dinsdag 16 oktober 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
dichtermede - (on)besuisd?
Gepubliceerd op: 22-06-2005 Aantal woorden: 732
Laatste wijziging: 20-03-2006 Aantal views: 2181
Easy-print versie Aantal reacties: 7 reacties

(on)besuisd?

dichtermede


Gelukkig net op tijd smijt Made haar opoefiets tegen de muur van Jos Lange' s fotografiewinkel.
Nahijgend van de lange fietstocht opent ze de klingelende winkeldeur en laat snel merken dat ze er is.
Haar twee mannelijke collega' s zitten al aan de lange werktafel.
‘Mogge’ mompelt Made en de collega s mompelen terug.

Er ligt een volle bak foto' s die gedroogd en geglansd moeten worden. IJverig begint Made aan haar dagelijkse taak.
Het zijn zwart-wit foto’s.
Kleurenafbeeldingen dienen opgestuurd te worden naar een fotobewerkbedrijf die hier inmiddels bekwaam in is.

Na het glanzen en drogen volgt het precisiewerk van het snijden en retoucheren.
De attributen liggen klaar op de werktafel.
De collega' s nemen geen notitie van haar, ze zijn druk bezig met hun eigen werkzaamheden.
Ze bemerken ook niet dat die vervelende hond van de ‘baas’ in de werkruimte ronddrentelt….
Een Schotse Collie? Weet Made veel…zij weet weinig van honden en hondenrassen. Ze weet wel dat ze iedere keer als deze hond binnenkomt, nerveus wordt en het beest constant in de gaten houdt.
Niemand schijnt het te merken maar soms, zomaar ineens, drukt die hond zijn snuit vreselijk onverwacht in haar kruis….
Van schaamte kleurt ze dan helemaal rood en probeert de hond weg te krijgen....héél ver weg....!
Ruikt ze niet fris of zo? Waarom dóet die stomme hond zoiets??

De volgende dag verloopt bijna gelijk aan de vorige hoewel Made iets te laat is.
De collega s murmelen ‘goedemogge’ maar de baas wil wel even duidelijk vermelden dat te laat komen écht niet kan.
Na een tijdje prettig gewerkt te hebben komt het nare beest weer binnen. Made wenste dat hij of zij, ter plekke dood neer zou vallen. Maar nee, weer werd zij belaagd, en weer nam niemand er notitie van.

Foto’s glanzen en retoucheren is tegenwoordig behoorlijk out of date. Zoiets doe je digitaal zelf of je laat het doen door derden. Vakmanschap is geen ‘meesterschap’ meer, want iedereen kan het.
Toch gaat er m.i. niets boven fotografie met ‘de hand’. Van het ‘maken’ van de foto, het werkelijk laten geboren worden in de ‘donkere kamer’, de bijstelling van de grootte, de keuze van het juiste fotopapier.
De bewerking, de verbetering, retouchering, een compleet proces, stap voor stap en intensief beleefd.

Het is maandag.
Hoogzomer en wel 30 graden.
Made is weer te laat en gooit haar fiets tegen het pand. Ze zweet en hapt bijna naar adem…
“Mogge’ mompelen de reeds aanwezige arbeiders.
De hond en de baas zijn er nog niet.
Gedurende twee uren is Made verdiept in het precies zetten van voorzichtige stipjes om de witte of zwarte vlekjes te laten verdwijnen en tot een perfecte foto te komen.
Ze veegt haar voorhoofd af met een zakdoek….pfff….veel te warm!
De baas komt binnen, gelukkig zonder hond….
Hij zegt tegen Made dat er op dit moment te weinig fotowerk is en dat hij en zijn vrouw willen dat zij hun woonhuis gaat schoonmaken. Tenminste zolang er weinig foto' s te bewerken zijn.
"Het beste is dat je gelijk begint."

Stofzuigen, de kranen met spiritus, spiegels laten glanzen, de slaapkamerlaadjes met ranzige pornoblaadjes.
Alles glanst en is stofvrij.
De baas is tevreden, maar Made fietst naar huis, oververhit met gemengde gevoelens….

Twee weken later.
Made is weer te laat. Ze zet opvallend rustig haar fiets tegen de muur.
Ze mist het mompelende groeten van haar collega s. Want ze moet gelijk naar boven. Schoonmaken..
Geen fotowerk meer.
Ze poetst de potsierlijke inrichting met spiritus en onbehagen.

De volgende dag.
Veel te laat komt Made op haar werk.
De hond begroet haar op de ongewenste manier....
De baas berispt. "Je bent veel te laat!, zo kán het niet langer!!!"
“Zet nu eerst maar even koffie voor ons” en denk er maar eens over na!

Ze zet koffie.

Iedereen netjes een bakje…..alstublieft….koekje erbíj…?!

Dan wens ik jullie veel plezier met de koffie en nog een prettige dag…….
Maar ík ga weg…..en ik kom niet weer!!


Made zucht eens diep en gaat heerlijk bevrijd naar waar dan ook om haar verdiende koffie te drinken…


Door deze actie kreeg zij als straf uiteraard geen salaris meer maar ook drie maanden geen uitkering….


Is dit nu een ‘besuisde’ of juist een ‘onbesuisde’ actie te noemen?



@ 24-06-2005 16:47:47
Dierbare Dichtermede,

Wat mij betreft is dit allemaal zeer besuisd.
Een mooi geschreven tekst uit - zo te zien - een ver verleden.


dichtermede @ 23-06-2005 23:17:17
Dank je René....

Wat het deel over de 'fotobewerking' betreft, leek het me te overdadig om daar uitgebreid over te schrijven....aangezien dat teveel van het onderwerp zou afleiden.

Die 'onbesuisde' hond laat ik liever even buiten beschouwing.......


dichtermede @ 23-06-2005 22:53:16
ha.....dat is pas retorisch, te zeggen dat je niet door had dat het een retorische vraag was......

excuus, heb een beetje hinder van een zonnesteek...

Dank voor je compliment. Het komt me vreemd voor dat ik die zin gescheven heb.....

Waarom zeg je 'sorry'? Alsof er iets verweten is?


René @ 23-06-2005 22:47:59
Een zeer bekwame actie! Leuk verwoord. Ontslagen zijn of slechte bazen zijn goede inspiratiebronnen. Raar dat er niet meer boeken over zijn geschreven. Ik vind alleen het tussenstuk over 'jammer dat foto's niet meer met de hand worden gemaakt' nog meer z'n functie mag krijgen in de tekst. Bijv. als foto's met pc ontwikkelt, kun je niet uitschieten als die rothond weer in je kruis zit.


sprakeloos @ 23-06-2005 21:37:25
sorry dichtermede, ik had niet door dat het een retorische vraag was , maar ze poetst de potsierlijke inrichting met spiritus en onbehagen blijft een prachtige zin.


dichtermede @ 23-06-2005 20:11:36
Sprakeloos,

De Made in dit verhaaltje is nog erg jong en naïef.
Zij had geleerd te doen wat haar werd opgedragen en zeker nooit ergens over te klagen....

Haar 'weggaan' was de eerste, wel 'onbesuisde' stap, op weg naar een leven waarin zij voor zichzelf zou leren opkomen.
Het 'onbesuisde' zit em in het 'weglopen' , i.p.v. op een 'besuisde' en genuanceerde manier haar ongenoegen kenbaar te maken.

Made' s nachtleven was afwisselend besuisd en onbesuisd te noemen.
Er was sowieso altijd wel een reden om te laat te komen......de brug was dicht(open), een fietsband was lek, de stoplichten deden het niet, de sleutels waren zoek.....etc.

Geen uitkering krijgen is zeker geen misdaad.
Deze wél krijgen is iets om best wel dankbaar voor te zijn....


sprakeloos @ 22-06-2005 14:50:14
besuisd of onbesuisd, that's the question.

Mijn eerste reactie is dat die Made een heel besuisde dame is.
1. niet ingrijpen tegen de neustastelijke hond
2. de stugge collega's accepterend
3. schoonmaken bij de baas accepterend
4. nog koffie en koekje serverend alvorens op een zeer besuisde manier te verdwijnen
Hoe besuisd kan een mens zijn.

Een kanttekening hierbij, hoe onbesuisd is het nachtelijke leven van Made door steeds te laat te komen. Dat weten we als lezer natuurlijk niet.

Geen uitkering krijgen dat is pas een onbesuisde misdaad?

Prettig stukje nadenkvoer om te lezen en die ene zin vond ik heel leuk:
Ze poetst de potsierlijke inrichting met spiritus en onbehagen.





Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens