woensdag 25 april 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Rik van Schaik - Assistent Verloskundige
Gepubliceerd op: 29-09-2002 Aantal woorden: 984
Laatste wijziging: - Aantal views: 1693
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Assistent Verloskundige

Rik van Schaik


Assistent verloskundige




Opgewonden fietste ik vanmorgen over de singel op weg naar de Westerkade.
Het was koud en het waaide flink.
We gingen naar Max luisteren.
De verloskundigenpraktijk was gevestigd in een oude slagerij. De letters van het oude ambacht sierden de voorgevel. Ik zette mijn fiets op slot en bleef op de hoek een sigaret roken. Het wachten was op Anna. Een paar meeuwen scheerden over het water. Een oude man wandelde voorbij met een vers gekochte krant en een pakje sigaretten.
Een fietsbel klonk.
Onder het tunneltje kwam Anna aangefietst. Ze was opgewonden en kuste me snel op de mond. Ze voelde als bevroren. Nerveus zette ze haar fiets naast de mijne en ging aan de slag met een kettingslot. Ik kneep in haar hand.
“Spannend hè? Bel maar vast aan…”
Ik belde aan.
De deur ging open en voor mij verscheen een meisje van ongeveer vierentwintig jaar met stekels. Ze droeg legerkistjes en een Arafatsjaal.
“Wat komt u doen?”
“Ik kom hier samen met mijn vriendin” sprak ik verontwaardigd.
“Oh…” ze keek om de hoek van de deur en zag Anna aankomen. “Juist, vandaar. Ik dacht al, wat moet u nou hier”.
Mijn opgewektheid had een flinke dreun gekregen en er begon in mij een afgrijzen jegens de dame te groeien die groter werd met het zien van een rattenstaart onder haar stekels toen ze zich omdraaide en ons voorging richting praktijk.
Ik kende de praktijk. Voor Sara waren we hier al eens eerder geweest en ik had alle vier de verloskundigen heel aardig gevonden. In het geheel niet de aanstellers die ik me altijd voorstelde. Deze meid moest een stagiaire zijn.
“Wij kennen u nog niet, wie bent u?” Vroeg ik grijnzend op een foto van de vier vaste medewerkers wijzend die op het bureau stond.
Het had effect. Ze keek me venijnig aan.
“Ik ben Pien.” Antwoordde ze terwijl ze d’r hand naar Anna uitstak.
Ik nam zonder ergens op te wachten plaats. “U bent stagiaire?” Vroeg ik er nog maar eens achteraan.
“Ik ben in opleiding. Wilt u thee?”
“Lekker. Graag.” Antwoordde An. “Koffie graag.” Gaf ik te kennen.
De verloskundige in opleiding zuchtte en verplaatste zich geïrriteerd naar een achterafkamertje annex keuken om koffie te maken. Een waterkoker en theezakjes stonden op haar bureau. Anna keek me een kort moment teleurgesteld aan: Laten we dit mooie moment alsjeblieft niet bederven. Maar ik vond dit moment helemaal niet mooi en in mij was een haat aan het groeien jegens de zogenaamd progressieve kraakpandbewoonster die nu een heerlijk kopje koffie voor mij aan het klaarmaken was.
“Zo, de koffie komt eraan. Laten we eens beginnen.” Met nieuwe energie sloeg ze de deur van het keukentje dicht, trok een dossier uit de la (ze deed alsof ze hem achteloos ‘er even bijpakte’ maar ze had hem natuurlijk al lang klaarliggen!) en begon wat vragen te stellen.
“Rook je Anna?”
“Nee, op het moment niet.”
“Goed zo. Drink je?”
“Twee, drie glazen in de week.”
“Hmm. Kijk daar goed mee uit hè? Wat eet je zoal op brood?”
“Pindakaas, ham, hagelslag, leverworst…”
“Leverworst? Oh daar moet je echt heel erg mee oppassen hoor! Niet meer doen.”
“Sorry maar ik denk dat ik toch nog wel zo nu en dan een sneetje met…”
“Ik raad je echt dringend aan om…”
Anna haalde d’r schouders op.
“Hoe is je eerste zwangerschap verlopen?” ze tikte met haar pen op het papier.
“Prima.” Anna hield wijselijk haar mond. De assistent trok een kort moment haar wenkbrauwen op. “Zijn er nog erfelijke ziektes in de familie?”
“Nee.”
Ze schroefde de dop op de pen en stond op. “Zullen we dan eens naar het kleine wondertje gaan luisteren?” Vroeg ze duidelijk aan Anna en niet aan mij.
“Voordat we naar het kleine wondertje gaan luisteren: Mijn vader is gestorven aan een hersenvliesontsteking en ik heb daar als kind ook voor in het ziekenhuis gelegen. Mijn zusje is astmatisch en ik heb steunzooltjes gehad, ik weet niet of dat van belang is?” vroeg ik smalend. Een kort moment tuurde ze me aarzelend aan. Juist op dat moment zwaaide de deur van de keuken open en kwam Petra, een echte verloskundige die ik al even kende, binnen. “Was die koffie voor Rik? Hij staat al even hoor.”
De assistent kreeg een standje.
“Als jij de koffie even haalt gaan wij even luisteren.” De assistent werd naar de keuken gestuurd en bij mij ontplofte inwendig een bom lachgas. We schudden elkaar hartelijk de hand en praatten even bij terwijl Petra de spullen klaar maakte en An haar prachtige buik onder haar trui vandaan haalde.
Het werd stil. Doodstil.
We zwegen en keken elkaar aan.
Vanuit de verte kwam langzaam het kloppen van een hartje.
Het vulde de kamer.
Het vulde ons hart. Petra zoende en feliciteerde ons. Het was echt. Het was levend.
De punker kwam binnen met mijn koffie terwijl Petra zei ons de volgende keer zelf weer te spreken en aan haar assistent vroeg ‘het even af te maken’.
Toen de assistent aan het einde van het gesprek met een stapel folders van zwangerschapsgym en zwangerschapsyoga op de proppen kwam schudde Anna haar hoofd en vertelde dat ze dat eigenlijk onzin vond. Glimlachend keek ik in het verwarde gezicht van de verloskundige in opleiding. Toen we het pand verlieten wenste ik haar succes. Mijn koffie liet ik onaangeroerd op haar bureau staan.
Even later fietsen Anna en ik het Ledig Erf op. Er lag een dun laagje ijs op de gracht. We maakten onze fietsen vast en pakten elkaar stevig beet.
“Lekkere koffie?” vraagt ze wanneer we later met twee kommen koffie verkeerd in café De Poort zitten.
“Heerlijke koffie. Soms zijn er van die dagen dat die extra lekker is. Zoals vandaag.”

© Rik van Schaik
Utrecht – November 2001
Website: http://home.hetnet.nl/~rikvanschaik/

inge @ 28-03-2003 12:01:39
En inmiddels zijn we precies een half jaar verder (op 1 dag na), na het lezen van jouw ontzettend leuke verhaal. Mogen we je al feliciteren? Ik hoop het van harte!



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens