zaterdag 22 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
marjolijn - relatie(f) [hoofdstuk 2]
Gepubliceerd op: 02-06-2005 Aantal woorden: 1242
Laatste wijziging: - Aantal views: 1640
Easy-print versie Aantal reacties: 3 reacties

relatie(f) [hoofdstuk 2]

marjolijn


H2
Mark zit naast me op de bank en houdt mijn trillende hand vast. Hij vind dat het tijd is dat ik Tom vertel wat hij gedaan heeft. Hij was er een paar weken later opeens weer over begonnen. Eigenlijk had ik gehoopt dat... Ik staar in Tom zijn bloeddoorlopen ogen. Het lijkt wel of hij er helemaal niet is. Ik hoopte dat Mark zou doen alsof er niks was gebeurd. ‘Toe nou.’ Zachtjes knijpt Mark in mijn hand. Eigenlijk wil ik het Tom helemaal niet vertellen. Hij weet het niet meer en ik wil het vergeten. Als ik er nou voor zorg dat hij ophoudt met drinken? Dan kunnen we weer gewoon dat verliefde stelletje worden. Dat kan toch? Ik slaak een wanhopige zucht. Waarom moet het zo ingewikkeld? Ik wil verdomme dat het zwart-wit is. Tom kijkt op en loopt naar me toe. ‘Wat is er lieverd, waarom kijk je zo verdrietig?’ Voorzichtig kust hij mijn haar. Mark kijkt met grote ogen toe. Hij schiet naar voren maar ik houd hem tegen. ‘Nee Mark, het is goed zo.’ ‘Maar…’ Ik onderbreek hem. ‘Nee!’ Verbaasd en tegelijkertijd verontwaardigd komt hij van de bank af. Zijn blik gaat schichtig van mij naar Tom. ‘Je bent gek dat je dit toelaat!’ Zijn stem slaat over. Ik glimlach en duw Tom rustig van me af. Ben zo terug, gebaar ik met mijn lippen. Ik pak Mark bij zijn arm vast en trek hem hardhandig de gang op. ‘Nu moet je eens even goed naar me luisteren.’ Mijn ogen vlammen. ‘Ik vind het fijn dat je me geholpen hebt, maar hij weet er niks meer van. En geen van ons gaat het hem dan ook vertellen. Ik zorg dat hij van de drank afblijft. Het komt goed, weet je nog?’ Mijn stem wordt milder en ik laat hem los. ‘Misschien is het beter als je gaat Mark.’ Hij schudt zijn hoofd en begint hard te lachen. ‘Nou meid, als jij het zo wilt. Lekker doen. Maar ik waarschuw je, het gaat nooit goed.’ Met ferme passen loopt Mark de straat op. Voorzichtig doe ik de deur achter hem dicht. Alsof ik hoop dat als het niet hard gaat, het geen officiële ruzie is. Nee, geen dichtgesmeten deuren, geen schreeuwende stemmen.
Vertwijfeld kijk ik nog even door het raam en loop dan de kamer in. Tom zit niet meer op de bank. In het hele huis is geen geluid te horen. Alsof het me uitdaagt, treiterend in mijn oor hijgt. Moedig, besluit ik de stilte te tarten. ‘Tom?’ Met een vragende blik wacht ik op antwoord. ‘Badkamer!’ Ik sluip de trap op en stap behoedzaam over de krakende tree heen. Boven, ga ik onopgemerkt in de deuropening staan. Hij staat zijn tanden te poetsen. Een vertederde glimlach kruipt op mijn gezicht. Tom lijkt er een speciaal systeem voor te hebben. Eerst linksboven, daarna rechtsonder, dan rechtsboven en ten slot linksonder. Ik besluit dat ik nog nooit iemand zo schattig zijn tanden heb zien poetsen. Mijn moeder zei altijd, het zijn de kleine dingen die maken dat je van iemand houdt. Liefdevol pak ik het medaillon vast dat om mijn nek hangt. Nu begrijp ik pas echt wat ze bedoelde.
Ik loop de badkamer in en ga naast hem staan. Zorgvuldig maak ik mijn gezicht schoon met een washandje. Tom vindt het altijd fijn als mijn gezicht naar nachtcrème ruikt. Ik pak het potje van de wastafel af en draai het open. De crème voelt koel aan op mijn huid. Speels ga ik op mijn tenen staan en kus hem op zijn ruwe wang. ‘Wat ruik je lekker’. Mijn ogen krijgen een ondeugende blik. ‘Speciaal voor jou.’ Heupwiegend loop ik de kamer uit. Halverwege draai ik mijn hoofd naar hem toe. ‘Kom je zo? Ik heb een verrassing voor je.’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op en grijnst. Tijd om alles te vergeten.

Al twee weken heeft Tom geen druppel drank gedronken. Precies zoals hij heeft beloofd. Ik zucht, waarom ben ik dan niet gelukkig? Zijn humeur is er niet beter op geworden, maar dat is toch logisch als je verslaafd bent? Ik staar naar de televisie. Hij heeft zelfs een komediefilm uitgezocht. Gefrustreerd bijt ik op mijn lip. Het zal wel door die ruzie met Mark komen. Niet meer aan denken… Vanavond gaan jullie lekker uiteten. Gezellig met zijn tweetjes. Tom pakt mijn hand vast. Glimlachend, nestel ik me in zijn armen. Een warm gevoel overvalt me.

Die avond lopen we hand in hand het restaurant binnen. Ik lach naar de ober die ons, naar onze tafel brengt. Tom schuift mijn stoel naar achter en ik ga zitten. ‘Had u wat te drinken gewenst?’ ‘Een fles van uw beste wijn graag.’ Verbaasd kijk ik Tom aan. Wijn, waarom bestelde hij in godsnaam wijn? Met een strak gezicht wacht ik tot de man weg is. ‘Tom?’ Hij legt zijn hand op de mijne en knikt. ‘Zou je dat nou wel doen?’ Hij maakt een los gebaar, alsof hij mijn twijfel weg wil wuiven. Dan buigt hij zich naar me toe. ‘Schat, we hebben wat te vieren. Dan kunnen we toch wel een glaasje nemen?’ Ik zucht. Mijn ogen dwalen af en ik staar naar onze handen die verstrengelt op tafel liggen. Misschien had hij wel gelijk. Ik kon hem toch vertrouwen? ‘Één fles dan.’ Tom geeft me een tedere kus op mijn neus. ‘Je bent lief.’ Zijn ogen stralen als de ober de wijn uitschenkt. Tom heft zijn glas op en fluistert ‘op ons.’ Op mijn gezicht verschijnt een gelukzalige glimlach. Wat klonk dat goed, ons. Wij samen, het perfecte koppel. Verlieft, verloofd, getrouw, zou dat ook voor Tom en mij opgaan? Ik kijk hem aan. ‘Op ons.’

Lieve jij,

Je bént lief of je dóet lief. Ik weet het verschil niet meer. De twijfel verscheurt me maar toch, ik wil niet kiezen. Omdat ik het antwoord niet wil weten. Is het raar als ik niet meer durf te zeggen wat ik denk? Elke keer als ik je waarheid wil vertellen slik ik de woorden in. Ik ben bang voor je. De manier waarop je zomaar tegen me uitvalt maar meer nog voor de liefde die voor me voelt. Je houdt van me, dat weet ik zeker. Maar je wordt gek bij het idee dat je me kunt verliezen. Zie je dan niet dat ik je nooit verlaten zal? Zolang jij bij mij wilt zijn zal ik je nooit ofte nimmer alleen laten. Al hoop ik wel eens dat je me niet meer moet. Het verachten lijkt me minder erg dan het onbevredigbaar verlangen. Ik kan je nooit genoeg geven, hoe erg ik het ook probeer. Misschien is het egoïstisch, maar als jíj de keuze voor me maakt, hoef ik er niet meer over na te denken. Deze gedachtes maken me ziek. Ik wil je niet kwijt, echt niet, maar je hier bij me hebben lijkt soms bijna net zo erg. Kon ik het je maar vertellen. Maar je zult het toch niet snappen. Dat ik de twijfel, ondanks al je moeite en de lieve woordjes die fluistert, niet uit mijn hoofd kan krijgen. Eigenlijk moet ik mezelf meer vrezen dan jou. Misschien, ooit, dat je het begrijpt. Een arm om me heen slaat en zegt dat het niets uit maakt. Maar voorlopig schrijf ik je deze brieven, dat lijkt me voor ons allebei het beste.

Kus mij.


@ 17-06-2005 19:58:07
Dat Asriaan klopt natuurlijk niet maar de S zit ook zo dicht bij de D.

Ben je werkelijk pas 16?
Aan je teksten zou je dat niet zeggen.


Asriaan @ 17-06-2005 19:56:28
Beste Marjolijn,
Wederom; goed geschreven en het roept allerlei gedachten bij me op. Alsof ik me er haast mee wil bemoeien en verstandige dingen zeggen.

Weer het advies om de gesproken teksten (tussen aanhalingstekens) op een nieuwe regel te laten beginnen.

Deze zin loopt niet helemaal lekker:
De twijfel verscheurt me maar toch, ik wil niet kiezen.
Of je moet het oplossen met interpunctie.


sprakeloos @ 15-06-2005 21:22:42
Dag Marjolein,
Nee ook het tweede hoofdstuk gelezen, wederom pakkend geschreven al zitten er voor mij nog geen verrassingen in qua verloop in de relatie en de gedachten van de ik-figuur.

Eerst twee prachtige zinnen:
1. Alsof ik hoop dat als het niet hard gaat, het geen officiële ruzie is. Nee, geen dichtgesmeten deuren, geen schreeuwende stemmen.


2. Alsof het me uitdaagt, treiterend in mijn oor hijgt. Moedig, besluit ik de stilte te tarten.

In onderstaande twee keer je vergeten volgens mij

De manier waarop je zomaar tegen me uitvalt maar meer nog voor de liefde die voor me voelt.

Dat ik de twijfel, ondanks al je moeite en de lieve woordjes die fluistert, niet uit mijn hoofd kan krijgen

Komt er meer?




Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens