan krijgen. Jullie hebben gelogen!” Hij spuugde op Amus. Chip wou op hem af lopen, maar hij werd tegengehouden door de mannen. “ Hoe komen jullie aan die informatie?” Victor was woest. Lia werd bang van de blik in zijn ogen. Hij moest zich niet teveel opwinden. Wie weet wat die mannen dan allemaal met hem doen. Roanna was gelukkig opgehouden met huilen. Lia had haar vinger in haar mondje gestoken en ze zoog er dankbaar aan.
“ De regering weet alles. Dus ook dat jij twee kinderen hebt!” De vreemdeling liep op Victor en Lia af. “ Wat ga je met ons doen?” Lia zag dat Victor Joe achter zijn benen vasthield zodat hij niet wegrende. Ze schrokken allemaal van een geweerschot. Het kwam uit het bos vandaan, precies de richting waar Jack naartoe was gegaan. “ Daar zijn we ook vanaf.” De vreemdeling klapte in zijn handen. Hij gebaarde twee mannen naar hem toe te komen.
“ Bind hem vast en zet hem in de auto. Hij is wel geschikt voor in de mijnen. “ De mannen liepen op Victor af en pakten zijn armen vast. Hij verzette zich. Lia schreeuwde. Ze konden Victor niet meenemen! Joe kwam achter Lia staan. Ze pakte zijn arm vast en probeerde hem te kalmeren. Chip dook op de mannen af maar werd door een andere man in zijn gezicht geslagen. Hij viel op de grond. Victor probeerde de mannen tegen te houden, maar ze waren te sterk. Voor hij het wist zat hij vastgebonden. Ze namen hem mee naar de auto en stopten hem daarin. Lia schreeuwde. Totdat de vreemdeling voor haar stond. Ze keek hem recht in de ogen aan. Het leek alsof zijn ogen leeg waren. Ze keek er zo doorheen. Die man kent geen liefde en warmte vond ze. “ En nu jij, je weet dat je maar een kind mag baren. Ik zie er toch duidelijk twee.” Hij keek eerst naar Roanna, die nu bijna lag te slapen in haar armen en toen naar Joe. “ Hoe oud is dat jochie?” Hij wees met zijn geweer naar Joe. Lia ging nog meer voor hem staan om hem te beschermen. “Vier.” Het kwam beverig uit haar keel vandaan. Snel keek ze naar de auto waar Victor in zat. Ze zag alleen zijn hoofd en bovenlichaam. Hij keek gespannen toe.
“ Mooi, prima leeftijd om knijpers in elkaar te zetten. “ Hij gebaarde weer twee andere mannen en die pakten Joe beet. Hij werd ook vastgebonden en bij zijn vader in de auto gezet. Lia schreeuwde het uit. Rosa kwam bij haar staan om haar te troosten. Chip was opgestaan van de grond af. Hij wou nog steeds de mannen in elkaar slaan, maar werd tegengehouden.
“ Hier nog zo’n opgefokt geval. Ik denk dat jij je woede wel kwijt kan in de mijnen.” Ook Chip werd vastgebonden en in de auto geduwd. “ Waar gaan ze heen?” Rosa stapte op de vreemdeling af. Ze keek hem kwaad aan. Lisa stond nu bij Donna en Amus. Donna hield haar stevig vast.
“ Ze gaan in de mijnen werken. Dag en nacht, zeven dagen in de week. Dat jochie ben je kwijt. Die gaat knijpers in elkaar zetten en komt in een jeugdgevangenis terecht. Jullie mannen mogen jullie elk half jaar een week zien. Dan krijgen ze van de baas vrij om bij jullie te zijn. Je moet hier maar genoegen mee nemen, want de andere optie is dat we dit hele dorpje, met jullie erbij, platbranden.” De vreemdeling klonk dreigend. Rosa deed een stap achteruit. Lia stond nog steeds met Roanna in haar armen. Ze huilde, ze huilde emmers vol met water. Victor , Joe en Chip zaten in de auto. Ze keken naar hun familie. Lia keek nog een keer goed naar Joe. Ze zou hem nooit meer terug zien. Tenzij hij op latere leeftijd uit de gevangenis kon komen. De mannen stapten allemaal weer in de auto’s. Behalve de vreemdeling. Hij bleef nog even staan.
“ Laat dit een waarschuwing zijn. Als hier nog meer dingen gebeuren die niet mogen, dan komen we daar ook achter en dan komen we terug om dit dorpje plat te branden.” Hij keek ze allemaal stuk voor stuk nog even aan en liep toen naar de auto toe. Ze reden weg. Lia rende met Roanna in haar armen achter de auto’s aan. Rosa kwam haar achterna. Samen stonden ze bovenaan de weg te kijken naar de auto’s die wegreden. Ze zouden hun mannen pas over een half jaar terug zien. En Joe, dat was nog onzeker wanneer.
Amus kwam bij ze staan en sloeg zijn armen om hen heen. “ Kom op, we gaan naar binnen. “

Het was nu al een jaar geleden sinds de mannen waren geweest. Lia had Victor een keer gezien. Hij mocht een week lang naar huis. Hij was zichtbaar vermagerd en zag er slecht uit. Hij moest samen met Chip tien uur per dag zwaar werk doen. Ze kregen weinig te eten en ze sliepen buiten de mijnen in een tent. Het beetje geld wat ze verdienden ging rechtstreeks naar hun familie. Zij hadden er zelf niks aan. Ze konden niks kopen bij de mijnen en ze werkten zeven dagen per week. Lia had nog gevraagd of Victor nog wat van Joe had gehoord. Het laatste was hij gehoord had was dat hij in de jeugdgevangenis hard moest werken. Het was nog maar een kind van vijf jaar en dan al zo je jeugd doorbrengen. Het bracht Lia de rillingen. Ze konden weinig doen. De jeugdgevangenis werd zwaar bewaakt, dus inbreken hielp niet.
Als Victor of Chip zou proberen te ontsnappen werden ze meteen neergeschoten.
Lia bleef in het dorpje wonen. Samen met Rosa maakte ze er maar het beste van. Roanna groeide als kool, en Lisa had in Roanna haar nieuwe pop gevonden. Amus en Donna woonden er ook nog. Meneer Poer was een paar maanden geleden overleden. Zijn huis was nu leeg. Er stonden nog wat oude meubels. Maar het meest van zijn spullen hadden ze meebegraven. Hij had geen familie, dus er was niemand die er nog iets aan had.
Lia haar moeder was overleden, negen maanden geleden. Haar zuster was naar haar toe gekomen om dit haar te vertellen en ze was sindsdien nooit meer weggegaan. Haar zus had allerlei brieven meegenomen waarin bericht werd gedaan over een nieuwe partij. Deze was nog erg geheim, omdat de huidige regering er niet achter mocht komen. Van deze regering mocht niemand zich verkiesbaar stellen. De brieven had Amus veilig in zijn kluis opgeborgen. Af en toe pakte hij ze eruit en dan gingen ze erover praten. Uit de stad kwam af en toe een handelaar naar het dorpje met divers eten en spullen. Hij berichtte ze meer over de nieuwe partij. Het zag er naar uit dat de nieuwe partij het grootste gedeelte van het hele land achter zich had staan. Ze gingen een staatsgreep doen. Wanneer, was nog niet bekend. Maar het zou onverwachts komen. Lia, Rosa en Melinda hadden besloten om maar af te wachten, en te bidden voor een goede afloop, meer konden ze niet doen.


Rosa D. @ 31-12-2005 17:16:13
In het begin van het verhaal zijn hier en daar een paar kleine foutjes, zoals: "Ze keer naar haar man Victor, die naast haar zat met de teugels in zijn hand." Ik neem aan dat keer keek moet zijn?

Op een gegeven moment als de "vreemdelingen het dorp overvallen" moet Joe naar Donna en Amus. Ik begreep eerst niet waarom dit moest, maar later las ik de reden alsnog. Misschien dat het handiger is als je eerst de reden verteld? Niet dat het het lezen echt belemmerd op deze manier, maar ik vroeg me het op het moment van het lezen toch wel af.

In de volgende zin: "Goed, je kunt in dat kleine schuurtje slapen daar. Ik zal aan mijn vrouw vragen of ze wat dekens en een kussen voor je hebt. Maar het is maar voor een paar dagen!"

Zou ik ten eerste van hebt heeft maken en ik vind de zin niet echt lekker lopen.

Verder vind ik het echt een leuk verhaal. Je hebt het verhaal voor mijn gevoel goed opgebouwd. Je hebt het ook op een boeiende manier geschreven, wat het ook erg leuk maakte om het te lezen.

Ik kijk uit naar een vervolg! Ga zo door. Mijn complimenten.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en Renι Claessens