zaterdag 22 september 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
sprakeloos - Kruispunt 39, het voorgeborchte van de midlifecrisis
Gepubliceerd op: 22-05-2005 Aantal woorden: 1130
Laatste wijziging: 17-06-2005 Aantal views: 2837
Easy-print versie Aantal reacties: 12 reacties

Kruispunt 39, het voorgeborchte van de midlifecrisis

sprakeloos


Ieder weldenkend mens heeft in meer of mindere mate momenten in het leven dat er sprake is van overpeinzingen, bespiegelingen of reflecties. De ene mens wat meer dan de ander, hetgeen ook meteen leidt tot grote verschillen in de gemoedstoestand. Ik wil daarbij de non-denkers niet meteen bestempelen tot leeghoofden of psychopaten, maar in mijn overpeinzingen komt dat wel eens bij me op.

Nu zijn er ontwikkelingsfasen in het leven van de mens waarbij allen, zonder uitzondering, in ieder geval de mogelijkheid wordt geboden om eens bij jezelf stil te staan. Vaak ligt de ontregeling van de hormoonhuishouding, voor zowel hem als haar, hier aan ten grondslag. De puberteit en de meno/penopauze zijn hiervan de meest voor de hand liggende voorbeelden. Niet dat een ieder gebruik maakt van de kansen die het menselijk lichaam hen biedt om wijzer uit die hormonenstrijd te komen, maar ik gaf al aan dat de verscheidenheid tussen de mensen onderling groot is en dat is prettig voor observatoren met schrijversambities.
Naast de hormoonhuishouding is er binnen de ontwikkelingspsychologie een aantal indelingen gemaakt van ontwikkelingsstadia die een normaal mens zou moeten doorlopen. Nu wil ik in dit kader niet de discussie aangaan wat normaal is, want als amateur-observator kan ik daar geen zinnig antwoord op geven.

Het is de wetenschap eigen om via modellen, classificaties of enigszins kunstmatige indelingen de werkelijkheid in beeld te brengen, zo ook het ontwikkelingsmodel van Erik Erikson (1902-1994). Erikson geeft het leven van de mens weer in een aantal fases te weten de orale fase, anale fase, schooljaren, adolescentie en de verschillende fases in de volwassenheid.
In een grove simplificatie van de theorie van Erikson stel ik dat zich in iedere levensfase een levensles herbergt. De levenslessen zijn zeer uiteenlopend, maar het goed doorlopen van de fase gaat samen met het op een bevredigende manier beantwoorden van de levensvragen in een specifieke fase. Een positieve afsluiting van de ene levensfase herbergt garanties voor een sterker ego in de volgende levensfase.
Een psycholoog zou kromme tenen krijgen van bovenstaande uitleg en een psycholoog met wetenschappelijk aspiraties kan mogelijk met de simplificatie überhaupt niet leven.
Schrijver dezes is echter geen psycholoog en kan zich heel goed vinden in de indeling van de ontwikkelingspsycholoog Erikson.
Ik mis echter een belangrijk aspect in de indeling van Erikson die ook bij zijn collega’s niet is terug te vinden en dat is de zogenaamde kruispuntfase. Een korte uitleg is hier wel op zijn plaats dunkt me.

De levensverwachting van Nederlandse mannen anno nu is ongeveer 76 jaar. Het is niet onmogelijk dat dit nog een klein beetje gaat toenemen de komende decennia, dus laten we uitgaan van 78 jaar voor de gemiddelde Nederlandse man en alles wat meer is, is een cadeautje van de Allesbestierende.
In het huidige tijdsbestek heeft de Nederlandse man op zijn negenendertigste verjaardag zijn kruispuntdag, want de kruispuntfase is slechts een dag. Ook hier is nadere uitleg op zijn plaats, al zal de intelligente lezer het al wel begrijpen. Op zijn negenendertigste verjaardag is de Nederlandse man statistisch precies op de helft van zijn leven. Je zou ook kunnen zeggen op zijn hoogtepunt, maar dat klinkt niet waardevrij en om mijn toevoeging aan de theorie van Erikson toch enig wetenschappelijk cachet te geven, kies ik voor kruispuntfase, slechts een dag dus.

Ik begon mijn betoog over peinzers en losbollen, over mensen met zelfreflectie en domkoppen en het moge dus duidelijk zijn dat iedereen deze fase anders beleeft. Nederlandse vrouwen krijgen in de regel iets later te maken met de kruispuntfase dan mannen, maar ieder weldenkend mens ervaart zijn 39e verjaardag dus heel intens, niet voor de buitenwereld, maar voor zichzelf.

Negenendertig jaar is voor mij het beste te kwalificeren als het voorgeborchte van de midlifecrisis. Je bent nog te dicht bij je eigen jeugd en de jeugd in je directe omgeving, om al bezig te kunnen zijn met het opmaken van een balans van je leven. Maar aan de andere kant is iemand van 21 jaar vele lichtjaren verder verwijderd dan een 55-plusser die de midlifecrisis heeft doorlopen. 39 jaar, eigenlijk te groot voor het servet en nog te klein voor het tafellaken, zo kun je dat eigenlijk het beste omschrijven. Het voelt dus aan als het voorgeborchte van de midlifecrisis maar hoe beschrijf je dat?

Voor mij is dat het beste te omschrijven als je een leeftijdgenoot van de andere sexe observeert, want bij vrouwen is de strijd tussen de jeugdigheid, ijdelheid aan de ene kant en tevredenheid en doorleefdheid aan de andere kant, veel beter voor de buitenstaander waar te nemen. De buitenkant van een 39-jarige vrouw is vaak een spiegel van de innerlijke strijd die rondom de kruispuntfase gestreden moet worden. Bij mannen is dit veel minder zichtbaar, maar daarom is de strijd niet minder heftig.
Een vrouw van negenendertig ziet er in de regel niet meer zo jeugdig uit als een twintigjarige, of de cosmetische industrie, of erger nog, de plastische maffia heeft zijn werk goed gedaan. Toch kan de uitstraling van een 39e jarige vrouw ongelooflijk jeugdig zijn. Een negenendertig jarige vrouw met plezier in het leven, weldenkend en doorleefd, is misschien qua uiterlijk wel op haar hoogtepunt. Een tikje zwaarder, een rimpel of zelfs een grijze haar is daarbij absoluut geen bezwaar. Meestal zijn dat vrouwen die modern (of zelfs jeugdig) gekleed kunnen zijn, maar zich heel goed realiseren dat ze het niet meer zijn, dus niet met iedere vluchtige trend mee hobbelen, want dat zou pathetisch zijn.
Dit zijn niet de vrouwen die kost wat kost jeugdig moeten zijn en niet kunnen accepteren dat de zwaartekracht zijn tol eist en dit proberen te verbloemen met siliconen of andere correcties. En al evenmin zijn dit de vrouwen die al het jeugdig elan meer dan een decennium ervoor hebben opgegeven en tevreden zijn met een vijfenzestigplus permanentje en hun gebrek aan ‘joi de vivre’ etaleren met slobberkleding en een afgetobde uitstraling waarvan de buitenwereld de schuld krijgt omdat ze totaal gebrek aan zelfreflectie hebben.
Het uiterlijk is in alle gevallen een afspiegeling van de innerlijke strijd en de persoonlijke oplossingen voor de levensvragen. Het willen blijven openstaan voor veranderingen en het accepteren van de dynamiek van het leven is in de kruispuntfase mogelijk wel het belangrijkste issue.

Ook voor mannen geldt dit, alleen is dit veel minder gemakkelijk af te lezen aan het uiterlijk. De aandacht voor uiterlijk mag al minder gemanifesteerd worden en een kalend hoofd wordt al snel met ouderdom geassocieerd. Toch geldt ook voor mannen in de kruispuntfase ‘ben ik klaar om nog flexibel in het leven te staan en daarmee mezelf in te dekken om de midlifecrisis zonder al te veel brokken te doorstaan?’

Hieperdepiep, de kruispuntfase is klaar!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


sprakeloos @ 22-07-2006 00:31:49
Dank Frank voor je reactie, en het moto is inderdaad heel herkenbaar en leuk bedacht.

Inmiddels ben ik zo'n 400 kruispuntfases verder, want nu realiseer ik dat bijna iedere dag een kruispuntfase is (moet zijn)

Een dag zonder kruispuntfase, is een dag niet geleefd


Adriaan @ 17-07-2006 15:20:07
Een zekere Frank tovert een tekst van mei 2005 uit de database tevoorschijn en geeft daarop een reactie die ook zo als (nieuwe) column geplaatst had kunnen worden. Enfin, het is eerder aan Sprakeloos om te reageren dan ik. Dit fenomeen blijft me toch verbazen. Leuk motto trouwens: There is always time to make new money, but you'll never have the money to make new time.


Frank @ 16-07-2006 14:09:25
Beste Sprakeloos,
Boeiende observatie. Gelukkig heb ik me nog kunnen redden met af en toe een vlammend beroep op een goeie fles whisky, aan een praatgroep begin ik al helemaal niet. Gelukkig is het modern om je welige haardos tot stekeltjes te reduceren, al dan niet vrijwillig. Luxeprobleem is een flinke smak geld en niet te weten wat je ermee zal gaan doen. Bang ook om er, onder invloed van al dan niet hormonaal bepaalde, instabiliteit, iets volkomen onverantwoords mee te doen. Mijn prima baan opzeggen, mijn liefdevolle echtgenote vaarwel te zeggen en met de noorderzon te vertrekken bijvoorbeeld. Meest onschadelijke (...)vorm van onverantwoordheid is een auto, maar dan in godsnaam géén cabriolet; over pathetisch gesproken... Meest verstandige vorm van burgerlijkheid is een zorgvuldig uitgekiende verbouwing van je huis. En dan later voor die spiegel van je uiteindelijk totaal verkeerd verbouwde badkamer staan en tegen jezelf zeggen: "wat ben ik toch een ongelofelijke lul!" (Vrij naar Youp vh Hek) Twijfel maakt lafaards van ons allen. (Shakepere) There is always time to make new money, but you'll never have the money to make new time. (Motto van mezelf) Soms (vaak?) is het stellen van de vraag belangrijker dan het antwoord erop. Probleem is dat wanneer je niet stopt met vragen stellen en je nooit een antwoord vindt, al snel een soort vertwijfeling toeslaat. Het gevoel op een kruispunt met vele uitvalswegen te staan, in zeer dichte mist.

Herkenbaar?

Frank


de beste vriendin van Dora @ 07-06-2005 22:00:56
leuk stukje hoor!!!Mag ik me aangesproken voelen?Wilde hierna het knipoog icoontje zetten maar lukte niet.


sprakeloos @ 22-05-2005 23:23:14
verassend is vervangen door ongelooflijk en verder ga ik nadenken over de woorden van een 'oud wijf'

Met dank


dichtermede @ 22-05-2005 22:11:44
Sprakeloos,

Van harte dus....en nog vele jaren in gezondheid en geluk...!

Wat 'verassend' betreft, doelde ik op het ontbreken van een 'r' waardoor het woord een toch wel andere betekenis krijgt. (sorry)

Zelfs als uitstraling de intentie is, kan de uiterlijke schijn toch een volledig ander beeld geven van het innerlijk bestaan. Volgens mij is dit niet te vangen in
stereotype (?) omschrijvingen zodat men iedereen weer in een hokje kan plaatsen....
Uitstraling kan zelfs gespeeld zijn....
Zo simpel is het m.i. niet....

"Vlammend betoog"
Aanhalingstekens puur als 'quote' ...
Verder geen enkel waardeoordeel....ben alleen maar benieuwd.......


sprakeloos @ 22-05-2005 21:31:32
Dichtermede, dank voor je uitgebreide commentaar, graag wil ik het volgende op je reactie zeggen:

Mag ik je feliciteren met je kruispuntdag? En alvast sterkte toewensen met je eventuele midlifecrisis?
(of ben ik alweer te laat...)

Sprakeloos: Gisteren 21 mei en die felicitaties neem ik met graagte in ontvangst, een goede doorleefde kruispuntdag zorgt dat de midlifecrisis nog eventjes uitblijft, of in ieder geval het proces de komende jaren een milder karakter geeft.

"toch kan de uitstraling van een 39-jarige vrouw verassend jeugdig zijn..."
In deze zin klinkt 'verassend' wel erg wrang...

Sprakeloos: Is hier de lezer nu zo slim of de schrijver zo dom? Ik moet beschaamd toegeven dat hier een wereld van onbewuste (voor)oordelen zit en daarvoor dank dat je me hierop gewezen hebt.

"het uiterlijk is in alle gevallen een afspiegeling van de innerlijke strijd en de persoonlijke oplossingen voor de levensvragen..."
Deze stelling lijkt me niet juist.
Het kán een afspiegeling zijn maar zeker niet in 'alle' gevallen.

Sprakeloos: Als je bij uiterlijk bedenkt dat uitstraling de intentie is, klopt ie dan wel in jou optiek?
Als Adriaan er tegen is....ala ...maar ik ben wel erg nieuwsgierig naar dat 'vlammende betoog'....

Sprakeloos: Wat is de reden van de aanhalingstekens bij vlammende betoog?



dichtermede @ 22-05-2005 18:39:33
Ha die Sprakelooos,

Mag ik je feliciteren met je kruispuntdag? En alvast sterkte toewensen met je eventuele midlifecrisis?
(of ben ik alweer te laat...)

Ondanks het feit dat je geen psycholoog bent en Erikson ook maar een mens was die misschien wel vreselijk last had van zijn hormonen in de periode dat hij zijn ontwikkelingstheorie aan de wereld kenbaar maakte, komt je observerende, zelfreflecterende beschouwing best wel deskundig over.

"toch kan de uitstraling van een 39-jarige vrouw verassend jeugdig zijn..."
In deze zin klinkt 'verassend' wel erg wrang...

"het uiterlijk is in alle gevallen een afspiegeling van de innerlijke strijd en de persoonlijke oplossingen voor de levensvragen..."
Deze stelling lijkt me niet juist.
Het kán een afspiegeling zijn maar zeker niet in 'alle' gevallen.

Als Adriaan er tegen is....ala ...maar ik ben wel erg nieuwsgierig naar dat 'vlammende betoog'....

Heb zelf meer gemengde gevoelens over genoemde personen.
Ook zij hebben hormonen. En voor zover ik weet tenminste geen siliconen......

Groet van een 'oud wijf'


sprakeloos @ 22-05-2005 17:28:45
Ja, die van Dam was ik vergeten, ik zie dit als een ja om mijn open brief aan Bram Peper alsnog te plaatsen, vanavond nog even op spelling door lopen.


sprakeloos @ 22-05-2005 16:51:40
Beste Sprakeloos,

Leeftijd zal het enige zijn wat ik met al die salonsocialisten gemeen heb. Ik laat me er doorgaans niet zo over uit maar ik heb een onvoorstelbare aversie tegen alle belerende, politiek correcte, hypocriete grachtengordeldieren. De ergste is naar mijn smaak nog steeds Marcel van Dam.


sprakeloos @ 22-05-2005 16:36:02
Ja, iedere generatie heeft zijn ouwe wijven, dat is een feit. Dit stuk ging mij primair om een wetenschappelijke toevoeging van een bestaande theorie, participerende observatie als het ware.


Edoch, het generatiegebeuren en 'the battle between the generations' is natuurlijk een heel ander vraagstuk. Er zijn momenten waarop ik enorm kan ageren tegen de generatie van Nieuw Links uit de jaren zeventig (Paul Witteman, Sonja Barend, Hedy D'Ancona etc. ) De griezel op dit gebied is in mijn ogen Bram Peper die in 2004 de grijze revolutie predikte in de Volkskrant. Een vlammend tegenbetoog werd per omgaande naar de Volkskrant gestuurd, maar helaas niet geplaatst.
Adriaan op jouw verzoek wil ik mijn vlammende betoog nog wel eens plaatsen op dit medium, ik ben echter niet zo vlijend naar jou generatiegenoten waarvan jij qua leeftijd een onderdeel van uitmaakt. Als je er geen zin in hebt, moet je gewoon maar niet reageren, per slot van rekening ging het in bovenstaande om persoonlijke ontwikkeling en groei en niet maatschappelijke ontwikkeling en groei.



sprakeloos @ 22-05-2005 03:18:19
Beste Sprakeloos,

In één woord BRAVO!

Toch moet je me eens uitleggen hoe het komt dat er twintigers zijn die zo het bejaardenhuis in kunnen terwijl er vijftigers en zelfs zestigers zijn die (ja hoe zal ik het zeggen) nooit de kruispuntfase lijken te zijn gepasseerd?



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens