maandag 20 augustus 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Roos - Zwart...
Gepubliceerd op: 02-04-2005 Aantal woorden: 160
Laatste wijziging: - Aantal views: 1506
Easy-print versie Aantal reacties: 2 reacties

Zwart...

Roos


Terwijl de deur langzaam openging, bleef ik star voor me uitkijken. Ik was niet van plan me te laten afleiden door wat dan ook. De deur kraakte. Ik hoorde iemand binnenschuifelen... wie zou het zijn? Geen idee, mijn concentratie was groot. De deur werd gesloten. Was er nu iemand binnen... of toch niet? Niets zou me afleiden, maar mijn gedachten waren toch bij de deur. Ik hoorde geadem. Dus toch iemand binnen. Moest ik omkijken? Je wist maar nooit... Nee.. Langzaam maar zeker werd me echter duidelijk dat deze persoon zich niet aan zou kondigen. Dat ik, als ik niet omkeek, dus ook niet zou weten wie het was. Ik bleef volhouden. Als in trance keek ik naar de muur. Sto´cijns. Met mijn rug naar de deur. Ik voelde een hand om mijn mond glijden. Mijn keel werd dichtgeknepen. Ik spartelde, vocht voor mijn leven. Ik kon niet gillen, alleen maar slaan, schoppen, bijten... Totdat ik niets meer zag...

sprakeloos @ 02-04-2005 22:19:49
kort maar hevig, wat mij opviel is het sto´cijns kijken naar de muur, maar wel in trance. Ik kan het niet met elkaar rijmen.
Bij de opmerking kort en hevig hoort natuurlijk, en hoe verder of hoe heeft het zover kunnen komen?


Adriaan @ 02-04-2005 19:04:41
Een spannende scŔne die pas in de context van een verhaal echt tot zijn recht zal komen. Het is verder goed stacato geschreven dus daarvoor mijn complimenten. Alleen de zin: 'Niets zou me afleiden, maar mijn gedachten waren toch bij de deur.' leid mij af.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en RenÚ Claessens