dinsdag 16 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Faye - Zwart vooruitzicht
Gepubliceerd op: 14-07-2005 Aantal woorden: 1569
Laatste wijziging: - Aantal views: 1428
Easy-print versie Aantal reacties: 2 reacties

Zwart vooruitzicht

Faye


Ik zat op de koude vloer met mijn benen hoog opgetrokken onder mijn kin. Ik voelde de leegte van het leven. Te koud, te heet, het was nooit goed. Langzaam tilde ik mijn hoofd op en keek leeg voor me uit. Wat had het nog voor zin? Ik dacht dat alles goed zou komen, er waar ben ik geeindigd? Alweer huilend, in een hoekje van mijn kamer zittend, en nog steeds het gevoel dat de dood beter moest zijn dan dit.
Ik voelde hoe een traan langs mijn wang naar beneden gleedt. Alweer een traan. De hoeveelste was dit al? De hoeveelste traan die ik om jou liet gaan? Altijd was het door jou. Nou, niet direkt DOOR jou, maar als je verder terug ging kijken, lag de schuld toch bij mijn liefde voor jou. Natuurlijk was die liefde onbeantwoord, anders zat ik hier niet te huilen, maar sloeg ik mijn armen om jou heen, om je zo bijna dood te knuffelen. Maar nee, dat kon ik niet. En waarom niet? Omdat jij je doodgewoon, aan mij ergerde. Zonder je daarbij te beseffen, dat je me daarmee gigantische pijn deed. Nee, daar dacht jij niet aan. Maar dat kon ik je ook niet kwalijk nemen, want ik weet hoe irritant ik kan zijn. En ik snap jou ook wel, want als ik jou geweest was, had ik mij ook niet gewilt! Moet er niet aandenken. Maarja, het minste wat je kon doen, was een beetje rekening met anderen houden. Ookal wist je niet van mij, dat ik van je hield. Dat was maar goed ook, je zou het toch niet begrijpen. Niemand kan dit gevoel begrijpen. Iemand zo erg haten, dat je van hem begint te houden. Dat is ook raar.
Voor ik het wist, rolden de tranen over mijn wangen. Ze waren niet tegen te houden. Ik voelde me zo zwak, dat ik huilde om die klootzak. En waarschijnlijk heeft hij er nooit 1 seconde bij nagedacht, dat ik hem misschien eventueel wel leuk zou vinden. En maar zeggen dat je wil dat ik mijn vriendinnen meeneem. Tuurlijk, mijn vriendinnen. Die zijn ook allemaal leuker, knapper, aardiger of net iets aantrekkelijker dan mij. Logisch toch? Zo was het altijd, zo is het, en zo zal het ook altijd wel blijven.
Ik kreeg gigantische drang, om naar het eerste het beste scherpe voorwerp te graaien, en die in mijn polsen te zetten. Lichamelijke pijn heft de geestelijke pijn op. En dat was niet alleen de reden. Het was net zo als roken en drugs, gigantisch verslavend. Eens begonnen, kan er niet meer mee kappen. Niet als je er niet voor 100% achter staat. En dat stond ik dus niet. Een deeltje in me had allang opgegeven. Die was het vechten zat. Te moe om verder te gaan, want wat had het vechten me tot nu toe opgeleverd? Helemaal NIETS. Daar werd ik zo moedeloos van.
Altijd maar weer die liefde he, nooit was het iets anders. Altijd mijn liefde voor een eikel, die nooit van mij hield. Ook moesten ze dat altijd laten blijken, door heel erg lullig te doen, en me niet te respecteren en me belachelijk te maken achter mijn rug om.
Ik kon de drang niet meer aan, het was te overweldigend. Ik keek op, en draaide mijn hoofd bij. Daar lag een oud glas, die al paar maanden op mijn kamer lag, puur omdat ik te lui was om hem op te pakken en naar beneden te brengen. Ik wist dat ik het niet moest doen, maar ik deed het toch. Ik brak het glas in tweeen, en pakte het scherpste deel. Ik stroopte mijn mouwen op, en draaide mijn pols goed. Het glas sneedt in mijn huid. Ik voelde het prikken, maar dat kon me weinig schelen. Pijn is fijn, zeggen ze. Nou dus niet. Maarja, hierdoor voelde ik minder van mijn geestelijke probleempje.
Ik kijk naar mijn pols. Bloed stroomde in kleine stroompjes naar benede. Ik was slecht, dit verdiende ik. Ik was te lelijk, gewoon weg te dik om een vriendje te krijgen. Ik wou het gewoon TE graag, TE graag geliefd worden door 1 persoon. Als hij mij nou zag staan was het stukken makkelijker geweest. Ik besefte dat ik me weer niet aan de afspraak gehouden had. Op dat moment werd ik gevult met woede, weer zo'n uitbarsting. Hard gooide ik het stuk glas weg, en sloeg met mijn vuist tegen de muur. Ik had zoveel angst en woede in me, het kon er alleen niet uit. Ik begon te trillen, zo boos was ik. Ik kon er niets aan doen. Het ging helemaal vanzelf. Dit was het punt waarop in elkaar zakte op de vloer, om het liefst nooit meer overeind te komen. Maar dat kon niet, Life Goes On. Zeiden ze, nou ja, alleen de meeste oppervlakkige mensen. Je kan je toch niet zomaar ergens overheen zetten? Het enige wat ik wou, was geliefd worden... Is dat zoveel gevraagt? En dan niet zomaar door iemand die me niet kent, maar door die ene persoon. Die mij net niet zag staan. Was dat nou zoveel gevraagt.. geliefd worden door een persoon waar ik net zoveel van hield als hij van mij?
Ik keek nog eens naar mijn polsen, om te kijken wat ik had aangericht. Shit, voetstappen op de trap. Snel deed ik mijn mouwen naar benede, en veegde mijn ogen af. Daar deed me moeder de deur los. "Wat ben je allemaal aan het doen?" Vroeg ze met een boze onderklank in haar stem. Tuurlijk, het was mijn schuld. "Niets" Je kon horen dat ik gehuilt had. "Wat is er?" Snel bedacht ik een smoesje. "Ik heb vet hoofdpijn." En daar gingen de tranen weer. Mijn moeder kwam naar me toe en zei dat ik maar een asperine moest nemen. Alsof dat de pijn die ik WEL had weg zou nemen. Niet echt. "Ik ga even eindje lopen, misschien dat dat helpt." Ik stond op, en liep langs mijn moeder heen naar buiten. Eenmaal buiten voelde ik de wind in mijn gezicht. Dat hielp een beetje. Ik wist niet waar ik heen moest, dus liep ik naar de varkentjes. Ik liep door de donkere steeg. Gelukkig was er niemand. Ik wou niet dat iemand me zo zag, en het was al donker gelukkig.
Donker was mooi. Je kon de uitdrukking op mijn gezicht dan niet zien. Het donker was een soort troost. Troost dat je niet de enige was die het leven zwart en troosteloos inzag. Wat moest ik nou beginnen? Be strong, be strong now, hoorde ik vanuit mijn mp3 komen. Nee, dat strong zijn was ik helemaal zat. Ik wou niet meer sterk zijn. Ik heb het helemaal gehad. Het leven is kut, en ik was het zat. Maar ik kon het toch niet maken om zelfmoord te plegen? Nee, dat zou mijn vrienden veel te veel pijn doen. Maar wat was dan de oplossing... Langzaam drong het tot me door dat er geen andere oplossing was. Weer so'n steek van binnen. Hoe kan je nou kiezen tussen de mensen waar je het meest om geeft en jezelf?
Ik voelde druppels op mijn hoofd vallen. Langzaam, maar zeker begon het te regenen. Manon huilde met me mee, Hij gaf wel om mij. Een van de weinigen. Ik besefte langzaam dat ik al doorweekt was voordat ik ook maar de kans had om terug naar huis te gaan. Daar had k echt geen zin in. Om met me ouders over mijn 'problemen' te praten. Rot toch op, dat deed ik al. En waar had het me gebracht? Nergens.. nou,, nergens.. ik bedoel dan niet veel verder dan waardat k begonnen was. En daardoor was ik het zat. Niets zou toch meer helpen.
Ja okay, ik wist wel 1 ding dat wel zou helpen. Alleen was dat helaas het onmogelijke. Geliefd worden door iemand waar ik net zoveel van hield als hij van mij. Maar nee, nog steeds niet. Ik mag dan wel een puber zijn, ik was het wachten op 'die persoon' zat. Alleen jammer dat hij uit zichzelf ook niet kwam. Nou, dan sat er niets anders op dan de rest van mijn klote leven maar alleen te blijven, kijkend naar vrienden die hun vriend/vriendin omhelsen en hun vertellen hoe belangrijk ze wel niet voor elkaar zijn. Dat deed nog het meeste pijn. Om te zien hoe gelukkig hun wel niet waren met hun geliefden, en hoe ik hier nog steeds in mijn eentje liep, Longing for the perfect soul. Maarja, die kwam niet .. neej die laat waarsgijnelijk nog wel even op zich wachten. Waarschijnelijk te lang, want als hij beseft wat hij op dit moment mist, was ik er waarschijnelijk al niet meer.
Ik keek naar boven. De zwarte lucht leek alleen maar donkerder te worden. Totaal geen hoop meer, geen hoop op dat de donkere wolken zouden verdwijnen. Nee, diezelfde hoop miste ik in mijn leven. En allemaal weggenomen door jou! Ja jij.. jij die me een nachtje in bed nodig had, en daarna zei dat je toch liever een vriendin van me gehad had. Zo lullig, en ooit gedacht hoe ik me daarbij voel? Nee natuurlijk niet.. dat kan ik ook niet verwachten van zo'n eikel als jij.....

ach.. het zal allemaal wel... het kan me ook niets meer schelen....


Faye @ 31-07-2005 14:02:34
dankje
ik weet het.. haalde ook maar een 5.5 op mijn examen nederlands!!


RenÚ @ 15-07-2005 19:31:16
Mooie monoloog! Ik had alleen het einde wat scherper aangezet. Nu komt de clue niet hard genoeg binnen (hoewel dat voor jou helaas wel het geval moet zijn geweest).

EÚn ding: let wel op je taal (met name d/t-kwesties).



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en RenÚ Claessens