dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
GerJan van de Kamp - Simon I
Gepubliceerd op: 18-07-2005 Aantal woorden: 1313
Laatste wijziging: - Aantal views: 1399
Easy-print versie Aantal reacties: 3 reacties

Simon I

GerJan van de Kamp


Dagen, weken, maanden, jaren.
Geen idee meer hoelang ik hier al verblijf.
Onderuit gezakt op mijn smoezelige matras.
Geen licht, geen lucht.
Ik kan me eigenlijk niet meer zo goed voor de geest halen, waarom ik hier überhaupt ben neergevleid. Ik zal wel een goede reden hebben gehad. Het is nu sowieso te laat om nog weer terug te gaan.
Geen contact, geen teken van leven.
Geluiden zijn er wel, teveel denk ik soms wel eens. Ik kan er soms gestoord van worden. Geen moment dat ik kan zeggen: “dit is nu wat je noemt rust en vrede”. Nee, kan niet echt zeggen dat ik die ervaring hier ooit heb gehad.
't Is hier prima vertoeven hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik bedoel geen stress, geen drukte, altijd genoeg te roken, wat wil een mens nog meer. Maar dan de grote vraag; nog mens? Geen idee, interactie is een gegeven dat ik niet meer ken, ook nooit gekend heb trouwens.
Ooit had ik een aanvaarding met mijn buurman. Hij klaagde over geluidsoverlast, maar nu vraag ik u: wat is overlast? Persoonlijk kan ik mij mateloos storen aan onsamenhangende, hakkelende, hortende & stotende geluiden. Van die geluiden waar je niet van op aan kan, die je overvallen op de wildste - of juist rustigste - momenten, om net zo plots te verdwijnen en je zodoende achterlatend, in onheilspellende afwachting op het vervolg, wat dan niet komt. Daar kan ik me aan storen.
Als mijn buurman dan vervolgens komt klagen over mijn muzikale uitspattingen, dan kan ik hem toch niet helemaal volgen. Elke dag om stipt 02:20 besluit ik om een vast tijdsinterval - een drie kwartier om precies te zijn - mijn stereo-installatie op de proef te stellen. Elke dag overleeft zij die beproeving dan ook om de volgende dag om precies 02:20 weer aan een nieuwe test blootgesteld te worden. Hoe regelmatig kan een geluid zijn? Je kunt er de klok op gelijk zetten dat om 03:05 de geluidsmuur weer in zal storten.
Ooit bij stil gestaan dat het luidste geluid nog wel de stilte na intens kakofonie is? Op het moment dat een willekeurige geluidsweergave wordt afgebroken, stort er zich een totale leegte over de luisterende wereld heen.
Ik denk dat het enige wat mijn buurman mij kwalijk nam was dat ik hem blootstelde aan die intense stilte. Daar kan ik dan ook alleen maar sorry voor zeggen, al hoewel ik het zeker zo had bedoeld.
Misschien is dat wel de reden dat ik hier nu ben; die intense stilte na geluid. Bij mijn binnenkomst was het enige wat ik in de haast had meegenomen deze intense geluidloosheid. Het is zeg maar als een soort altijd aanwezige bagage, een eeuwige rugzak. Mijn moeder zei altijd, dat je elke ervaring en elk gevoel meeneemt in je rugzak en volgens haar was het zaak, dat je deze bepakking zo goed mogelijk indeelde en afsloot. Om de zoveel tijd stortte echter de inhoud van mijn moeders rugzak over de vloer en was dientengevolge orde ver te zoeken.
Hoezo geluidsexplosie.
Niks meegenomen, omdat ik simpelweg niet wist hoelang ik hier zou verblijven. Stiekem eigenlijk ook wel; stiekem heb ik mijn hele leven - wat toch snel zo'n tweeënhalve decennia bestreken heeft - al geweten dat ik in een dergelijke plaats zou stranden.

"Maar jongen, wat wil je worden?"

Weinig keus, slechte voorbeelden, was het antwoord dat altijd op mijn tong gelegen heeft, maar het daar zo warm en gezellig vond, dat het nooit tot daadwerkelijke uitspraak is gekomen.
Daar zou eigenlijk iets voor uitgevonden moeten worden, een iets waarmee je woorden van puntjes van tongen kunt halen. Bedenk eens hoe vol ieders tongpuntje ondertussen zou moeten zijn. Blij dat wij geen konijnen zijn met de angst voor ingraving van je ondertanden in je eigen bovengehemelte. Stel je voor dat de op-het-puntje-van-je-tong-woorden daar daadwerkelijk zouden liggen; je zou stikken in je eigen onspraakzaamheid.
Dus nooit gezegd, wel vaak gedacht; weinig keus, slechte voorbeelden. Maar in plaats daarvan werden het uitspattingen en ontboezemingen als; "ik kan zo goed naar mensen luisteren, ik ga denk ik een sociale studie doen" of "ik weet het nog niet zo goed, misschien ga ik na mijn middelbare schooltijd wel reizen".
Maar waarom op reis gaan om er achter te komen, dat het enige wat je altijd meeneemt en tegenkomt simpelweg jezelf bent? Waarom 2000 piek uitgeven om in de bush-bush dezelfde tegen te komen als diegene die thuis al in de stoel zat; de jongeman die niet weet wat 'ie wil en misschien wel moet gaan reizen?
Dan maar studeren, psychologie om precies te zijn, "omdat je zo goed kan luisteren". Dus het feit dat ik hier zit, met een geïnteresseerde bovenlip naar jouw pratende onderlip kijkend, bedenkend dat al hetgeen wat je hier & nu tegen mij zegt je ook kwijt had gekund aan een willekeurige ficus of fuxea, laat zien dat ik een goede luisteraar ben?
Het enige wat ik daaraan kan zien, is dat ik zo'n interessante binnenwereld heb, dat ik mij hoofdschuddend en "hmm" en "ja,..." sputterend uren kan vermaken. Wie heeft ooit beweerd dat voor vermaak er hobby’s uitgevonden hadden moeten worden?
Psychologie dus, de luisterstudie. Op zich is dat wel waar, jaren lang met je kin in je hand, luisteren naar een meneer - altijd met baard, helaas hier geen baardgroei, wat mij al waakzaam had moeten maken voor het wellicht niet welslagen - die van mening is dat het belangrijk is om een getal te zoeken waar we allemaal onder vallen.
Als ik nu opgestaan was om te zeggen dat zo'n getal ongeveer tussen de 2,2013 - een willekeurige euro - en de 2,5 - de helft van vijf en tevens een kwart van tien, de twee cijfers die een studie en je verdere leven maken en breken - zou liggen, zou ik in 0:31 minuten een hele studie kunnen opdoeken.
Dus maar niet gedaan. Ook niet gedurfd, ik heb nu eenmaal geen baard en dus is de kans om serieus genomen te worden minder aanwezig.
Tijden lang heb ik op die manier geluisterd, mijn kin zodanig verschurend dat alle kansen op een redelijke baard verkeken zijn.
Waarom trouwens een luisterstudie volgen als je toch het liefst jezelf hoort praten? Reeds in 4 atheneum kwam ik achter die gave. Verplicht zijnde een bladzijde of wat voor te moeten lezen bij mijn favoriete leraar voor tevens het favoriete vak - want geen tentamen of anderszins presteermogelijkheden - ervoer ik de uitwerkingen van mijn vermeende stemgeluid. Klaar als ik was met het verhaal dat ik moest voordragen, kon niemand zich er toe zetten iets te zeggen, laat staan adem te halen.
Totdat de favoriete leraar in kwestie mij bedankte voor mijn bijdrage, welk dankwoord geïnhaleerd werd door de gehele aanwezige groep. Zodoende was de magische stilte verbroken, die ik zo kunstig gecreëerd had. Wederom een verbreken van één der lang gezochte, maar nimmer geaccepteerde, stiltes.
Op zich wel een goede tijd gehad tijdens mijn studie. Gelukkig maar, als je bedenkt dat je meer dan twintig jaar bezig zult zijn met het absorberen en retourneren van informatie waar niemand wat aan heeft of aan zal hebben. Als je daar niet een manier van vermaak in kan vinden, heb je al snel een kwart van je leven verklooid met ultieme saaiheid.

Om dan toch aan een reden te denken om hier te zijn, misschien is dit 'm wel; recalcitrantie tegen een voorgevormde jeugd en adolescentie. Hoe kun je nu rebelleren binnen een opgelegd kader? Dan kun je nog zo hard drinken, roken, blowen en neuken, het enige wat je dan doet, is doen wat van je verwacht wordt, namelijk rebelleren in de vorm van een verplichting.

Hoe rebels zou het zijn om niet te rebelleren…


dichtermede @ 20-07-2005 00:33:11
Ik begrijp je punt....
Maar wat is dan nog de functie van het rebelleren, als het inmiddels voorbedacht en verwacht, tot een verplichting verwordt?

Conclusie: 'doe always wat van je verwacht wordt, be a rebel?'

Heb een vaag vermoeden dat er iets niet klopt in deze redenatie.....::)


GerJan van de Kamp @ 20-07-2005 00:05:05
interessante discussie...
maar wat je aanhaalt is juist ook mijn punt: rebellie op de manier dat het gebracht/verwacht wordt, is een opgelegde rebellie, derhalve een verplichting en geen rebellie...
en ja, Simon en GerJan hebben zeer veel overeenkomsten.



dichtermede @ 19-07-2005 22:26:31
Beste GerJan,

Over deze tekst is veel te zeggen....
Het eerste is dat ik het met interesse ondanks sommige taalfouten uitgelezen heb.
Het tweede is dat ik het een goede en sprekende tekst vind....
Ten derde: Lijken Simon en GerJan op elkaar?
etc.

Niet rebelleren? Hoe zou dat rebels kunnen zijn?
Iedereen rebelleert en ik niet>>dus ben ik een rebel?
Opgelegde kaders vragen om rebellie, hoe kan dat een verplichting worden?

Excuus, ik liet me even gaan....



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens