donderdag 19 juli 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Bert Pinkster - Een zomer feest (27)
Gepubliceerd op: 08-07-2005 Aantal woorden: 2256
Laatste wijziging: - Aantal views: 2121
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Een zomer feest (27)

Bert Pinkster


Ondanks de miezerende regen werd ik de volgende ochtend goedgemutst wakker. Het was nog zo vroeg, dat zelfs een ontbijt in Sankt Dominik tot de mogelijkheden behoorde. Neuriënd begaf ik me op weg.
Bij het Gästehaus stonden twee touringcars op het parkeerterreintje, zag ik vanaf de ronding bij de kerk. De kinderen die naar Zweden op vakantie gingen, bedacht ik. …..Fabi! Het zou misschien wel aardig zijn als ik haar uitzwaaide..... En welke andere kinderen gingen ook nog weg? Ik versnelde mijn pas.
Kari stond tussen een heleboel anderen op een grasveldje naast de bussen en ook Powers zag ik er ergens tussen. Alle Zwedengangers zaten al in de bus, die op het moment dat ik er arriveerde zijn motor startte. Net op tijd! We wuifden, de kinderen in de bus zwaaiden als gekken terug. Met een schok zetten ze zich in beweging. We wuifden nog uitbundiger, laatste boodschappen werden elkaar toegeroepen, helaas onverstaanbaar voor wie ze bestemd waren door het dikke glas in de rubberen sponningen. Van de parkeerplaats af bewogen ze zich rechtsaf. Kleintjes renden mee tot ze niet meer konden. Kari niet, die was daar al te groot voor. Met gebogen hoofd blies ze de aftocht naar huis toen de bus met haar vriendin de hoek omsloeg.
"It's gonna be pretty quiet 'round here," zei Powers.
Ik wilde een instemmend geluid laten horen, maar een van de jongetjes die bij het wegrijden van de bussen zijn handen in zijn zakken had gehouden alsof hij slechts toevallig aanwezig was geweest, Sven, maakte wreed een einde aan onze illusie door Powers toe te roepen: "He, you moddefokke'!"
"D'you hear that? I taught him that!" bekende die juichend.
"What did he say?" vroeg ik.
"He named you 'motherfucker'."
"Well, at least his pronunciation is better than Werners, I'd say."
"That's for sure. He's my best pupil."
Samen gingen we naar binnen om te ontbijten, terwijl de 'moddefokke's' ons achtervolgden tot we de tweede deur achter ons dicht hadden laten vallen. Het nieuwe meisje bediende. Aan tafel zei Powers: "Imagine you runnin' into her at the playground on a pitch-dark night….."
"Yes…..?" antwoordde ik.
"Well, what would you do?"
Ik had geen idee welke kant hij op wilde...
"C'mon….. She's a screamer!"
Ik begreep dat Powers refereerde aan zijn idee van hoe zij seks beleefde: met veel geluiden, gesteun en geschreeuw. Weten deed hij natuurlijk niets. Ik smeerde een broodje met aardbeienjam en dronk er een kop koffie bij.
Na het ontbijt bleek de miezer buiten zich verhevigd te hebben. Het sloeg nu tegen de ruiten en zo had het geen enkele zin het zwembad open te gooien, er zouden toch geen kinderen komen.
"Still it's wonderful to swim when it's rainin'," zei Powers, "When I was a kid I often went swimming near my grandparents' house durin' the rainy season."
"Yes," zei ik, "swimming in the rain might be fun, to stand on the side in a shower is a whole lot less pleasant. And what's more: you and I know that it's nice to swim in a weather like this, but please don't tell the kids!"
"Why not? Maar ik vind het best! Laten we het zwembad dicht."
"Wann geht das Schwimmbad auf?!" Tamara, Sanna, Boris, Max en Nochan stonden voor onze tafel.
Ik keek naar Powers, die keek naar mij. "They wanna swim," zei ik verslagen.
Hij schoot in de lach. "Tell'em they're nuts! Tell'em anything you like!"
"Wir wollten das Schwimmbad für heute nur zulassen," legde ik uit.
"Warum?"
"Warum?! Sieh mal draußen. Es regnet!"
"Ach, das ist nur so ein Schauer! Der ist gleich vorüber. Ach, bitte?"
"Nein, das Wetter ist viel zu schlecht."
"Ach, bittebittebitte?"
"Bittebitte?"
‘t Was weekend en in de weekends moest gezwommen worden, zo was dat nu eenmaal. Ik zag aan Powers' gezichtsuitdrukking dat die er net zo over dacht als ik en tegelijkertijd stonden we op. Wat maakte het ook uit? Als zij zo graag wilden zwemmen….. Van ons mochten ze.
Met ons zevenen liepen we naar het zwembad. Terwijl de kinderen zich omkleedden, haalde Powers de grote parasol uit het hok. Even later sloegen we schuilend onder het poreuze doek de in het water spetterende kinderen gade.
Ze hielden het precies drie kwartier uit. Toen waren ook zij erachter dat het 'freezing' was. Bibberend kwamen ze op de kant om hun kleedkamers op te zoeken.
"War's schön?" vroeg ik nog.
"Doch," was het antwoord, "aber ein Bißchen zú kalt."
"Das Wasser war sóóó kalt," vertelde Max vanuit de deuropening van het jongenskleedhok, tussen wijsvinger en duim een opening van twee centimeter latend. Hij was de laatste die later het hek uitliep. De stilte was weergekeerd.
Zonder zwemmers had het al helemaal geen zin in het bad te blijven. Het was dan wel even droog nu, het zag er niet naar uit dat er nog meer kinderen zo gek zouden zijn vandaag te komen baden. "We might as well close down again," stelde ik voor.
"Can you take care of that?" vroeg Powers, "I gotta go to Haus Theresia for a moment. I'll catch you later!"
"Of course. I will."

Daarna dwaalde ik nog wat over de speelplaats. Ik had de toegang recht tegenover de zwembadpoort genomen en was tot bij de touwpiramide geklommen. "Heda! Bademeister! Ronald! He!" hoorde ik achter beneden me. Ik herkende meteen Toby's stem. Net doen of ik gek ben, dacht ik, net doen of ik niets hoor. En ik liep onder de kabelbaan door naar de glijbaan, die van de heuvel afvoerde. Ik hoefde me niet eens erg te haasten, Toby was nog buiten de speelplaats geweest toen hij me riep. Voordat hij hier op de heuvel was, kon ik allang verdwenen zijn. Ik roetsjte naar beneden. Hier was ik uit het zicht en snel liep ik een honderd meter terug, het doolhof in, waarvan ik wist dat sommige gangen overdekt waren. Knappe jongen als hij me hier vond! Volgend jaar wilde die lul naar Nederland komen en me opzoeken. Zodra ik thuis zou zijn, moest ik hem maar een briefkaartje schrijven met de mededeling dat hij (helaas!) niet langs kon komen. Dan bespaarde ik hem meteen de ontdekking een verkeerd adres opgekregen te hebben en mezelf een pijnlijk moment als ik volgend jaar toch terug zou keren. Toby Zille heette hij: 'Tobias Zille, Jugenddorf Schranke'. 'Leider kannst Du nächsten Sommer nicht zu mir kommen, da ich dann nicht zu Hause sein werde. Es tut mir wirklich schrecklich leid, aber vielleicht klappt's ein anderes Mal. Ron.'
Na zeker een half uur verliet ik mijn schuilplaats. Van Toby was geen spoor meer te bekennen. Twee jongetjes keken verbaasd op toen ik zo opeens uit het doolhof kwam zetten, waar zij zich onbespied dachten. Waar kwam die vandaan?!

's Avonds werd er kort op mijn kamerdeur geklopt.
"Herein!" riep ik.
Franz-Josef verscheen in de opening. "Hast du Lust mit Kegeln zu geh'n?" vroeg hij plompverloren.
"Eh….. ja, gut," prevelde ik overdonderd, "Warte mal, meine Schuhe....."
In de gang klopte ik op Powers' kamerdeur. Geen antwoord, de deur gaf niet mee toen ik de klink neerdrukte. "Powers ist nicht da," verklaarde ik. Dan ging ik maar in m'n eentje mee. Maggy zat al beneden in de auto.
"Hast du schon mal Kegeln gespielt?" vroeg Franz-Josef onder het rijden.
"Ja, in einer Kneipe in Grasheim irgendwo. Geh'n wir dort jetzt wieder hinzu?" 't Was met Mildred geweest, toen.
"Ja, ich kenn' es." Hij zei een naam, die me totaal onbekend voorkwam.
"Geh'n wir jetzt wieder dorthin?" herhaalde ik.
"Nein, wir haben verabredet in Segheim, in Zum Bock."
Daar was ik nog niet eerder geweest. Ik vroeg me af wie die 'we' wel waren. Zou Mildred…..?
In een achterafstraatje van Segheim liet Franz-Josef de motor van zijn auto afslaan. Een uithangbord tegen een gevel vertelde op een uiterst primitieve manier dat we bij Zum Bock aangekomen waren. Van binnen bleek het een verkommerde kroeg te zijn waarvan de inboedel van rapperigheid aan elkaar hing. Reeds aan het bier zaten Franz-Josefs broer Krimmler en Maggy's zus Judith. Een jongen stelde zich voor als Alvin, zijn vriendin als Ina - deze mensen had ik al eens op een Sportfest zien figureren. Vraag me niet welk…..! Verder maakte ik kennis met Hubert, Achim, Georg en Inge. Inge was zo ongeveer het allerlelijkste meisje dat je je voor kunt stellen: een pafferig gezicht met oren die haaks op haar hoofd stonden en tanden die zowat horizontaal de wereld in staken. Op haar neus zat asymmetrisch een rode pukkel in een huid vol gaten. En tot overmaat van ramp droeg ze daarbij een jurkje met roesjes en kantjes tot op de knie over een witbewerkt bloesje, het geheel gecompleteerd door kniekousen en platte schoenen met een klosje voorop. Gelukkig zat ik aan een andere kant van de tafel.
Een rondje werd besteld en al gauw daarna sloegen we aan het kegelbalgooien. Omdat er maar één baan was, duurde het nogal lang voordat je aan de beurt was. Mij maakte dat weinig uit, want als ik op de baan stond, raakte ik ongeveer evenveel kegels als wanneer ik aan het tafeltje achter mijn glas zou zijn zitten gebleven. Gelukkig deden sommige anderen niet voor mij onder vanavond.
"Wollte Eksli nicht auch kommen?" vroeg Franz-Josef aan Judith.
"Der hätte noch was zu tun."
Eksli, wie was dat ook al weer? Ik wist zeker dat ik die naam eerder op een Sportfest had gehoord…..
"Wie ist's in Heidelberg?" wilde Maggy weten.
"Wie's geht. Der Alltagstrott."
"Bei der Arbeit….."
"Hast du zufälligerweise gehört....."
"….Ja, ich weiß,....."
Ik dronk. Geen van de gesprekken ging mij aan. Kon ik vertellen dat er vandaag maar vijf kinderen in het zwembad geweest waren? Was het interessant te weten dat we eergisteren een waterballet gehouden hadden?
"Wie war's denn in Keppstein?"
Franz-Josef keek mij doordringend aan.
"Sorry?" Had hij het tegen mij?
"Wie war's auf dem Sportfest in Keppstein?"
"Wir haben's nicht geschafft. Wir sind nicht gegangen, meine ich. Niemand konnte uns fahren, so sind wir bloß zu Hause geblieben."
"Das ist schade. Es liegt auch ziemlich weit entfernt, würd' ich sagen. In jeden Fall hab' ich noch nie ein Fest dort besucht. Womit natürlich nicht gesagt sein will, daß es nicht nett sein kann. Darüber könnte ich ja nicht urteilen."
"Ich auch nicht. Aber es ist Scheiße, daß es dieses Wochenende kein einziges Fest hier in der Nähe gibt, gell? Hoe overleven jullie dat?"
"Es gibt doch ein Grillfest, oder?"
"Ein Grillfest?"
"Ja, oben in den Wäldern beim Jugenddorf."
Judith knikte bevestigend.
Moesten ze nu mee komen…..! Een Grillfest! Tien tegen een dat Powers daar zat! En ik zat hier met het lelijkste meisje ter wereld en de mannen met het laagste IQ uit het heelal. Maar goed, ik had tenminste iets omhanden. Het had ook net als gisteren kunnen aflopen, ik mocht dus niet klagen. En misschien wist Powers toch ook wel niet van dat feest…..
"Ron, du bist dran!"
Ik kweet mij van mijn verplichting door de loodzware bal eerst in de goot te rollen en hem daarna met veel moeite tussen de kegels door te laten laveren, en mocht weer zitten.
Nog een rondje.
Ik was naast Krimmler komen te zitten. Tegenover me was Inge opgestaan om te proberen mijn gooi te evenaren. Ze bewoog zich bepaald houterig. Kuiten had ze ook al niet. Het was komisch van treurigheid.
"So 'ne Seele," zei ik en stootte Krimmler aan.
"Mach's gut Inge, du kannst's! Wirf sie alle um!" begon die haar terstond aan te moedigen.
Ook Inge raakte ze echter niet. God, wat een avond!
Aan het eind van weet ik veel hoeveel beurten werd de stand opgemaakt. Voor de vorm sloeg ik een blik op het papier om te zien waar mijn naam stond. Toch nog ergens in de onderste regionen. Franz-Josefs naam prijkte bovenaan. En dat moest gevierd worden, met een nieuw rondje.
"Zum Wohl!" zeiden we tegen elkaar en hieven ons glas.
Het was vijf voor elf. We hadden nog een hele avond te gaan, of was de avond juist verstreken?
Franz-Josef had een tijdje zitten smoezen met Krimmler en Maggy en boog zich nu naar mij toe met: "Ronald, hast du Lust mitzugehen zu einem Waldfest?"
"Ein Waldfest? Was ist das? Eine Art Sportfest?" In de duisternis was een lichtpuntje opgeflakkerd!
"So etwas, ja. Man könnte's gut mit einem Sportfest vergleichen, denk' ich. Es ist in Gutespletzen."
Al was het in Peking! We waren toch met de auto! "Prima!" zei ik. "Let's go!"
"Also….."
Judith ging ook mee en Krimmler en Inge, die nota bene een stel schenen te vormen, ook. In twee auto's zoefden we achter elkaar door het donkere landschap.
In Gutespletzen wezen bordjes 'Waldfest' ons naar een gymnastiekzaal. Ik had toen al kunnen weten dat zo'n Waldfest op geen enkele manier kon wedijveren met een Sportfest, maar goed….., vol goede moed - wat zei een eerste indruk? - liep ik achter de anderen aan. Het stempelsysteem was hetzelfde.....!
Binnen werd alle hoop echter voorgoed de bodem ingeslagen! Het was er druk, met nog veel meer meisjes in Ingedirndolljurkjes en jongens in enge Lederhosen en dito knickerbockers. Er werd in de rondte gestijldanst binnen een daartoe opengehouden ruimte en op een podiumpje deden twee mannen op orgel en drums hun uiterste best op Schlager- en hoempamuziek.
Mijn God!
Mijn God!
Even dacht ik iets vertrouwds gevonden te hebben. Er was een ruimtetje afgeschoten, waarboven het bord ‘BAR’ bevestigd was. Ik stapte er heen. Er waren vijf mensen.
Ik voelde dat ik hoofdpijn kreeg.


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens