dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
hunink - Laatste klanken
Gepubliceerd op: 05-04-2005 Aantal woorden: 861
Laatste wijziging: - Aantal views: 1066
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Laatste klanken

hunink


Ze wist dat ze eraankwamen. Toch schrok ze van het eerste piano akkoord. Nog meer schrok ze van het daaropvolgende tweede akkoord. Ze herkende ze meteen. Hoe vaak had ze het nummer al niet gehoord? Terwijl het nummer voortschreed sloot Marijke haar ogen. Direct zag ze hem staan. Ze was, zoals dat wel vaker gebeurde, zachtjes de kamer in geslopen. Hij was zich niet bewust van haar aanwezigheid. Ze kon uren naar hem blijven kijken. Met zijn rug naar haar toe stond hij beweegloos naar buiten te kijken. Of misschien had hij zijn ogen wel gesloten, ze wist het niet.

Terwijl hij luisterde naar gitaarsolos, piano deuntjes of nietszeggende teksten, gingen zijn gedachten alle kanten op. Hij voelde een gevoel van geluk en perfecte harmonie zijn lichaam binnen sluipen. Luisterend naar de zanger die beweerde dat hij voor altijd heimwee had, voelde hij zich zoals hij zich nog nooit gevoeld had. Muziek kon hem troosten, opzwepen, op zijn gemak stellen of aan het denken zetten.
Ze stond nog steeds achter hem. Ze wist dat ze zich onmogelijk kon voorstellen wat er in Pieter zijn hoofd omging. Maar door de aanblik van zijn rug, volkomen in rust en gedachten verzonken, namen vlagen van zijn gevoelens bezit van haar. Het was altijd weer een bijzondere en aangename ervaring om zich zo verbonden te voelen met haar man, zonder dat hij zich ervan bewust was, laat staan tegen haar sprak. Ze voelde zich zo gelukkig. Na een paar minuten sloop ze de kamer weer uit en liet hem alleen. Zo deed ze dat altijd.

Met haar ogen gesloten speelde de film weer af. Ze kwam binnen lopen, en herhaalde het ritueel zoals ze dat gewend was te doen. Plotseling tikte er iemand op haar schouder. Ze draaide zich om en opende haar ogen. Terwijl ze de wat gezette in het zwart geklede begrafenisondernemer zag, werd ze zich bewust van haar gevoelens. Ze voelde zich gelukkig. Maar dat mocht niet. Zo hoorde te rouwen om haar achtgenoot. Snel probeerde ze zich het vreselijkste voor haar geest te halen wat ze maar kon bedenken. Pieter's aanblik was teveel voor haar geweest. Zoals hij daar lag, nauwlijks herkenbaar, op die koude ijzeren tafel. Maar nu deed het haar niks. De gevoelens van geluk bleven. Terwijl ze haar best deed dit te verhelpen probeerde Max, zoals de begrafenisondernemer zich had voorgesteld, wederom haar aandacht te krijgen. Ze moesten echt vertrekken. De kist zou zo weggedragen worden, en zij werd geacht er direct achter te lopen. Ze keek Max recht aan, wachte even en vroeg op een haast smekende toon "Kan je alsjeblieft dat nummer nog één keer draaien? Dat was zo mooi.". Max keek haar vertwijfeld aan, hij besefte dat hij haar teleurmoest stellen. De muziek was immers al uitgeschakeld, en de baardragers stonden te wachten. Bij het zien van haar wanhopige uitdrukking twijfelde hij. "Marijke, het spijt me, maar dat kan gewoon echt niet. We moeten nu gaan. Kom maar mee, dan breng ik je wel gelijk naar de auto als je dat liever hebt". Ze zou hem die weigering nooit vergeven. Nooit meer zou ze zo dichtbij Pieter zijn als toen in de aula van het rouwcentrum. Nooit meer zou ze zich zo sterk verbonden voelen met hem. Zweigend stond ze op en liep naar voren. Tranen van woede welde in haar op. Toen ze bij de kist aankwam schakelde ze haar verstand over op nul. In stilte verlied de stoet de aula. Met een uitdrukkingloos gezicht volgde ze de kist naar buiten. Ze was moe. Ze wou slapen. Maar nog veel liever weer wakker worden. Wakker worden, zich omdraaien, en Pieter's smalle gezicht voorzichtig strelen. Maar ze wist dat het een illusie was. Pieter zijn bed zou leeg blijven. Als ze zich om zou draaien en haar hand zijn wang zocht zou er niks anders zijn dan een kil dekbed. Langzaam begon de zwarte limousine zich te bewegen. Als ze straks thuis kwam zou ze gelijk gaan slapen. Maar wakker worden? Nee. Wakker worden zou ze nooit meer willen. Niet zonder hem. Niet zonder Pieter.







Zo liep een opdracht in het nederlands boek uit de hand. De opdracht luide "schrijf een inleiding op een artikel over muziek, met de door jouw gekozen (deel)onderwerpen". Ik had als deelonderwerpen onder andere gekozen voor een beschrijving en/of verklaring van de manier waarop muziek mensen kan raken en een rol in iemands leven kan spelen. Een voorbeeld van een gebeurtenis waarin dat verband mooi tot uitdrukking kwam leek mij een begrafenis. Uit pure verveling heb ik de opdracht iets "verlengt". Zie hierboven het resultaat.

Uitgeput van een dag druk doen op school, pak ik een boek en probeer mijn gedachten opzij te zetten. Niet te denken aan school, vrienden, computers, mensen of eerdere hersenspinsels. Zou ik het kunnen? Nee, ik denk het niet. Of dat dan erg is? Wederom denk ik van niet. Want waar zou de wereld zijn als niemand nadacht? Maar af en toe ontspannen is daar ongetwijfeld een belangerijke eis aan. Ik kan het bijna niet. Of dat wel erg is? De tijd zal het leren.

Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens