vrijdag 22 september 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Laroucha - 'De weg zonder ogen, De weg naar de dood'
Gepubliceerd op: 18-12-2005 Aantal woorden: 674
Laatste wijziging: - Aantal views: 1626
Easy-print versie Aantal reacties: 3 reacties

'De weg zonder ogen, De weg naar de dood'

Laroucha


Ik was het zat. Ik was het allemaal gewoon helemaal zat! Ik, Yaela, 16 jaar, blind. Het leek wel alsof het op mijn voorhoofd stond geschreven. Dat was in feite ook wel zo. Als mensen mijn rood-wit gestreepte stok zagen en mijn donkere zonnebril, voelde ik ze opzij gaan. Ik voel hun medelijdende blikken. Ik gooide mijn stok aan de kant, gooide mijn zonnebril in dezelfde richting en liep verder. Ik wist waar ik was. Ik wist alleen niet hoeveel stappen ik zou kunnen nemen zonder ergens tegenaan te botsen.
‘Yaela! Niet doen.’ Smeekte mijn vriendin Nuala. Ze pakte me vast aan mijn hand.
‘Los’ gebood ik haar.
‘Doe niet zo stom Yeel! Je valt zo.’
‘Kan me niet schelen. Ik zeg het nog 1 keer. Los!’ voorzichtig lieten haar handen me los. Ik liep een paar passen verder en struikelde bijna over een stoeprand.
‘Yaeel, asjeblieft.’
‘Ga naar huis Nuala. Laat me 1 keer doen wat ik het allerliefst wil.’
‘En dat is?’ vroeg ze met trillende stem.
‘Zelf ergens heen gaan zonder stok. Zonder dat er iemand met me meeloopt. Alleen’.
‘Maar’ protesteerde ze.
‘Ga naar huis. Als je echt een goede vriendin bent doe je dat’. Ik voelde dat ze verslagen was. Ik hoorde haar voetstappen weglopen. Ik wist dat ik haar geraakt had op haar zere plek. Echte vrienden had Nuala voor mij nooit gehad. Ze was het pispaaltje van de klas geweest. Totdat ik met haar om ben gaan. Ik liep strompelend verder. Een, twee, drie, vier, vijf, bij de zesde pas sloeg ik rechts af. Ik telde overal mijn stappen. In mijn kamer, in ons huis. Op school, naar elke klas. Ik had gelukkig een perfect geheugen en kon alle getallen er zo inprenten. Ik liep door. Ik voelde me vrij zonder mijn stok. Maar het was ook beangstigend. Ik wist ook weer niet precies waar alles stond. En sommige dingen konden verplaatst zijn. Nu twintig stappen rechtdoor en dan linksaf. Nog een paar passen rechtdoor en dan voelde ik vanzelf de reling van ‘De Dorkel’. ‘De Dorkel’ is de brug over de rivier. Het rare is dat het dwars door het bos loopt. Net aan het begin. Het is een brede en diepe rivier. Er is een brug overheen gebouwd zodat de auto’s en fietsers nog net aan de andere kant van de rivier kunnen komen. Maar veel mensen kwamen er nooit. Ik pakte de koude ijzeren reling vast. Ik snoof de geur van de wind op die hard waaide. Ik ben er gekomen, dacht ik. Ik ben hier allen gekomen. Zonder iemand. Zonder stok. Vrijheid. Dacht ik. Ik liet de wind met me spelen. Hij wiegde me heen en weer, naar links en rechts. Mijn handen gleden om de reling mee. Heerlijk vond ik het. Ik leunde ver voorover en deed alsof ik de rivier kon zien. Alsof ik het water zag stromen, en de golven met elkaar zag vechten. Ik wou meevechten. Ik sloeg met mijn armen wild heen en weer en deed alsof ik iemand in elkaar sloeg. Ik lachte om mijn eigen gedrag. Ik vloog tegen de reling net als de golven die op de kade kapot sloegen. Toen ging het mis. Ik draaide een rondje terwijl de lucht me meevoerde. Mijn voeten zetten een paar stappen opzij en ik pak de reling. Hij was weg. Ik verloor mijn evenwicht. Ik viel. De lucht ving mij op. Ik ging steeds sneller en sneller naar beneden. Niet wetend waar ik terecht zou komen. In het water. Of was de brug al afgelopen en lag ik dalijk op de grond. Al gauw kwam ik erachter. Het koude water viel als een hand om mijn keel. Het leek bevriezend. Ijzig. Alsof het dodend was. Wat het werkelijk ook was. Nu kon ik echt met de golven vechten. Vechten voor mijn leven. Vechten zonder kans. Geen weg die ik kon zien, geen weg terug. Alleen de weg naar de dood. De weg waar ik me in bevond.


René @ 19-12-2005 22:05:51
Ik ben het met Sprakeloos eens. Je begint heel sterk met een mooie dialoog en gaat dan te snel naar het einde. Net als je van het verhaal af wilt zijn, terwijl je volgens mij juist meer tijd moet nemen voor dit eind. Want de ingrediënten voor een tragisch slot zijn er (en zo voelt het nog niet).


Laroucha @ 18-12-2005 21:24:56
Bedankt voor je reactie. Ik zal de fouten die je gaf verbeteren. Ook bedankt daarvoor. Ik kom uit het midden van het land .



sprakeloos @ 18-12-2005 21:17:03
op het einde wat slordigheidsfouten 'Het leek bevriezend?' bijvoorbeeld en het woord dalijk is typisch spreektaal ? uit het oosten van het land?

Het einde iets te snel afgeraffeld, het thema is leuk om iets mee te doen en het heeft in ieder geval tot het eind geboeid.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens