maandag 20 augustus 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
dichtermede - en het was in die dagen....
Gepubliceerd op: 24-12-2005 Aantal woorden: 837
Laatste wijziging: 13-02-2006 Aantal views: 2020
Easy-print versie Aantal reacties: 5 reacties

en het was in die dagen....

dichtermede


Bimm bam bimm bam.…
Kerstklokken luiden zwaar en duidelijk, uitnodigend maar ook verdrietig.
Ze gaat eerst even zitten op het seniorenbed om bij te komen.
Natúúrlijk gaat ze niet naar de kerk. Er is teveel gebeurd sinds ze weduwe is.
“Het penningske van de weduwe” denkt ze er gelijk bij.
Toen Jan er nog was gingen ze samen altijd naar de kerk en gaven zo gul mogelijk. Alles ging toen nog vanzelf. Ze dacht er weinig over na maar ze wist dat het goed was.
Dat is inmiddels tien jaar geleden.

Bimm bam bimm bam….
“Jan?! Heb je genoeg kleingeld bij je? En doe je wel die grijze sokken aan, die gele doe je thuis maar weer…”
Ze krijgt met moeite haar kousen aan, gelukkig nog helemaal gaaf, geen ladder te bekennen.
“We komen te láát hoor!”
Psalmboek, bijbel, King pepermunten in haar tas, hoge hakken en haar donkerblauwe zondagse mantel….
Net op tijd vinden ze nog een plaats in de bijna afgeladen kerk. Het orgel speelt krachtig: ‘Komt allen tezamen…’
Ze knikt vriendelijk andere aanwezigen en bekenden toe. Het is nu stampvol, een echte kerstdienst.
Na de mooie preek klinkt een soort afgesproken geroezemoes, iedereen zoekt geld in kleding of portemonnee.
Jan geeft haar snel een rijksdaalder want de zwartfluwelen collectezak wordt juist in hun rij doorgegeven.
“Gaat nu heen in vrede…” De dominee spreekt zijn zegen uit.
Gesterkt en tevreden schuifelen de mensen naar de uitgang onder de overtuigende klanken van ‘U zij de glorie!’....
Een kwartje nog in de collectezak bij de deur.
Op het kerkplein praten ze nog wat na en complimenteren de preek van de dominee. Pas dan ziet ze het:
“Jan!!! Je sókken!”
De knalgele sokken steken fel af tegen haar schaamrode wangen. Snel naar huis, hopelijk heeft niemand het gezien.
Eindelijk koffie met een zondagse koek!

Bimm bam bimm bam…..
Raar, het klinkt anders dan anders. Ik kijk door het raam en vlieg naar beneden…
“Mammie….het snééuwt!!!!”
“Ja kind, dat wist ik al, je broertjes en zusjes waren je voor. Kleed je maar gauw aan, pappie is al brood aan het snijden.”
Ik glip nog even naar de keuken waar mijn vader zingend in zijn zwarte ouderlingenpak, op de broodplank mooie plakken snijdt. “Opa Bakkebaard die heeft een huisje, en in dat huisje daar is het goed…” Zijn stem galmt door de koude keuken waar de ijsbloemen op de ramen staan.
“Pappie….het snééuwt!!!!”
Hij hoort mij niet. Hij snijdt het brood en zingt.
Snel aankleden. De gebreide onderbroek, hemd, borstrok, maillots, groengeruite overgooier met witte nylonblouse, de zwarte zondagse lakschoenen.
Met z’n achten lopen we naar de kerk. Meestal lopen we minstens een meter achter elkaar.
Ik wil sneeuwballen gooien maar dat mag niet in mijn zondagse kleren.
In de kerk ga ik gelijk naar boven. Alle kinderen van het koor krijgen een mooie corsage opgespeld. Iedereen doet zenuwachtig. Ik moet nog naar de wc. Dan lopen we zachtjes de wenteltrap af en gaan staan zoals afgesproken op het podium voor de preekstoel, het doopfont en de adventskaarsen.
Best raar om al die mensen van de voorkant te zien.
Het is tijd. Ik moet nu zingen.
“Zie reeds staat de morgenster, stralend in het duister...”
Het is doodstil. Alleen mijn stem klinkt in de grote kerk.
Gelukkig gaan we daarna weer samen zingen….ik voel me opgelucht.
Ik krijg complimentjes maar verheug me op de sneeuw buiten…..
Nog even bij de uitgang staan met de collectezak. Rug recht en dank u zeggen.
Nee…geen sneeuwballen, geen sneeuwpop. Niet op zondag.
De volgende ochtend dooit het.

Bimm bam bimm bam….kerkklokken luiden zwaar en triest
Het was een mooie begrafenis. Er kwamen drie dominees en zelfs de huisarts was er. Ze heeft veel condoleancekaarten gekregen.
Alles moet wennen natuurlijk.
Alleen eten, slapen in het te grote bed, praten tegen iemand die er niet is. Veel minder geld om van te leven. Soms brood in plaats van een warme voedzame maaltijd.
De kerk stuurt acceptgiro’s om de jaarlijkse vrijwillige bijdrage te voldoen. De kerk stuurt acceptgiro’s om bij te dragen in het leed van de armen.
De kerk stuurt acceptgiro’s om bij te dragen aan de zending en voor de kerk zelf. De kerk stuurt nogal wat acceptgiro’s.
Ze heeft nooit om iets gevraagd voor zichzelf, wel altijd gul de collectezak gevuld. Toch is er nooit iemand van de kerk gekomen om haar een heel klein beetje te helpen of te troosten.

Bimm bam bimm bam…..
Tranen wellen in haar ogen. Zo mooi, die zware, galmende kerstklokken…!
Weemoedig denkt ze terug aan vroegere tijden, toen ze nog veel minder wist van alles.
Ja, ze gelooft heus nog wel in Jezus en zo.
Maar de kerk moet het nu eerst maar even zonder haar doen.
Het klokgelui ebt langzaam weg naar de verte.
Opgelucht staat ze eindelijk écht op haar benen en gaat een lekker kopje koffie voor zichzelf zetten, met een kerstkransje erbij…


dichtermede @ 26-12-2005 01:14:41
Innocente, de onderbroek was echt wel van wol maar met een 'normale' onderbroek er onder want stel dat wij blaasontsteking zouden krijgen!
Beter een blaasontsteking dan een kerkontsteking zou ik denken....
Sprakeloos, heilig oliesel in combinatie met een testament, ook weer zo n menselijk falen....

Dank allen voor complimenten en reacties...

Heb deze tekst vandaag aan familie laten lezen maar zij vonden het absoluut niks...
(over ezels en stenen gesproken)




Adriaan @ 24-12-2005 22:55:17
Dierbare Dichtermede,

Ik sluit me aan bij de vorige sprekers. Een compliment is hier zeker op zijn plaats. Hierbij dus!


sprakeloos @ 24-12-2005 16:50:56
Dichtermede, mooi verhaal en goed geschreven. Even de katholieke variant: De moeder van sprakeloos was voor dat sprakeloos ter wereld kwam, werkzaam als verpleegkundige in een oudnonnentehuis, het heilig oliesel (de bediening vlak voor het sterven) werd past gegeven indien het testament van de stervende goed bevonden werd???????????



Innocente @ 24-12-2005 16:22:57
Mooi beschreven, die herinneringen, die weemoed ook.
Hoewel ik ook even griezelde toen ik las over die gebreide onderbroek! Die was toch niet van wol, hè?

Tja, dat was toch wat met dat geloof. Nog steeds. De almachtige kerk tegenover de kleine nietige mens. En altijd weer draait het om geld. Troost echter, medeleven en oprechte interesse zit in het kleine. We vergeten het, juist omdat het niets kost, behalve wat meer moeite....


dichtermede @ 24-12-2005 04:24:45
alsnog een kerstverhaal....sommige mensen leren het nooit...



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens